Βάσω Κανιώτη, «Ξεσκαρτάρισμα»

 Ανοιγοκλείνω τακτικά τα συρτάρια της ψυχής μου
Ξεσκαρτάρω συχνά τις αποθήκες του μυαλού μου
Προσπαθώ να γεμίσω, να αδειάσω, να κρατήσω τα χρήσιμα, να πετάξω τα άχρηστα
Με κάποιο τρόπο, εν ολίγοις, να με πείσω πως είναι όλα μέσα μου συμμαζεμένα
Και ψάχνω και βρίσκω και μπερδεύω τα μεν με τα δεν και τα οφελή με τα ανώφελα, τα σκόπιμα με τα άσκοπα. Και προσπερνάω και αγνοώ και κάπου κολλάω και παρατηρώ και βλέπω τριγύρω πολλά..

Βάσω Κανιώτη, «Τα ρολόγια»

 Γλιστράνε οι ώρες μέσα απ' τα χέρια σου
Κάτι δεύτερες τόσο μονότονες και κρύες
Σ' έναν καφέ θα πνίξεις πάλι την μιζέρια σου
Κι όλο τον κόσμο τον χωράς σε θεωρίες

Ξυπνάνε τα ρολόγια σου όταν τα διατάζεις
Και υπηρέτες γίνονται αυτόματα για σένα

Βάσω Κανιώτη, «Κυριακές»

 Πως είναι εκεί στον κόσμο σου; Είναι όμορφα; Είναι ήσυχα; Είναι τόσο ιδανικά όσο περίμενες;
Βρέχει συχνά;
Τις μισείς τις συννεφιές ακόμη, άραγε;
Πώς σε βρίσκουν τα σούρουπα;
Σε τρομάζουν τα ηλιοβασιλέματα ακόμη;
Συνεχίζεις να φοβάσαι ότι θα σε καταπιούν τα χρώματα τους;

Βάσω Κανιώτη, «Αναμνήσεις 4 ερωτευμένων εποχών»

 Έφτιαξα ένα στρώμα από αναμνήσεις κι έπεσα πάνω του να κοιμηθώ.. Ήταν ο μόνος τρόπος να σε νιώσω δίπλα μου αυτό το βράδυ...

Άρχισαν να με τυλίγουν γλυκά οι θύμισες από τα πρωινά που ξυπνούσα με την μυρωδιά σου πάνω μου και γύρω μου, που με ανακατεμένα μαλλιά και μισόκλειστα μάτια κουλουριαζόμουν σαν απροστάτευτη ψυχή κοντά σου, κι ας κοιμόσουν κι ας μη μ' έβλεπες, κι ας μην μπορούσες ν' αντιληφθείς την τόση ανάγκη μου για επαφή..

Βάσω Κανιώτη, «Νυχτερινό ερωτικό»

 Νυχτώνει γρήγορα όταν τα βράδια κρεμιούνται από τον ουρανό μου ξεμυαλισμένα φεγγάρια που μου κλέβουν τον ύπνο.
Νυχτώνει γρήγορα όταν η γη μου διψάει να ποτιστεί με έρωτα.
Όταν η γη μου μυρίζει ανεκπλήρωτη ηδονή.
Νυχτώνει γρήγορα όταν στα σκοτάδια μας κρύβουμε τους ανομολόγητους πόθους μας, που κοιμούνται την μέρα και περιμένουν εκείνο το πρώτο αστέρι να βγει για να ξυπνήσουν.

Βάσω Κανιώτη, «Να γελάς..»

Μη ξεχνάς να γελάς..
Σ' εκείνες τις μάχες
που σ' άφήσαν νικημένη κι ανίσχυρη στο πεδίο, να γελάς..
Στις κακές ζαριές που έφερες
και σε κάναν να χάσεις την παρτίδα, να γελάς..
Στους μουντούς ουρανούς
που με νεροποντές απειλούνε

Βάσω Κανιώτη, «Πέντε χαϊκού»

Μυριάδες σκέψεις
Μα ο νους ατάραχος
Γαλήνη ζητά

H μελωδία
Απ' της βροχής τον ρυθμό
με ταξιδεύει

Βάσω Κανιώτη, «Πληγωμένη άνοιξη»

Κάποιοι από μας καβαλάνε μέσα τους μια
φυλακή, κάποιοι μια εξορία και κάποιοι μια
πληγωμένη άνοιξη.
Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι, εκείνοι οι
τυχεροί του κόσμου. Που είναι φτιαγμένο από
ελευθερία όλο τους το είναι, που δεν τους
 αφορούν οι εξορίες και η άνοιξη της ψυχής

Βάσω Κανιώτη, «Δρομολόγια»

Τη σεργιάνησα τη ζωή μου σε διάφορα μέρη.
Ακούραστα δρομολόγια σε διάφορους τόπους,
αφήνοντας κομματάκια ζωής σε καθέναν απ’ αυτούς.
Τα καλοκαίρια με βρίσκαν να μετακομίζω το κορμί μου
ακούραστα και αδιαμαρτύρητα σε μια καινούρια
γη, μα την ψυχή μου δεν μπόρεσα εύκολα ποτέ να τη
μετακομίσω. Να την προσαρμόσω χωρίς τις

Βάσω Κανιώτη, «Όταν είσαι εδώ»

Όταν είσαι εδώ όλα είναι στη θέση τους! Οι ανάγκες
 μου καλυμμένες.. Η ζωή μου σε τάξη.. Η ψυχή μου
 γαλήνια.. Το κρεβάτι μου ζεστό.. Η αγκαλιά μου
 πλεονεκτικά γεμάτη.. Το σώμα μου ικανοποιημένο..
Το στόμα μου χορτασμένο.. Το βλέμμα μου σταθερά
 ερωτευμένο επάνω σου και οι επιθυμίες μου
 εκπληρωμένες από σένα στο έπακρο.. Απ’ το

Βάσω Κανιώτη, «Σιωπές»

Σώπαινα και νόμιζες πως δεν είχα κάτι να πω..
Δε μπόρεσες να αντιληφθείς την χίμαιρα που έκρυβε η σιωπή μου..
Δεν έφταναν μέχρι τ' αυτιά σου τα ουρλιαχτά που έκαιγαν τον λαιμό μου, αλλά δεν είχαν το θάρρος να βγουν από τα χείλη μου..
Σώπαινα και νόμιζες ότι η δική μου φωνή δεν είχε την τόλμη να βγει στη μάχη να παλέψει με τους βροντερούς ήχους που ξέσκιζαν τα χείλη σου να βγουν.
Σώπαινα και νόμιζες ότι δεν έχω φωνή. Ότι την σκότωσαν οι δράκοι που φύλαγες

Βάσω Κανιώτη, «Η δική μου θεωρία του χάους»

Η δική μου θεωρία του χάους, βασίζεται στο χάος που γεννήθηκε μέσα μου εκείνο το ξημέρωμα που σε γνώρισα.
Και ξάφνου, σαν να κατάλαβα πως σου αφιερώθηκε η ζωή μου..
Έτσι απλά, ανεξέλεγκτα, χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς, χωρίς μετρημένες και υπολογισμένες σκέψεις.
Όλοι οι δρόμοι που επέλεγα να πάρω είχαν τον ίδιο προορισμό, την ίδια ευθεία πορεία προς εσένα.

Βάσω Κανιώτη, «Τα όνειρά μου»

Τα όνειρά μου δε τα έζησα..
Τα έκλαψα.. τα πένθησα.. μαυροφορέθηκα γι' αυτά..
κι έπειτα τα έθαψα βαθιά να μην ακούω την οδύνη τους.
Στην θέση τους έβαλα πρέπει..
Γιγαντόσωμα..
αυταρχικά..
ασήκωτα..