Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Το δικαίωμα να κοιτάζω»

Εσάς δεν σας κυττάζω
μην κυττάτε κι εσείς τη ζωή μου
Αγαπώ εκείνο που αγαπώ
κι αυτό μόνο κυττάζω
και με κυττάζει
Αγαπώ εκείνους που αγαπώ
τους κυττάζω

μου δίνουν δίκιο.

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Ένα όμορφο πρωινό»

Κανέναν δε φοβόταν
Τίποτε δε φοβόταν
Αλλά ένα πρωινό ένα όμορφο πρωινό
Του φάνηκε πως είδε κάτι
Όμως είπε «Δεν είναι τίποτε»
Και είχε δίκιο
Με τη δική του λογική χωρίς αμφιβολία
Δεν ήταν τίποτε

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Τραγούδι»

Τι μέρα έχουμε σήμερα
Είμαστε όλες οι μέρες
Φίλη μου
Είμαστε όλη η ζωή
Αγάπη μου
Αγαπιόμαστε και ζούμε
Ζούμε και αγαπιόμαστε
Και δε γνωρίζουμε τι είναι η ζωή

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Κάποιος»

Ένας άνθρωπος βγαίνει από το σπίτι του
Πολύ νωρίς το πρωί
Είναι ένας άνθρωπος λυπημένος
Αυτό δα φαίνεται στο πρόσωπό του
Ξαφνικά βλέπει ένα παλιό καταλογάκι τηλεφώνων
Σ’ ένα σκουπιδοντενεκέ
Το τινάζει λίγο και το φυλλομετράει μηχανικά
Μένουν τα πράγματα όπως είναι δεν αλλάζει τίποτε

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Πλατεία Καρουζέλ»

Πλατεία Καρουζέλ
προς το τέλος μιας ωραίας καλοκαιρινής ημέρας
το αίμα ενός αλόγου
χτυπημένου και ξεζεμένου
έτρεχε
στο πλακόστρωτο
Και το άλογο ήταν εκεί
όρθιο

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Ο Κήπος»

Χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια
Δε θα ‘φταναν
Ν’ ανιστορήσω
Το μικρό αιώνιο δευτερόλεπτο
Που με φίλησες
Που σε φίλησα
Ένα πρωί μέσα στο ηλιόφως του χειμώνα

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Στην τύχη των πουλιών»

Έμαθα πολύ αργά ν΄αγαπώ τα πουλιά
Και λυπάμαι κάπως γι’ αυτό
Τώρα όμως όλα έχουν πάρει το δρόμο τους
Και καταλαβαινόμαστε
Εκείνα δεν ασχολούνται μαζί μου
Μα μήτε κι εγώ μαζί τους
Απλώς τα κοιτάζω

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Πάτερ ημών»

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς
Μείνε κει
Κι εμείς θα μείνουμε στη γη
Που ’ναι φορές φορές τόσο όμορφη

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Ο μετεωρίτης»

Ανάμεσα απ' τα κάγκελα της φυλακής
Περνάει σαν αστραπή
Ένα πορτοκάλι
Και πέφτει στο αποχωρητήριο
Σαν πέτρα...

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Δε λάμπει για όλους ο ήλιος...»

(...)
Ο ήλιος λάμπει για όλο τον κόσμο,
δε λάμπει μες στις φυλακές,
δε λάμπει για όσους δουλεύουν μες στ' ορυχείο,
όσους ξελεπιάζουν το ψάρι,

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Οικογενειακό»

Η μητέρα πλέκει
Ο γιος πολεμά
Το βρίσκει πολύ φυσικό η μητέρα
Και ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει επιχειρήσεις

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Το μήνυμα»

Η πόρτα που κάποιος άνοιξε
Η πόρτα που κάποιος έκλεισε ξανά 
Η καρέκλα εκεί που κάποιος κάθισε
Ο γάτος που κάποιος χάιδεψε
Το φρούτο που κάποιος δάγκωσε

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Ο ανθρώπινος μόχθος»

Ο ανθρώπινος μόχθος
δεν είναι αυτός ο ωραίος νέος άνδρας ο χαμογελαστός
όρθιος πάνω στο πόδι του από γύψο
ή από πέτρα

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Σελίδα γραπτού»

Δύο και δύο τέσσερα
τέσσερα και τέσσερα οχτώ
οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι.
Επαναλάβατε! λέει ο δάσκαλος.
Δύο και δύο τέσσερα

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Πώς να ζωγραφίσετε ένα πουλί»

Στην Εlsa Henriquez

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί
με μια πόρτα ανοιχτή
ζωγραφίστε μετά
κάτι όμορφο

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Μπαρμπαρά»

Θυμήσου Μπαρμπαρά
Έβρεχε χωρίς σταματημό στη Βρέστη εκείνη την ημέρα
Και περπατούσες χαμογελαστή
Χαρούμενη ευτυχισμένη μουσκεμένη
Μέσα στη βροχή

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Ο κακός μαθητής»

Ο κακός μαθητής
Λέει όχι με το κεφάλι
Μα λέει ναι με την καρδιά
Λέει ναι σε όσους αγαπάει

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Στο μεγάλο ποτέ»

 Στη μεγάλη νύχτα στη μικρή ημέρα
στο μεγάλο ποτέ στο μικρό πάντα
θα σ᾽αγαπώ
Αυτό του τραγουδούσε

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Ο χαμένος καιρός»

 Μπροστά στης φάμπρικας την πόρτα
ο εργάτης ξάφνου σταματά
απ’ το σακάκι η όμορφη μέρα τον τραβά
κι έτσι γυρνώντας

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Αυτός ο έρωτας»

Τόσο βίαιος
Τόσο εύθραυστος
Τόσο τρυφερός
Τόσο απελπισμένος
Αυτός ο έρωτας