Καίτη Δρόσου, «Ανοιξιάτικες Ώρες»

Είναι μια χώρα με μανταρινιές,
Εκεί στην άκρη του χεριού σου,
Εκεί που τελειώνει ο καημός μας
Κι αρχίζει ο ουρανός.

Είπες:
Χρειάζεται να φυσήξει ένας άνεμος,
Να σκουπίσει τα σπίτια και τα δέντρα,
Να σκουπίσει τα χρόνια μας,
Για ν` ανάψεις μ` ένα πράσινο φύλλο
Την πίπα σου.

Εμείς δεν ξέραμε τίποτ` άλλο απ` τις μυγδαλιές
Που φύτεψε ο παππούς στο περιβόλι.
Όμως τώρα τον ξέρουμε
Τον άνεμο που σκουπίζει τα χρόνια μας
Και το πράσινο φύλλο
Που ανάβεις την πίπα σου

– Τώρα που φτάνουνε τα χέρια μας
ως τα δικά σου.

πηγή

 

Η Καίτη Δρόσου (1924 - 3 Φεβρουαρίου 2016) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος και ποιήτρια. Εργάστηκε πολλά χρόνια στην εφημερίδα "Ημερησία". Ως ποιήτρια γνωρίστηκε και συναναστράφηκε με σημαντικά πρόσωπα της ελληνικής λογοτεχνίας, όπως ο Γιάννης Ρίτσος, ο Αντρέας Φραγκιάς και ο Άρης Αλεξάνδρου, που έγινε σύντροφος της ζωής της το 1959. Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές: "Ποιήματα" (εκδ. Λογοτεχνική Γωνιά, 1950), "Φύλλα φωτιάς" (Τυπογραφείο Μπόλαρη, 1959), "Οι τοίχοι τέσσερις" (εκδ. Κείμενα, 1985), τα δοκίμια "Ιωσήφ Μπρόντσκι: Ο ποιητής και η Κα-Γκε-Μπε" (Ύψιλον, 1988), "Ο αποστάτης Μαγιακόβσκη και η Οκτωβριανή Επανάσταση" (Ύψιλον, 1990), "Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων κατά Κλωντ Σιμόν: Ανάγνωση του βιβλίου του Κλωντ Σιμόν "Η πρόσκληση" από την Καίτη Δρόσου" (Γκοβόστης), κ.ά. Μετέφρασε στα ελληνικά ποιήματα του Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι και επιμελήθηκε την έκδοση ενός συγκεντρωτικού τόμου με ποιητικές μεταφράσεις του Άρη Αλεξάνδρου, με τίτλο "Διάλεξα" (εκδ. Κείμενα, 1984). [Βιογραφία]