Σοφία Περδίκη, «Οι κατά φαντασίαν αφανείς»

Οι κατά φαντασίαν αφανείς
κινούνται στις παρόδους
κρύβονται όπου βρουν στοά
κρατούν στα χέρια τους
χειρόγραφα
που τα λένε φέιγ βολάν
όταν τα πετάν
σε ανύποπτους χρόνους

Σοφία Περδίκη, «Η σειρήνα του χρόνου»

Η σύγκρουσή της με τον χρόνο
ήταν μετωπική.

Τον έβλεπε από μακριά
να καταφτάνει
με ιλιγγιώδη ταχύτητα
κι έναν αιμοσταγή κινητήρα
μα δεν άκουσε

Σοφία Περδίκη, «Οδοιπορικό»

Έχουμε έρθει από μια εικόνα παλιά
βαμμένοι στου χρόνου τη σέπια.
Κουβαλάμε μπαγάζια από δέρμα.
Οι μνήμες μας εξέχουν κομμάτια
λινά υφάσματα
στα σημεία που δεν μπόρεσε
να κλείσει καλά η βαλίτσα.

Σοφία Περδίκη, «Κάτι παιδιά»

Ξέρω κάτι παιδιά που παίζουν σε αλάνες
με πυροσβεστικούς κρουνούς.
Λούζονται μ’ εύφλεκτα σαπούνια
χορεύουν γυμνά, αναστενάρηδες
πάνω σε σπασμένα τζάμια
μαζεύονται σε μια γωνιά
κοιτάζονται στα μάτια ώρα πολλή

Σοφία Περδίκη, «Το γυάλινο σπίτι»

Το γυάλινο σπίτι είχε από καιρό φυσηθεί.
Είχε ψηθεί σε χιλιάδες βαθμούς Κελσίου
η αποστείρωση επετεύχθη
κάτι μικροοργανισμοί εξαφανίσθησαν
και στήθηκε σε θέα κοινή.
Η άφιξή μας στην κορυφή του λόφου
έγινε αισθητή, τα κλειδιά πετάχτηκαν

Σοφία Περδίκη, «Παλίρροια»

Στο σαλόνι της παλίρροιας
παίξαμε με τα νερά
πάνω στα βελούδινα καθίσματα όλη νύχτα.

Μας είχαν πει σαν μπαίναμε στο σπίτι
ότι αυτό κάποτε
θα γινότανε λίμνη
και περιμέναμε αιώνες στον προθάλαμο.

Σοφία Περδίκη, «Έκλειψη»

Ίσως είμαστε διάττοντες είπες
κι έσταξε η οροφή
φωσφορικά και απλανή
αστράκια από εκείνα που αχτίδες συσσωρεύουν
τα είχαμε κολλημένα γερά
να μη φοβόμαστε τις κρύες νύχτες
το ταβάνι τώρα μελανό
μας μούσκεψε ασήμια η βροχή

Σοφία Περδίκη, «Υπόσχονται»

Περιορίστηκαν οι λέξεις
σε παπούτσια στενά
μυτερά στην άκρη σκαρπίνια
κι άρχισαν να κυνηγούν στις γωνίες
έντρομα ρήματα
αφάνταστες πιέσεις ν’ ασκούν
για ομολογίες

Σοφία Περδίκη, «Ο σκιώδης»

Ο σκιώδης φωτογράφος
των ευαίσθητων στιγμών
αποτυπώνει την υγρασία
πάνω σε λευκά ματ χαρτιά
τη στεγνώνει με μικρά πιστόλια
αεροβόλα και ενίοτε θανατηφόρα.

Σοφία Περδίκη, «Το κίτρινο βλέμμα»

Πυρωμένος καιρός
ήρθε κι εγκαταστάθηκε
στο χειμωνιάτικό μου σώμα.

Κατέβηκε από βουνό.
Κοντοστεκόταν για χρόνια
στο παραλιακό μου

Σοφία Περδίκη, «Τα μωβ θηλυκά»

Είμαστε περιορισμένες
σε κελύφη από δέρμα πορώδες
σκληρυμένο στη βροχή και τ’ αλάτι.

Στο εσωτερικό τους
ρόζοι κρέμονται
και μας φωτίζουν

Σοφία Περδίκη, «Η όραση στην αφή»

Τις στιγμές που εισβάλλει η όραση στην αφή
βλέπεις το δέρμα ξέχωρα απ’ το σώμα
το κρατάς σαν μωρό
σφιχτά κι απαλά
μικρές τριχούλες ρίγη σταλάζουνε
στους οφθαλμούς
τρυγούν τα δάχτυλα την εσωτερική τους πλευρά
μην και σκιαχτεί η τρυφερότητα.

Σοφία Περδίκη, «Σε φα μείζονα»

Αλλάζει το νόημα
το δέρμα του αφήνει και βρίσκει ξανά
μιλάει μέσα από ταριχευμένες φωνές
-πρέπει να υπολογίσουμε και την μεγάλη απόσταση –
άλλοτε με χροιά ψιθύρου
που προφυλάσσει από τις ενοχλητικές κραυγές.

Σοφία Περδίκη, «Το φιλί»

Βρεθήκαμε ανάμεσα σε δύο ισημερίες.
Σταθήκαμε βουβοί.
Υποκριθήκαμε πως ήμασταν
ο καθένας μια άυλη στήλη
συγκεντρώσαμε ύστερα
τα σκόρπια σώματά μας
κομμάτι κομμάτι
αργά, να μη μας πάρει χαμπάρι
της πύλης το τσακάλι που αλυχτάει.

Σοφία Περδίκη, «Το αιώνιο αίνιγμα»

Tώρα κάθησε
στο συρμάτινο κεντήδι
και ηλεκτροφόρησε
τη φωνή σου
στα σύμπαντα.