Καίτη Δρόσου, «Σταυρώστε με..»

Δεν είμαι ταίρι κανενός.
Δεν έχω ταίρι.
Το μαρτύριό μου σέρνω ολομόναχη.
Σταυρώθηκα μόνη μου.
Δεν μπορείτε να με σταυρώσετε.
Δεν έχω χέρια.
Απόμειναν τα χέρια μου μαζί του
να χαϊδεύουν τα πόδια του.

Καίτη Δρόσου, «Ανοιξιάτικες Ώρες»

Είναι μια χώρα με μανταρινιές,
Εκεί στην άκρη του χεριού σου,
Εκεί που τελειώνει ο καημός μας
Κι αρχίζει ο ουρανός.

Είπες:
Χρειάζεται να φυσήξει ένας άνεμος,
Να σκουπίσει τα σπίτια και τα δέντρα,
Να σκουπίσει τα χρόνια μας,

Καίτη Δρόσου, «Κάθε πρωί..»

Κάθε πρωί
κάθουμαι μόνη
στο κατώφλι μου.
Σπυρί-σπυρί μαζεύω
τις παληές καλημέρες σου
για να φτιάξω τον ήλιο.
Κάθε βράδι
αγκαλιάζω τα λόγια σου