Τάσος Λειβαδίτης, «Μετά Χριστόν»

Να σε καρφώσουν στο σταυρό
ή να σταυρωθείς
πάνω σ' αυτό το τίποτα που υπήρξες
είναι ο ίδιος δρόμος,
έρημος κι ακατανόητος,
ανάμεσα στα λιγοστά δέντρα
και τη νύχτα που κατεβαίνει.

Τάσος Λειβαδίτης, «Ασφαλής Κατεύθυνση»

 Στη μνήμη των αδελφών μου Ντίνου, Μίμη και Αλέκου

Κι επειδή τα οικονομικά μου πήγαιναν όλο και στο χειρότερο, άρχισα να γίνομαι εφευρετικός: κατέβαινα, λόγου χάρη, στο υπόγειο όπου βρισκόταν ένα παλιό χαλασμένο ρολόι, το έβαζα στην πιο κρίσιμη ώρα και περίμενα - κι ας είναι ευλογημένο τ' όνομα του Θεού, ποτέ δεν έπεσα έξω, ύστερα, υπερήφανος, πήγαινα στο οινομαγειρείο, όπου ο ατμός απ' τις κατσαρόλες με γέμιζε θρησκευτικές σκέψεις, συνωστιζόταν ο φτωχόκοσμος, μέθυσοι με ποδοπατημένα καπέλα, λόγια

Τάσος Λειβαδίτης, «Το παράπονο του ποιητή»

Ένα παλιό αισθηματικό κερί έκαιγε πάνω στο τραπέζι
τα φθαρμένα έπιπλα μου είχαν διδάξει την υπομονή
μόνο ένα, Θεέ μου ‒ δεν έζησα: έχοντας να μεριμνήσω
για τόσα φύλλα την άνοιξη.

Τάσος Λειβαδίτης, «Aγιότητα»

Hμερολόγιο ήσυχο στον τοίχο,
μια ημερομηνία κι οι άγιοι σιωπηλοί,
χλωμοί κι αναμάρτητοι,
σημειωμένοι μόνο με το μικρό τους όνομα,
όπως τους φώναζε η μητέρα τους.

Kύριε, κανείς δεν ήθελε να μεγαλώσει.

Τάσος Λειβαδίτης, «Δολοφονία οργανωμένη»

Μια δειλή πράξη σου σε κάνει να πεθαίνεις μέσα στους
άλλους,
με μια συγγνώμη αργοπορημένη πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου.
Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει το ίδιο αλάν-
θαστα,
όπως και μια λέξη. Μια κίνηση αδιαφορίας, ένα βλέμμα
επίμονο,
το κουδούνι που δε χτύπησε, το γράμμα που ήρθε, κάνουν τη

Τάσος Λειβαδίτης, «Της εξοχής»

Τα πιο ωραία που ζήσαμε τώρα μας παιδεύουν με τις αναμνήσεις
   και προσπαθούμε να τα ξεχάσουμε
οι κάμαρες γέμισαν άχρηστα έπιπλα, δαντέλες από άλλους
   καιρούς, επιστολές που δε στάλθηκαν
το βράδυ η σελήνη με παίρνει απ’ το χέρι και γυρίζουμε στο παλιό
   οικοτροφείο,
από κάποιο παράθυρο ακούγονται οι βαριές λέξεις ενός ζευγαριού

Τάσος Λειβαδίτης, «Εφηβεία»

Εἶναι κάτι βράδια πού μόνον ἕνας στεναγμός μᾶς χωρίζει ἀπ’ τόν
Παράδεισο
κι ἄλλοτε ἀνατέλλει ἡ σελήνη ἀπ’ τό λόφο σά μιά μεγάλη εὐτυχία
περιπλανήσεις στή νύχτα κ’ οἱ γρίλιες ἀπ’ ὅπου μισοείδαμε τό
          ἐσώρουχο μιᾶς γυναίκας πού κοιμόταν
κι ἄξαφνα στή στροφή τοῦ δρόμου ἡ θλίψη ἑνός φανοστάτη μᾶς
          πλημμύριζε μέ δάκρυα.

Τάσος Λειβαδίτης, «Ο τυφλός με τον λύχνο»

Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν' αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω...

... μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές
ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη
ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν' αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω...

Τάσος Λειβαδίτης, «Μικρή ραψωδία»

Ήταν ένας παλιός μικρός σταθμός σε ώρα εγκλήματος —αλλά ο δολοφόνος αργούσε, παλεύοντας με τις δυσκολίες του φθινοπώρου κι άξαφνα έβγαινε η σελήνη, ρουφιάνα των τυχερών—

εκεί διανυκτέρευαν οι λησμονημένοι, γυναίκες με ημερομηνίες δυσοίωνες, φυγόδικοι από άλλους καιρούς ή για να ξεφύγουν τον οίκτο ή τη βασιλεία των κλειδιών ή τα 104

Τάσος Λειβαδίτης, «Παρερμηνείες»

Οι νύχτες του χειμώνα μεγαλώνουν κλέβοντας τις έγνοιες της μέρας
ο ποιητής χάνεται για μια λέξη, οι εραστές για μιαν απάντηση
οι αιχμάλωτοι απελευθερώνονται μ’ ένα μονάχα πυροβολισμό
το ουράνιο τόξο είναι η παράξενη αλληλογραφία ανάμεσα
σε δυο καταφρονεμένους

Τάσος Λειβαδίτης, «Ενοχή»

Τι ζητούσαν, λοιπόν, σε τι είχα φταίξει, 

εμένα το μόνο μου έγκλημα ήταν
ότι δεν μπόρεσα να μεγαλώσω, 

κυνηγημένος πάντα, πού να βρεις καιρό, 

έτσι έμεινα εύπιστος κι αγκάλιαζα
το κρύο σίδερο της γέφυρας.

Τάσος Λειβαδίτης, «Μικρή Πραγματεία»

Ποτέ δεν θα μάθεις

τι ήσουν για μένα

κι ας ήσουν ένας ήλιος στο δρόμο μου.

Ποτέ δεν θα μάθεις

πως ήσουν το τραγούδι μου

κι ας τραγουδούσα μόνο για σένα.

Τάσος Λειβαδίτης, «Την πόρτα ανοίγω το βράδυ..»

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να 'ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Τάσος Λειβαδίτης, «Ερωτικό»

Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου,
έσκυβε και με ρωτούσε, «Τι έχεις αγόρι μου;»

Τάσος Λειβαδίτης, «Ο πρώτος στίχος»

Aλλά γιατί καμιά φορά στεκόμαστε στη μέση ενός αγνώστου δρόμου
ή μπροστά σ’ ένα παλιό σπίτι. Τι μας θυμίζουν; Ποιόν
αναζητούμε;
Κι άλλοτε κάτω από μια γέφυρα ή πίσω από μια κουρτίνα νιώθεις
να ζείς πιο αληθινά –

Τάσος Λειβαδίτης, «Μικρό Βιβλίο για Μεγάλα Όνειρα» (απόσπασμα)

…Και συνήθως τα πράγματα που κράτησες στα χέρια σου
χάνονταν μυστηριωδώς: σα να ‘σουν κάπου αλλού την ώρα
που τα χρησιμοποιούσες
Ίσως γι’ αυτό οι αποτυχίες σου δε σε πλήγωσαν ποτέ,

Τάσος Λειβαδίτης, «Βραδινή ησυχία»

Αλλά, σιγά σιγά και με κάποιο φόβο,
πρόσεξα πώς κανείς δε μίλησε για τον 

ξένο, που ήρθε και κάθισε στην άκρη του τραπεζίου,
την ώρα που τρώγαμε,

Τάσος Λειβαδίτης, «Tαξίδι»

Ζούσε την τελευταία του ώρα. Στο σταθμό, νύχτα, περίμενε το τρένο, 

που θα ‘πεφτε μπροστά του να τελειώνει. 

Άξαφνα, από μια παλιά ξεχασμένη παρόρμηση ανέβηκε 

στη γραμμή να περπατήσει,

Τάσος Λειβαδίτης, «Xοιροστάσιο»

Eίχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν,
σ’ έδειχναν μόνο με το δάχτυλο, κι αυτό αρκούσε.
Ύστερα, κάνοντας έναν κύκλο που όλο στένευε,
σε πλησιάζανε σιγά σιγά,

Τάσος Λειβαδίτης, «Γράμματα στον υπόνομο»

 Οι απελπισμένοι δε φοβούνται τα μεγάλα λόγια
έτσι θα 'ρθει ο καιρός που θ' ανοίξω το παράθυρο και θα χαιρετήσω

τα χαμένα καράβια
«για ποιο ταξίδι ονειρευτό» όπως έλεγε νέος, σχεδόν παιδί, ένας