Στρατής Παρέλης, «Ανεκπλήρωτος έρωτας»

Καθώς νυχτώνει ταξιδεύουν λέξεις και, πλέον μετέωρες,
Ανθίστανται στο σκότος και την τόση φθορά
Την καθεστηκυία.
Ζωφόρος σκοτεινή του ουρανού,
Άστρων εγγεγραμμένες πορείες
Και ένα ντουμάνι βαθυκύανο
Που προδίδει την αισιοδοξία του θόλου.
Καταλαβαίνω λίγα από σύννεφα-

Στρατής Παρέλης, «Πρόσωπο με δυο φεγγάρια»

Σεμνό πρόσωπο, στολισμένο
ντροπή των ερωτών.
Στην συστολή των συμπεριφορών, στο πάθος
Που και να το κρύψεις δεν κρύβεται, πρόσωπο
Γυμνό στον πόθο και στα ουράνια
μονοπάτια, ανατέλλει
Σαν οπτασία καθαρή και απαλλάσσει
Την νύχτα από τα διπλά φεγγάρια της…

Στρατής Παρέλης, «Αέναος επιστροφή»

Επιστρέφω εκεί όπου ποτέ δεν υπήρξα-
πάντα υπήρξα παθιασμένος μ' αυτό το "ποτέ"
κρέμασα φεγγάρια στην κρεβατή μου, κρέμασα άστρα
και κάτι πήρα από της μάνας μου την λεοντή, να κοίτα:
αυτήν την καλογερίστικη διάθεση, μόνος σέρνω
το σιγανό τραγούδι μου και μ' ακούει μοναχά ο ουρανός.. Εδώ
που η φωλιά των πουλιών, λες κι έπεσε μες τα χέρια μου και την υπερασπίζομαι
διαβασμένος να ακούω ρήματα θάλασσας και τελεσίδικες αποφάσεις

Στρατής Παρέλης, «Σφυγμομέτρηση»

Δύσμοιρη Τρίτη,
εξουθένωσε την ακινησία μου!
Ήρθα ως εδώ, προσκυνώντας καθαρότητες που πρεσβεύεις·
Θερμαίνεται το βασίλειο
Της γης και μια μπόρα
βανδαλίζει τον σκανταλιάρη Οκτώβριο·
αιωνιότητες τα φύλλα
στα κλωνιά των δέντρων, γυαλίζουν

Στρατής Παρέλης, «Πόσο με αθωότητα τώρα κοιτώ!»

Απείθαρχα λόγια
όπως απείθαρχη κι η σιωπή
και το μέσα μας χάος
και η ροή των γεγονότων
και η ξεθυμασμένη αλήθεια.
Πρόσωπα που αντικαθρεφτίζονται στον ουρανό,
βουβά και ευλαβικά πρόσωπα,
κινούνται λες όπως μια μεραρχία πολέμου,

Στρατής Παρέλης, «Αν τα μάτια σου αγγίξουν τον παράδεισο που έχει χαθεί..»

 Αν τα μάτια σου αγγίξουν παράδεισο που έχει χαθεί
η μέρα θα ξυπνήσει αποκληρωμένη
απ' την βαθιά περιουσία του χρόνου- κι εσύ
θα μελαγχολήσεις
πίσω από τα όνειρα,
ακολουθώντας
την ορμή της καρδιάς σου
θα στραφείς

Στρατής Παρέλης, «Αδούλωτοι πάμε»

 Όσα και να σβήνουν θα ξαναγράφονται
τα ανδραγαθήματά μας·
Πίσω μας μένει ο καιρός-
Κι η τόλμη μας δίνει στο φως
και την ελευθερία άλλο νόημα· δες
Που ανεμίζει μια παντιέρα στον βοριά·
Αδούλωτοι πάμε- να προσέξουν οι φθηνοί: δεν πεθαίνει
Αυτό το φρόνημα το υψηλό, αυτό το αίμα

Στρατής Παρέλης, «Θηλυκή πλώρη!»

Κοντά στην λίμνη χτίστηκες σαν ρίζα θεοτική.
Θηλυκό νέφος ειδή του ανέμου περιρρέουσα
Ομορφιά,
              που σκέπει την ευδία των χαμηλών
Προσεγγίσεων-
                       κι όταν ακόμη
Η μορφή σου ένα αρχέγονο είναι
Φως που εκλεπτύνεται πάνω στην σμίλη των δέντρων, εκεί

Στρατής Παρέλης, «Φρυκτωρίες απρόσμενες»

Εγκαθίστανται φρυκτωρίες πολλαπλές μες το αίμα μου
Είμαι ακοίμητο σκουλήκι που ορέγεται την Μεταμόρφωση
Παίρνω απόσταση από το σώμα μου
Το σώμα μου είναι μια χρυσαλλίδα που κατά πού θα πετάξει δεν ξέρει
Μιλώ πεζότητες που ο αέρας τις ποιητικοποιεί
Ανήκω σε ανήκουστες γεωγραφίες
Προσαράζει μέσα μου η Ιδέα η καμαρωτή
Επαναστατικοποιεί τις σιωπές μου

Στρατής Παρέλης, «Νοτισμένη Πτολεμαΐδα»

 Ένα ρεύμα υψηλής τάσης ρέει στις φλέβες σου.
Είσαι η τραγανή περίπτωση της ώχρας.
Είσαι ο διακόπτης της χώρας μου.
Τσούζει το κρύο.
Η υγρασία ξηλώνει τις δομές των οστών.
Από πρωί κοιτώ τον φορτωμένο ουρανό σου·
Η μελαχρινή γη σου
Έχει την κοιλιά της ακάλυπτη