Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Μια μύγα άκουσα να ζουζουνίζει—όταν πέθανα..»

Μια μύγα άκουσα να ζουζουνίζει—όταν πέθανα—
Η Ακινησία στο Δωμάτιο
Ήταν σαν του Αέρα την Ακινησία—
Ανάμεσα στης Καταιγίδας τους σπασμούς—

Γύρω τα μάτια—είχαν στεγνώσει απ’ το τρίψιμο τα δάκρυα
Κι οι ανάσες συγκεντρωνόντουσαν αποφασιστικά

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Μετά από μέγα πόνο, επίσημο ένα αίσθημα σιμώνει..»

Μετά από μέγα πόνο, επίσημο ένα αίσθημα σιμώνει—
Θρονιάζονται με τελετή οι Αισθήσεις, τάφοι σαν να ’ταν—
Ρωτάει η Καρδιά η άκαμπτη, «ήταν Αυτός που υπέμεινε;»
Και «ήτανε Χτες, ήταν πριν Αιώνες;»

Μηχανικά στριφογυρνάν τα πόδια—
Ξύλινη μια οδός

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Μακάρι να ᾽μουνα για σένα καλοκαίρι..»

Μακάρι να ᾽μουνα για σένα καλοκαίρι,
Όταν οι μέρες του καλοκαιριού έχουν πετάξει!
Και μουσική σου που να παραμένει,
Όταν τα Νυχτοπούλια και οι Φλώροι – έχουν σωπάσει!

Για χάρη σου ακόμα και τον τάφο
Θα υπερπηδήσω, και θ᾽ανθίσω, όλον μ᾽ άνθη
Θα τον γεμίσω από πάνω! Καί μακάρι

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «N᾽ αντέξουμε τη σκοτεινή πλευρά μας..»

N᾽ αντέξουμε τη σκοτεινή πλευρά μας-
Από το πρωινό το μερτικό μας-
Για να γεμίσει το κενό ἀπ᾽ τη χαρά μας,
Απ᾽ την περιφρόνια το κενό μας-

Έν’ άστρο έδώ, κι έν᾽ άστρο εκεί,
Το δρόμο κάποιο χάνει!
Μία ομίχλη εδώ, μιά ομίχλη εκεί,
Και – μέρα πάλι – φτάνει!

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου..»

Δεν μπορώ να ζήσω μαζί σου
γιατί αυτό θα ’ταν ζωή
και η ζωή μου είν’ εκεί
ακίνητη στο ράφι.
 
Ο νεωκόρος κρατάει το κλειδί
φυλάγοντας τη ζωή μας,

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Φρεγάτα όπως το Βιβλίο δεν υπάρχει..»

 Φρεγάτα όπως το Βιβλίο δεν υπάρχει
Για να μας πάει σε Μέρη μακρινά
Ούτε άλογο Δρομέας σαν τη γεμάτη
Σελίδα Ποίησης που όλο αναπηδά –
Τέτοιο Ταξίδι κι ο φτωχότερος θα κάνει
Άλλα Διόδια δεν θα περάσει στα κρυφά –
Πόσο λιτό είν’ αυτό το Άρμα – κουβαλάει
Του Ανθρώπου την ψυχή – με σιγουριά –

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Αυτή η αργή Μέρα προχωρούσε..»

Αυτή η αργή Μέρα προχωρούσε-
Άκουγα τους τροχούς της να τρίζουν
Σαν να μην μπορούσαν να κυλήσουν
Και την κίνηση να μισούσαν-

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Πέθανα για την ομορφιά»

Πέθανα για την ομορφιά, και μπαίνοντας στο χώμα
ακούω κάποιον ν' ακουμπούν σε πλαϊνό μου δώμα.

Ψιθύρισε, τι έφταιξε;
«η ομορφιά» του είπα.
«Για την αλήθεια πέθανα» είπε «κι είμαστε αδέρφια».

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Δεν είναι η Πτώση Πράξη μιας στιγμής..»

Δεν είναι η Πτώση Πράξη μιας στιγμής
Mια οριστική διακοπή
Οι τρόποι της Ερείπωσης
Είναι Φθορές οργανωμένες—

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Mέλισσα..»

Mέλισσα! Περιμένω να φανείς!
Έλεγα μόλις Χτες
Σε Κάποιο γνώριμό σου
Πως ήτανε να ’ρθείς —

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Ελπίδα»

Είναι η ελπίδα ένα πράγμα με φτερά
που κουρνιάζει στην ψυχή μου
και δίχως λέξεις τραγουδάει τον σκοπό
χωρίς ποτέ να σταματάει.

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Τόσο ανεπαίσθητα»

Τόσο ανεπαίσθητα σαν μια μικρούλα λύπη
Το Καλοκαίρι έσβησε ως παρουσία
Τόσο ανεπαίσθητα που από κοντά μας λείπει,
Χωρίς να φαίνεται πως έχει κάνει προδοσία.
Παντού σκορπίστηκε σιωπή, παντού γαλήνη,

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Αν μπορώ»

Αν μπορώ να σταματήσω
μια καρδιά που πάει να σπάσει
Δεν θα ζήσω μάταια.

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Ρίξε τα εμπόδια Χάρε»

Ρίξε τα εμπόδια Χάρε, τα κοπάδια
Να μπουν τα κουρασμένα,
Που χει τελειώσει η περιπλάνησή τους
Κι έχουνε πάψει να βελάζουν πια.
Είναι δική σου η πιο γαλήνια νύχτα,

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Ο τίτλος της συζύγου»

Έχω τον τίτλο της συζύγου, δίχως όμως
Να `χω την άδεια καθώς ορίζει ο Νόμος.
Σκληρή μου δόθηκε, πικρή και άδικη μοίρα.
«Βασίλισσα του Γολγοθά» για τίτλο πήρα,
κι όλα είναι βασιλικά, εκτός το στέμμα,

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «O Κόσμος μοιάζει Σκονισμένος»

O Κόσμος μοιάζει Σκονισμένος
Σα σταματάς για να Πεθάνεις
Γυρεύεις τότε τη Δροσιά
Με τις Τιμές δε θ’ ανασάνεις 

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «H Ψυχή διαλέγει τη δική της Συντροφιά»

H Ψυχή διαλέγει τη δική της Συντροφιά
Μετά κλείνει την Πόρτα
Κανένας άλλος μην προβάλει στη θεïκή
Πλειοψηφία της μπροστά   

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Θα μπορούσες να μαραθείς! Θα μπορούσες!»

 Καρδούλα φτωχή!
      Σε λησμόνησαν αυτοί;
Δε νοιάζονται τότε! Δε νοιάζονται!

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Άγριες νύχτες»

Άγριες νύχτες — Άγριες νύχτες!
Αν ήμουνα πλάι σου
Οι αγριες νύχτες μας θα
Ήταν αφρός

Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), «Όταν η νύχτα φεύγει»

Όταν η νύχτα φεύγει, κι είναι
το χάραμα τόσο κοντά
που τα κενά σχεδόν αγγίζεις
ώρα να στρώσεις τα μαλλιά,