Σωτήρης Τριβιζάς, «Καθένας με το θάνατό του..»

Kαθένας με το θάνατό του ονειρεύεται.

Kράτησα λίγη απ' την ανάσα σου
και τη σιωπή ρυτίδα των χειλιών σου
αλλά εσύ δεν έχεις πρόσωπο και σώμα
το κάθε βράδυ λιγοστεύεις σαν μια λέξη
που ράγισε τον άνεμο χωρίς επιστροφή.

Σωτήρης Τριβιζάς, «Mal Di Luna»

Όλη τη νύχτα έφεγγε
σαν πυρωμένο δόντι.

Mε το σκοτάδι, με τον άνεμο
και με το μαύρο σύννεφο
στα σκέλη.

Σωτήρης Τριβιζάς, «Έκλειψη σελήνης»

Σου δάνεισα απόψε το σκοτάδι μου
όπως εσύ, τις άλλες νύχτες,
έφθεγγες το φως σου.
Έτσι ανατέλλεις τώρα μνήμη
πάμφωτη
με μαύρη λόγχη καρφωμένη στα σφυρά
και σκοτεινά οιδήματα στην άκρη
των μαστών σου. Έκρυψες

Σωτήρης Τριβιζάς, «Έτσι πεθαίνουν οι κήποι..»

so gardens die…
Wallace Stevens

Έτσι πεθαίνουν οι κήποι
μέσα στους ίσκιους
κάτω απ’ τη βροχή
σκορπίζοντας στον άνεμο
το μυστικό τους

Σωτήρης Τριβιζάς, «Μικρές αισθήσεις..»

Μικρές αισθήσεις ανεβαίνουν ώς εδώ
χρώματα τρυφερά μέσα στη νηνεμία του ύπνου
είναι το άσαρκο φως είναι το δέντρο
με τα κουρασμένα φύλλα σαν μουσική
στο φωτεινότερο κλαδί να ψιθυρίζω
τ’ όνομά σου.

Σωτήρης Τριβιζάς, «Οι μέρες μικρές..»

Οι μέρες μικρές οι νύχτες σαν όστρακα
ο ουρανός μου λευκός με ίσκιους παράξενα άστρα.
Άγρυπνες ώρες μέσα στη σιωπή
ένα αιφνίδιο δευτερόλεπτο που στέργουν οι αιώνες
κι έρχονται λέξεις λαμπερές σαν έρωτας
άσπρες φωνές χειρονομίες του ύπνου
ένα φεγγάρι φωτεινό στον ουρανό

Σωτήρης Τριβιζάς, «Ο θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου»

Ο θάνατος θα `ρθει και θα `χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
σκυφτός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα `ναι μια άδεια λέξη.
Κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό

Σωτήρης Τριβιζάς, «Σε χρόνο μέλλοντα»

Κάποτε θα ξυπνήσουμε
χωρίς ουρανό·
μια μαύρη τρύπα θα χάσκει
πάνω απ’ τα κεφάλια μας
 
ο ήλιος θα ‘ναι μια πληγή
αιμορραγούσα στα κατώφλια

ο θλιβερός νεκρός που σέρνει

Σωτήρης Τριβιζάς, «Όπως η μουσική»

Κι η νύχτα πολυόμματη,
πολύφθογγη, στεφανωμένη
μ' όλα τ' άστρα της —

εδώ υπάρχουν όλα
όσα γεννιούνται και πεθαίνουν
όσα επιστρέφουν στη σιωπή

Σωτήρης Τριβιζάς, «Αντίστιξη»

Με της φωνής του
τους παράφορους ρυθμούς
επινοεί τον ουρανό
και γεωργεί τον κόσμο
σπέρνοντας τους ανέμους
και θερίζοντας τις θύελλες.
Λέξη τη λέξη

Σωτήρης Τριβιζάς, «Μια στιγμή»

Μη μιλάς
τα λόγια είναι περιττά
μη ρωτάς
ζούμε μονάχα μια φορά
μια στιγμή
μας είναι μόνο αρκετή
να ζήσουμε μαζί

Σωτήρης Τριβιζάς, «Δίψα»

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά
είναι μια θάλασσα που δε θα την περάσω
είναι μια τύψη που γυρνάει στα σκοτεινά
ένα παιχνίδι που το ξέρω θα το χάσω.

Είναι μια δίψα που μου σκάβει το μυαλό
είναι μια δίψα που δεν μπόρεσα να σβήσω