Μαρκ Στραντ (Mark Strand), «Το τέλος»

Δεν γνωρίζει ο κάθε άνθρωπος τι θα τραγουδήσει στο τέλος
Ατενίζοντας την προβλήτα καθώς το πλοίο  σαλπάρει μακριά  ή κάτι  παρόμοιο
Καθώς τον αγκαλιάζει  το μουγκρητό της θάλασσας, ακίνητος, εκεί στο τέλος,
‘Η τι θα ελπίσει για μια φορά μονάχα, είναι ολοφάνερο πως ποτέ δεν θα γυρίσει πίσω.
Όταν έχει παρέλθει  ο καιρός για να κλαδέψει την τριανταφυλλιά ή να χαϊδέψει τη γάτα,

Όταν το ηλιοβασίλεμα που πυρπολεί τη χλόη και η πανσέληνος που χαμηλά την παγώνει
Δεν φαίνονται πια,
Δεν γνωρίζει ο κάθε άνθρωπος τι θα ανακαλύψει στη θέση τους.
Όταν το βάρος του παρελθόντος στο τίποτα ακουμπά, και ο ουρανός
δεν είναι κάτι περισσότερο από ενθύμηση φωτός, και οι ιστορίες των νεφών
Και των πυκνών σύννεφων  τον πλησιάζουν, και όλα τα πουλιά  ταλαντεύονται στην πτήση
Δεν ξέρει ο κάθε άνθρωπος τι τον περιμένει, ή τι θα τραγουδήσει
Όταν το πλοίο στο οποίο έχει επιβιβαστεί γλιστρά μες στο σκοτάδι, εκεί στο τέλος.
~
μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη
πηγή