Ελένη Ντούξη, «Δυο δοκάρια»

Αναμονή
αυτό το αγύριστο κεφάλι
με το επιληπτικό της φρύδι
να μαστιγώνει τον χρόνο
Ελπίδα
αυτή η ελεγεία σε πάλκο
που παίζει πάντα τελευταία
τα κάλπικά της  ρέστα  στο σινάφι

Ελένη Ντούξη, «Ασβέστης»

Θα συρθώ ως εκεί όπου σκούζουν οι κουκουβάγιες
με μπηγμένα τα πόδια τους επάνω στις κεραίες
λάβαρο θα γίνω να με δέρνει ο λυγμός της νύχτας.

Θα συρθώ ανταριασμένη από τα σπασμένα γυαλιά
των άστρων στο πρόσωπό μου
για να σε βρω και να σου πω πως έφαγα

Ελένη Ντούξη, «Κέρματα στις γωνίες»

Η ποίηση με κάλεσε απόψε στις οκτώ
στην αίθουσα που όλοι πίνουν
νερό στ’ όνομά της.
Όμως εγώ την άφησα
παρατημένη στη γωνιά
να αφρίζει το ασήμι της
στα χείλη κάποιας μάνας

Ελένη Ντούξη, «Σχεδόν λευκό»

1.
Το τελευταίο κουμπί
στο λευκό μου ρούχο
το έραψα κατά λάθος κόκκινο.
Έχει φυτρώσει πάνω του
το δάχτυλο της μάνας μου
σχεδόν λευκό
ένα φορτωμένο σύννεφο.

Ελένη Ντούξη, «Εδώ και τώρα»

Όσα δεν μπόρεσα ποτέ να σου πω
στα γράφω εδώ, και μη παρέκει.

Ξέχνα το άνθος το ατσάλινο
που κορδώνεται με έπαρση
μπροστά στη θεομηνία
γιατί ο Θεός ήταν συνένοχός μου
ανώνυμος βαδίζει πια

Ελένη Ντούξη, «Δίσεκτο»

Συγγνώμη κύριοι, δίσεκτο έτος
τα κρέατα δεν σιτεύουν
ψυχοσταλάζουν γδαρμένα
πάνω από το αλάτι του κόσμου.
Σαπίζει πέφτοντας
ο ύπνος στα μπράτσα μας.

Ελένη Ντούξη, «Η πόλη»

Η πόλη μου σιγοβράζει μέσα σ’ έναν αντιδραστήρα
οι κοντές ανάσες
τα άγρια ποδοβολητά
οι άσκοπες αλληλογραφίες
η αγάπη που ξελαρυγγιάζεται με εκκωφαντικές σονάτες.

Το κανόνι του ήλιου κεντράρει στον πυρήνα
φύλλο και φτερό το όνειρο

Ελένη Ντούξη, «Κύκλος»

Θα μείνω με το δέντρο
Στον πεζόδρομο.
Θα απλώσω τα χέρια στα εφηβικά κλαδιά
Και τυλιγμένη
Γύρω από το δέρμα του
Θα επεκταθώ στο χώμα.

Θα μείνω ένα δέντρο
Στον πεζόδρομο.

Ελένη Ντούξη, «Αθόρυβα»

Πώς θα είναι όλα
όταν όλοι με αφήσουν;

Ποιό αναλγητικό τα σπλάχνα μου θα υπνώσει,
από το στόμα να μη χυθούν
αλαλάζοντας;

Ελένη Ντούξη, «Αντιδραστήρας»

Μάνα μη βιάζεσαι να παραπονεθείς. Σου είπα θα έρχομαι να σε βλέπω όποτε ψήνω
καφέ στο γκαζάκι. Στην πόλη του '86. Όπου γεννήθηκες και έσυρες και μένα στην
κοιλιά- αν θυμάσαι. Κι εγώ θυμάμαι τις αναθυμιάσεις να μας τραβούν χιλιόμετρα
πριν μπούμε μέσα. Η μυρωδιά του πετρελαίου μού γλείφει ακόμη τα ρουθούνια.
Μυρίζει τσέρνομπιλ κάθε φορά που ψήνω καφέ. Τα γεωτρύπανα θυμάμαι βογκάνε
ακόμη όπως σκάβουν το χώμα. Και τρύπα εδώ και τρύπα εκεί και λίμνες. Πόσο

Ελένη Ντούξη, «Πράσινη κάρτα»

1.
Και όταν ήρθε από τα πολλά
κουβαλώντας ελάχιστα
την πήρε η κατηφόρα
ανάστροφα στον ουρανό
που σωριαζόταν καμένο δέρμα
επάνω στο στέρνο της.