Αθηνά Κοτσόβολου, «Καλαμάτα 1986»

Οι φωταψίες και οι ταμπέλες κάθε βράδυ σαν ομίχλη
αυτή η πλατεία τρίζει
βήματα και φωνές
θεατρική σκηνή
και μεις άϋλοι κομπάρσοι
ενός δράματος
Πάμε και ερχόμαστε πάνω ως κάτω..
πατήσαμε άμετρες φορές
τα ίδια βήματα τις ίδιες πλάκες
μάθαμε πια κάθε στιγμή τους
και στην οδό Αριστομένους
κάθε βράδυ αυτή πόλη
δείχνει το χαμόγελο της\
κάθε βράδυ στην πλατεία
με τα γιορτινά μας ρούχα
Γαλάξια και Ιντεάλ
δυο δυο τρεις τρεις
αυτή η πόλη τρίζει
κάτω από τα δειλά μας βήματα
.................
Διονύση εσύ μονάχα γνώριζες τι έμελλε να γίνει..

 

Αθηνά Κοτσόβολου: «Το ποίημα αυτό, αν και προσπαθούσα να περιγράψω τη ζωή μας στα στενά επαρχιακά δεδομένα της εποχής μου, αποδείχθηκε αρκετά προφητικό αφού λίγες ώρες μετά η πλατεία που έτριζε και η πόλη που έτριζε χτυπήθηκε από τον σεισμό (13/9/1986), που στοίχισε πάνω από 20 ζωές και αμέτρητες ζημιές. Αργότερα τον σεισμό τον περιέγραψα αλλιώς..»

 "Χρόνια χαμένα στην ομίχλη"

Νύχτες που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ
Και μέρες που δεν άρχισαν.
Είναι που φύγαμε νωρίς
Και δεν προλάβαμε.

Πάνω σε κείνα τα βουνά της Μεσσηνίας

Ο ήλιος ξύπναγε νωρίς
Τις νύχτες έφευγε νωρίς
Και δεν προλάβαμε.

Είναι που η δικιά μας η γενιά

Που χάθηκε μέσα στη σκόνη
Μιας τραγωδίας τόσο απογευματινής
Αναπόφευκτα θα θυμάσαι

Στη Μεσσηνία ο Σεπτέμβρης δεν έρχεται ολόκληρος

Ποτέ δεν θα ξανάρθει ολόκληρος.
Όταν φεύγει το πλοίο θα θυμάσαι
Την Παναγιά αποκεφαλισμένη

Κι ένα άλλο πλοίο που ποτέ δεν έφυγε.

Να το θυμάσαι
Τα χρόνια που χάθηκαν δεν ήταν από σκόνη
Ήταν από πέτρα….."
πηγή

Αθηνά Κοτσόβολου: Γεννημένη στις 7 Ιανουαρίου του 1965 στην Αβία Μεσσηνίας. «ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού με την αύριο των Φώτων». Αν μη τι άλλο με στοιχειώνει η ποίηση του Ελύτη a priori… Αργότερα κατάλαβα πως η ποίηση με στοιχειώνει γενικώς. Φανατική στην ανάγνωση της ποίησης του Αναγνωστάκη και του Χικμέτ παθιασμένη με τη μουσική. Οι σπουδές κλασσικές Λύκειο, Lower (που εντέλει αποδείχθηκε μαϊμού), Πανεπιστήμιο (Νομικά), Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. ολίγα Γαλλικά και Ιταλικά, (το πιάνο σοβαρή παράλειψη). Ολίγον δημοσιογράφος ολίγον ποιήτρια. Μεγαλωμένη στη γενιά του «ολίγον» και του «παρά λίγο» .Ακόμα χειρότερα στην γενιά του «πήραμε τη ζωή μας λάθος». Ίσως γι αυτό όταν ο Νιόνιος στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ φτάνει σε κείνο το σημείο. «..να φωτίσω τις αιτίες που μ΄ αφήνουμε μισό».  Είμαι άνθρωπος με εμμονές , πορώνομαι, όταν αγαπώ και όταν εκνευρίζομαι, δεν μισώ δεν εκδικούμαι, αλλά δεν μπορώ να μείνω τυπικά ευγενική.. Ποιήματα έγραψα αρκετά νωρίς από μαθήτρια, ένα ποίημα μου δημοσιευμένο σε ένα περιοδικό των Αθηνών στα 15 μου, αργότερα φοιτήτρια πήρα έπαινο στο λογοτεχνικό διαγωνισμό των «Νέων» το 1986, για το ποίημα «ΝΟΜΙΚΗ 1985» Εργάστηκα σα δημοσιογράφος σε τοπικές εφημερίδες της Καλαμάτας {Σημαία και Πατρίδα} και στα πρώτα «Φύλλα της Πελοποννήσου} ενώ ποιήματα μου δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Ιθώμη»…