Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Ο γιος μου»

O γιος μου,
ο μονάκριβος γιος μου,
αυτός που ποτέ δεν είχα,
θα ήταν άντρας σήμερα.

Κινείται
στον άνεμο
άυλος, χωρίς όνομα.

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «O φρουρός»

Το ηλιοβασίλεμα. To λιβάδι της φωτιάς.
Η χαμένη μέρα, το χαμένο φως.
Γιατί αγαπώ ό,τι ξεθωριάζει;

Eσύ που έφυγες, που συνέχιζες να φεύγεις,
ποιά σκοτεινά δωμάτια κατοικείς;

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Ο Θρίαμβος του απείρου»

Σηκώθηκα το βράδυ και πήγα στο βάθος του χωλ. Πάνω απ’ την πόρτα με μεγάλα γράμματα έλεγε, ″Αυτή είναι η επόμενη ζωή. Παρακαλώ περάστε.″ Άνοιξα την πόρτα. Μες στο δωμάτιο ένας γενειοφόρος άντρας με ανοιχτόχρωμο πράσινο κουστούμι στράφηκε σε μένα και είπε, ″Καλύτερα να ετοιμάζεσαι, παίρνουμε τον μεγάλο δρόμο.″ ″Τώρα θα ξυπνήσω,″ σκέφτηκα, αλλά έκανα λάθος. Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας πάνω από χρυσαφένια τούνδρα και κομματάκια πάγου. Ύστερα δεν υπήρχε τίποτα για μίλια τριγύρω, και ό,τι μπορούσα ν’ ακούσω ήταν η καρδιά μου να χτυπάει και να χτυπάει τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα πέθαινα ξανά από την αρχή.

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «H ζωή μου»

Η τεράστια κούκλα που είναι το σώμα μου
αρνείται να υψώσει το ανάστημά της.
Είμαι το παιχνίδι των γυναικών.
Η μητέρα μου

με υποστύλωσε για τους φίλους της
Μίλα, μίλα, ικέτεψε.

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Το τέλος»

Δεν γνωρίζει ο κάθε άνθρωπος τι θα τραγουδήσει στο τέλος
Ατενίζοντας την προβλήτα καθώς το πλοίο  σαλπάρει μακριά  ή κάτι  παρόμοιο
Καθώς τον αγκαλιάζει  το μουγκρητό της θάλασσας, ακίνητος, εκεί στο τέλος,
‘Η τι θα ελπίσει για μια φορά μονάχα, είναι ολοφάνερο πως ποτέ δεν θα γυρίσει πίσω.
Όταν έχει παρέλθει  ο καιρός για να κλαδέψει την τριανταφυλλιά ή να χαϊδέψει τη γάτα,

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Διατηρώντας τα πράγματα ολόκληρα»

Σ' ένα πεδίο
είμαι η απουσία
του πεδίου.
Έτσι
πάντα συμβαίνει.
Όπου κι αν είμαι
είμαι αυτό που λείπει.

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Τα απομεινάρια»

Αδειάζω τον εαυτό μου από τα ονόματα των άλλων.
Αδειάζω τις τσέπες μου.
Αδειάζω τα παπούτσια μου και τα αφήνω δίπλα στο δρόμο.
Τη νύχτα γυρίζω πίσω τα ρολόγια·
ανοίγω το οικογενειακό άλμπουμ
και με κοιτάζω όταν ήμουν αγόρι.

Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Eσύ το λες»

Είναι όλα στο μυαλό, λες,
και δεν έχει καθόλου να κάνει με την ευτυχία.
Ο ερχομός του κρύου,
ο ερχομός της ζέστης, το μυαλό έχει άπειρο χρόνο.
Εσύ παίρνεις το χέρι μου και λες πως κάτι θα συμβεί,
κάτι ασυνήθιστο για το οποίο ήμασταν πάντοτε προετοιμασμένοι,
όπως η άφιξη του ήλιου μετά από μια μέρα στην Ασία,
όπως η αναχώρηση του φεγγαριού μετά από μια νύχτα μαζί μας.