Δημήτρης Τρωαδίτης, «άνθρωποι που υπήρξαν»

άνθρωποι που υπήρξαν
πέρασαν παραπλανημένοι
στα σοκάκια των γειτονιών
ακροβατώντας στις μνήμες
στις ασκήσεις επί χάρτου
άτολμοι αιωρήθηκαν
εδώ κι εκεί

Δημήτρης Τρωαδίτης, «γενιές ανέγγιχτες»

γενιές ανέγγιχτες
σε μυστικές κρύπτες
οι μηχανές της φυγής
μας προσπερνούν
έτσι κι αλλιώς η αναλγησία
δεν υπήρξε ποτέ έργο τέχνης

Δημήτρης Τρωαδίτης, «σε ολική αμνησία»

όσοι φαντάζουν σύγχρονοι
είναι προϊστορικοί μέχρι το μεδούλι
πράκτορες της σήψης
καναλιζάρουν τη μνήμη
προωθούν την ερημοσύνη
φτύνουν σκοτωμένο αίμα
θέτουν σε ολική αμνησία τα πάντα

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Η πόλη»

Η πόλη αυτή
κινείται χωρίς εμάς
κι ας νιώθουμε δυνατοί

η πόλη αυτή
είναι φιγούρες
ασπρόμαυρες

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Με μια εμμονή στην κωλότσεπη»

ηχούν οι μέρες μας
όμοιες με σκυρόδεμα που τρίζει
σ΄ ανθρώπων στάσεις
σε μηνύματα
σε φορτία θλίψεων
που τρέχουν πάνω-κάτω στο μυαλό
που χάνονται σε δωμάτια χοάνες

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Τα ταξίδια τελείωσαν αυτόν τον καιρό»

Μια λανθάνουσα βροχούλα
Με ορθάνοιχτα μάτια
Ερημιές στη μέση της πανδημίας
Όπως οι κατάξεροι σταθμοί
Των άδειων τρένων
Οι αδένες της αμφιβολίας διογκώνονται
Οι πόρτες κλείνουν πίσω μας

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Για την έλευση του μέλλοντος»

Ανεμίζεις τις πίκρες
μαντίλια στο κούτελο
με ιδρώτα μετά το μεροκάματο
σημαίες στα διάσελα
σαν παντιέρες σε οδόφραγμα
τις συντροφεύεις με τις ελπίδες
όπως το ψωμί με τις ελιές

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Οι πατρίδες»

Οι πατρίδες
ξεπουλημένα γραμμάτια
στην αγορά της υποκρισίας
σκυλιά που εξακοντίζουν άγος
στις παραληρούσες μάζες

οι πατρίδες
λίστες φοροφυγάδων

Δημήτρης Τρωαδίτης, «είμαστε…»

είμαστε σκέψεις
και ξεσπάσματα
είμαστε αυτοί
όχι οι άλλοι

είμαστε αναλαμπές
λάμψεις
εκλάμψεις

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Κόβω σε κομματάκια τις απαξίες »

Δεν εκπλήσσομαι με καμία υστερία
κανένα πλήρωμα του χρόνου
δεν προσκυνώ την απόγνωση
ούτε παραδίνομαι στις συντέλειες
ούτε στις συντεχνίες των οδών
ούτε στα συνδικάτα των τρόμων
δεν υπάρχει φαντασία
που καραδοκεί να με σαγηνεύσει

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Όταν θα μας σκεπάσουν οι πέτρες»

Όταν θα μας σκεπάσουν οι πέτρες
Θα είναι αργά για έρωτες
Και γλυκούλικα λόγια
Θα διαδεχθούμε τις πέτρες
Όλων των προηγούμενων πολιτισμών
Και δεν θα έχουμε τον καιρό
Ούτε να αναφωνήσουμε

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Τα μουντά πρωινά της Μελβούρνης»

ξεφυλλίζει την εφημερίδα
οι υπάλληλοι προσέρχονται ράθυμοι
στα αφημένα απ’ την αχλή της νύχτας γραφεία
ο ήλιος δεν λέει να ξεμυτίσει

ένα ακόμα απ’ αυτά τα μουντά πρωινά
της Μελβούρνης, της πόλης του Νότου
με τα μεγάλα πάρκα και τα στενά καταστήματα.

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Στις ράγες του τέλους…»

 Κομματιασμένα πλάνα
οργίλες διαστάσεις χρησμών
δεν ορίζονται
από κανέναν ουρανό

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Πάνω-κάτω στα όρια»

 Πάνω-κάτω στα όρια
της κάμαρας της φαντασίας
σαν να μετράς της φυλακής
τις τελευταίες μέρες

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Στο διάολο»

Στο  διάολο οι σοφίες
οι πεπερασμένες
οι ηδονές από σάρκα άλλων
το αίμα το κόκκινο  το αχνιστό

Δημήτρης Τρωαδίτης, «Ερημιά»

Είναι η ερημιά που κυριαρχεί
στις πολυκατοικίες
στα πλακόστρωτα της επιτυχίας
στα μουρμουρητά στα σοκάκια