Γεώργιος Δροσίνης, «Ανθισμένη αμυγδαλιά»

Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά
με τα χεράκια της
και γέμισ’ από τα’ άνθη η πλάτη, η αγκαλιά
και τα μαλλάκια της.

Αχ, χιονισμένη σαν την είδα την τρελή
γλυκά τη φίλησα
τής τίναξα όλα τα’ άνθη από την κεφαλή
κι έτσι της μίλησα:

Συνεντεύξεις λογοτεχνών από το παρελθόν: «Γεώργιος Δροσίνης»

Συνέντευξη του ποιητή Γεώργιου Δροσίνη (1859-1951) στην εφημερίδα «Αθηναϊκά Νέα» το 1936.

-Τι γράφετε τώρα; Γ. Δ.: Στίχους όποτε έρθουν και πεζά όποτε πρέπει.

-Έχετε πολλή ανέκδοτη εργασία; -Λίγη στο συρτάρι και πολλή στο νου.

-Πότε πρωτοδημοσιεύσατε έργο σας; -Στα 1878, όταν ήμουν 18 ετών, τη μετάφραση μιας γαλλικής κωμωδίας «Ο παράδοξος γάμος» που έχει και παρασταθή

Βιογραφία: Γεώργιος Δροσίνης (1859-1951)

Ο Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1859 και πέθανε στην Κηφισιά το 1951. Η οικογένειά του καταγόταν από το Μεσολόγγι. Σπούδασε φιλολογία και μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. 

Το 1888 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε τη διεύθυνση του φιλολογικού περιοδικού Εστία. Αργότερα εξέδωσε τα περιοδικά Εθνική Αγωγή, Μελέτη, και Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος.

Γεώργιος Δροσίνης, «Χώμα ελληνικό»

Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα
και θα ζούμε μήνες, χρόνους χωρισμένοι,
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα,
γαλανή πατρίδα πολυαγαπημένη,
άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω
για την κάθε λύπη κάθε τι κακό,
φυλαχτό από αρρώστια, φυλαχτό από Χάρο,

Γεώργιος Δροσίνης, «Το φτάσιμο»

Θὰ βραδιάζει ἡ μέρα, ὅταν θὰ φτάνομε
στοῦ χωριοῦ τ᾿ ἀποσκιωμένα ἁλώνια
θὰ φανοῦν λευκὰ τὰ χωριοτόσπιτα
πίσω ἀπὸ τῶν πεύκων τ᾿ ἀκροκλώνια.

Μακριὰ θ᾿ ἀκούονται ἀρνιῶν βελάσματα
βραδινὴ καμπάνα θὰ σημαίνει

Γεώργιος Δροσίνης, «Ο Ηλιος και ο Αέρας»

Ο Αέρας θύμωσε,
με τον Ήλιο μάλωσε.
Ο Αέρας έλεγε:
– Είμαι δυνατότερος!
Και ο Ήλιος έλεγε:
– Σε περνώ στη δύναμη!
Ένας γέρος γεωργός

Γεώργιος Δροσίνης, «Νύχτα Χριστουγεννιάτικη»

 Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά τη φάτνη τους
τ᾿ άδολα βώδια.

Κι᾿ ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα
σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ᾿ της ψυχής τ᾿ απόβαθα,
Χριστός γεννιέται!

Γεώργιος Δροσίνης, «Τι λοιπόν;»

 Τί λοιπόν, τῆς ζωῆς μας τὸ σύνορο
θὰ τὸ δείχνει ἕνα ὀρθὸ κυπαρίσσι;

Κι ἀπ' ὅ,τι εἴδαμε, ἀκούσαμε, ἀγγίξαμε
τάφου γῆ θὰ μᾶς ἔχει χωρίσει;

Ὅ,τι ἀγγίζουμε, ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε,
τοῦτο μόνο Ζωή μας τὸ λέμε;

Γεώργιος Δροσίνης, «Σταλαγματιαίς»

Σταλαγματιαίς ἀπ'τὴν καρδιά μου
Νὰ πέσουν 'ςτὸ χαρτὶ ἂν τύχῃ:
Πόνοι, χαραὶς κ' αἰσθήματά μου
Σιγὰ σιγὰ γίνονται στίχοι.

Ἀπὸ σταλιαὶς νεροῦ ποῦ στάζουν
Μέσ' ς τὴ σπηλιὰ ἔτσι θὰ 'δῆτε
Τοὺς βράχους γύρῳ νὰ σκεπάζουν
Ἀφροπλασμένοι Σταλακτῖται.

Γεώργιος Δροσίνης, «Η θάλασσα και τα ποτάμια»

Πῆγαν τὰ ποτάμια
παραπονεμένα
κι εἶπαν τῆς θαλάσσης:
Φέρνομε σ᾿ ἐσένα

Γεώργιος Δροσίνης, «Βαθιά, τη νύχτα»

Βαθιά, τὴ νύχτα τὰ μεσάνυχτα,
μὲ τ᾿ ἀνοιχτὰ φτερὰ τοῦ ὀνείρου,
πετᾷ ἡ ψυχή μου, σκλάβα ἐλεύθερη,
στοὺς μυστικοὺς κόσμους τοῦ Ἀπείρου,

Γεώργιος Δροσίνης, «O βιολιστής»

Tο διήγημα «O βιολιστής» δημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Tύπος» και εντοπίστηκε στο αρχείο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Mιχ. Xανούση.

Hταν ένας βιολιστής με παρδαλά ρούχα και με υψηλό σκούφο. Στο λαιμό του κρατούσε

Γεώργιος Δροσίνης, «Το σπίτι σου»

Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου
κι ἀπ᾿ τὸ δρόμο κι ἀπ᾿ τὴ γειτονιά.
Μόνον ἡ παλιὰ βρυσούλα στέρεψε
στὴν ἀντικρινή σου τὴ γωνιά.

Γεώργιος Δροσίνης, «Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα…»

 Ὦ θαλασσοθεμέλιωτα καὶ ἡλιόσκεπα παλάτια,
Χτισμένα ἀπὸ τὰ σύννεφα τῆς θερινῆς βραδιᾶς,

«Δὲν θέλω τοῦ κισσοῦ τὸ πλάνο ψήλωμα
σὲ ξένα ἀναστυλώματα δεμένο