Μαρία Κουγιουμτζή, «Η καρέκλα»

Είναι πολύ κρύα αυτή η καρέκλα
Μου επιτίθεται με ριπές πάγου.
Είναι γιατί καθόσουν πάνω της όταν…
Της λείπουν τα ζεστά σου χέρια  στο ξύλινο κορμί της.

Η γραφή σου, ο καπνός του τσιγάρου σου

Μαρία Κουγιουμτζή, «Σε προδώσαν»

Δυο καστανές και δυο χρυσές
ουρίτσες απ’ τη φράντζα σου
γελούσαν
πάνω από τα μοβ γυαλιά σου

Μαρία Κουγιουμτζή, «Το γαλάζιο άλογο»

Πες σ’ αυτό το γαλάζιο άλογο πως δεν υπάρχει.
Πως πρέπει να προσαρμοστεί στον σκούρο κόσμο.
Πάει ο καιρός που έπλεε στη θάλασσα
κοιμότανε στο πράσινο του χορταριού αιδοίο.

Μαρία Κουγιουμτζή, «Ήμουν ένα σιωπηλό κορίτσι»

Εγώ μαχαίρωσα τον Κλύτη.
Τις γαλανές λίμνες των ματιών του
εγώ τις πάγωσα
να πατινάρετε άνετα μπορείτε.

Μαρία Κουγιουμτζή, «Η ερώτηση που δεν μ' αγαπούσε»

Κανένα νέο; Ρώτησες.

Εξαρτάται πώς εννοεί κανείς το νέο.

Νέο μπορεί να είναι ότι επιτέλους τηλεφώνησες.

Μπορεί να είναι μια καινούρια σκέψη που έκανα για σένα

ή μια παλιά που την έκανα εκ νέου.