Ιωάννα Γκανέτσα, «Δεν μ’ άφησες να σ’ αγαπήσω»

Πώς μπόρεσες να λιποτακτήσεις;

Πώς μπόρεσες να κλωτσήσεις τόσες επιθυμίες;
Ποια αλήθεια κυνηγάς μακριά μου;
Τι ψάχνεις να βρεις έξω από μας;

Ο ήλιος και το φεγγάρι υπήρξαν μάρτυρες του πάθους μας.
Η καρδιά σου χτυπά για μένα κι εσύ κλείνεις τ’ αυτιά σου.

Ιωάννα Γκανέτσα, «Μετουσίωση»

Με τις σκέψεις μπλεγμένα κουβάρια,
στο λαβύρινθο του μυαλού κινώ τα νήματα.
Υφαίνω όνειρα και μεταποιώ
τα σιωπηρά συναισθήματα σε πράξεις.
Μεταβάλλω την επιθυμία σε φως,
να βλέπεις την αλήθεια καθώς έρχεσαι.

Ιωάννα Γκανέτσα, «Mέθεξη»

Μη μου μιλάς για καλοκαίρια που πέρασαν φορτωμένα προσδοκίες,
χωρίς ποτέ να βρουν λιμάνι να δέσουν.

Μίλα μου για εκείνα που οι νύχτες θα σε βρουν ξαπλωμένο δίπλα μου,
ν’ αφαιρείς τις αποστάσεις απ’ το όνειρο.

Ιωάννα Γκανέτσα, «Σαν να υπάρχει αύριο»

Στο πρώτο σάλπισμα του πολέμου
τη νύχτα των ιαχών χάσαμε την ειρήνη.

Την είδαν, με πέλματα γυμνά από αγάπη,
να τρέχει σ’ ένα χωράφι σπαρμένο μ΄οβίδες.

Ιωάννα Γκανέτσα, «Πολική νύχτα»

Θήλασες τις αχτίδες του ήλιου

μ’ επιθυμία και

γαλούχησες τ’ αστέρια της νύχτας

με ηδονή.

Ιωάννα Γκανέτσα, «Αγάπη»

Στο βασίλειο της λήθης υπάρχει ένα πηγάδι.
Κάθε φορά που οι άνθρωποι ξεχνούν τις υποσχέσεις τους,
εκείνες μαζεύονται γύρω του και κλαίνε.

Ιωάννα Γκανέτσα, «Εγώ θα έκανα τον έρωτα ν'αξίζει μάτια μου»

Υπήρξες λίγος για τον έρωτα. Η ιστορία τελειώνει ακριβώς  όπως άρχισε.

 Από το τίποτε και για τίποτε. Χωρίς πληγές, χωρίς πόνο. Καμιά  πίκρα.
 Μόνο μικρά τσιμπήματα απογοήτευσης για το χώρο και το  χρόνο που σου έδωσα.