Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καλογεροπούλου Αλεξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καλογεροπούλου Αλεξία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Παιδιά της Υεμένης»

Η Σάλουα είναι πέντε ετών.
Κι όμως ζυγίζει τριάμισι κιλά.
Με τα μεγάλα μάτια της
λούζει με εμπιστοσύνη
το μητρικό πρόσωπο,
πασχίζοντας να τραφεί,
γουλιά γουλιά,
με κάτι που μοιάζει με χυμό
σε χάρτινο κουτί.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Πολιτική ορθότητα»

Από εδώ κι εμπρός
δεν θα λες «ψωμί» το ψωμί
ούτε το νερό «νερό» θα λες.
Αλλιώς τα ονομάσανε για σένα.
Το δίκαιο άδικο
και τ’ άδικο δίκαιο θα λες πως είναι.
Από εδώ κι εμπρός
ποιος είσαι δεν θα λες
μόνο ποιος λένε πως είσαι οι άλλοι.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Να τ' αγαπάς τα παιδιά»

Να τ' αγαπάς τα παιδιά
και να τα λογαριάζεις.
Δεν ξέρουν να λένε ψέματα
πριν τα μάθεις εσύ

Θέλω να σου πω
να τ' αγαπάς τα παιδιά
και να τα σέβεσαι.
Μην τα ρυπαίνεις

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Όσο κι αν σ’ αγαπώ»

Όσο κι αν σ’ αγαπώ
τη μοναξιά αποζητώ
συχνά
για να αντέξω
του κόσμου την αιχμή.
Τον θόρυβο.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Απορίες»

Αν δεν σκύβαμε πάνω στο κινητό,
πώς θα ’ταν άραγε η μέρα μας;
Στα μάτια θα έπρεπε να σε κοιτάζω,
να σου μιλώ,
να σου κρατώ το χέρι ίσως.
Και οι συζητήσεις μας
θα είχαν κάποιο άλλο θέμα
εκτός από τη χρεία

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Τέλος»

Κορμιά ξαπλωμένα
το ένα δίπλα στ’ άλλο,
αφημένα,
σχεδόν νεκρά.
Τα βέλη και τα φτερά του
είχε ήδη βγάλει ο έρωτας,
όπως θα έβγαζε κανείς ένα φθαρμένο ρούχο.
Και η μέρα ξημέρωσε.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Εραστές»

Και κάπως έτσι λύνονται οι σιωπές
και μένουν άναυδοι να κοιτούν το κενό οι εραστές,
αυτοί που κάποτε δεν χόρταιναν
τη σάρκα ο ένας του άλλου,
που λόγια ξόδευαν στίχους να στήσουν
να πουν με τρόπους νέους «σ΄αγαπώ».

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Παρηγοριά»

Τι παρηγορητικό
τον θεό σου να βρεις,
να εναποθέσεις σ’ αυτόν
ευχές κι αγωνίες,
πόνους κι ελπίδες
στου χρόνου το διηνεκές,
στων αιώνων τους αιώνες.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Υπάρχουν ώρες»

Υπάρχουν ώρες που τ΄ ανείπωτα θέλω να πω,
κι όσα δεν τόλμησα ποτέ να κάνω,
δραπέτης βίου άβουλου,
παλεύοντας νυχθημερόν με τα τετελεσμένα,
εκείνα που έπονται κι αυτά που είναι τώρα.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Κορυφές»

Ανέβηκα στις κορυφές
μήπως από ΄κει δω πώς θα ΄ναι το αύριο.
Μα μάταιος κόπος.
Δεν ήρθες εσύ. Ούτε και οι άλλοι.
Μόνο ένα σμήνος πουλιά είδα να φεύγει,
για πού δεν ξέρω.
Πώς άλλωστε θα μπορούσα.
Αυτά ανοίγουν τα φτερά και χάνονται.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Τυλιγμένη με ιστούς»

Με μαλλιά μπερδεμένα,
πιασμένα όπως όπως μ’ ένα χτένι,
το κρεβάτι που εκείνος κοιμήθηκε
στρώνει,
διπλώνει κουβέρτες
και τα μαξιλάρια τινάζει.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Απανθρωποποίηση»

[Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω]
στη μνήμη του George Floyd
Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω, αδελφέ,
από της κτηνωδίας τη δυσωδία.

Δεν μπορώ ν’ αναπνεύσω, αδελφέ,
από τις μνήμες,
τις καραβιές των σκλάβων

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Τρία χαϊκού για τον έρωτα»

πλεγμένα χέρια
ανθίζει ο έρωτας
μες στον χειμώνα

λέξεις του πόθου
φωνάζουν τον έρωτα
ψιθυρίζοντας

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Ξένοι»

Στεκόμασταν πλάι πλάι
μα δεν μπορούσαμε πια να δούμε ο ένας τον άλλο.
Οι σκέψεις γέμιζαν τον νου
με φόβους που δεν τολμούσαμε ποτέ να μοιραστούμε.
Λέγαμε ένα «γεια» κι όλα τα τυπικά,
όπως όριζαν οι καλοί τρόποι,
μα τίποτε άλλο ύστερα,

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Μια μέρα σαν κι αυτή»

Μια μέρα σαν κι αυτή θα έρθεις πάλι.
Το ξέρω.
Θα δέσεις πίσω τα μακριά μαλλιά,
θα αλλάξεις διαθέσεις, ύφος, τη γλώσσα και το σώμα,
και θα 'ρθεις να μου πεις ξανά
όσα από παλιά γνωρίζω.
Μα τούτη τη φορά αλλιώτικα θα είναι όλα.
Γιατί εγώ δεν είμαι πια εκείνη.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Επανάληψη»

Έτσι κυλούν πάντα οι μέρες
σ’ ένα σπίτι πληκτικό.
Οι λεύκες γιγαντώθηκαν
κι έκλεισαν τη θέα που απολάμβανα
τα απογεύματα προς το βουνό.
Κάθε μέρα μοιάζει ίδια
με αυτήν που αποχαιρετώ,
καθώς ντύνομαι και γδύνομαι τα ρούχα της αγάπης

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Έρως θνητός»

Έξι μήνες κράτησε
πριν ο λυγμός τον πνίξει.
Έτρεχε δήθεν φτερωτός
κι ύστερα κατέληξε άψυχος,
σαν μια φωτογραφία κίτρινη, αλλοτινών καιρών,
μια προδοτική ανάμνηση της αιώνιας αλήθειας,
ένα χαστούκι δυνατό

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Σου μιλώ με λέξεις»

Σου μιλώ με λέξεις,
όπως θα μίλαγα στον εαυτό μου
μια νύχτα χωρίς αστέρια.
Όπως θα μίλαγα στον αδελφό μου,
σε πρόσωπο αγαπημένο.
Μιλώ σ’ εσένα,
άγνωστε θεριστή της λήθης.

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Tραγωδία»

Δεν πέρασε πολύς καιρός
που τα σπίτια και τα δέντρα στις φλόγες παραδόθηκαν,
άδικα και αναίτια,
και τώρα ανέμελοι, δήθεν περαστικοί,
με κύματα παλεύουμε, δυνάμεις ασύμμετρες.
Πώς να γλιτώσεις,
πώς να πενθήσεις,

Αλεξία Καλογεροπούλου, «Αποχαιρετισμοί»

Στην απλότητα των καλοκαιρινών στιγμών
σίγησε η πολυπλοκότητά μου
παραμέρισε και με σκέπασε
σαν χάδι μητρικό
κι ας κρύβονταν τα γέλια πίσω από τις μάσκες
κι ας έπρεπε απόσταση να κρατήσω
να μην σε αγκαλιάσω, άνθρωπε αγαπημένε,

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης