Απαστράπτουσα, καταιγιστική η ομορφιά του τοπίου.
Η θάλασσα γαλάζια, χωρίς κύματα,
τα νησιά που διαγράφονταν στο βάθος,
οι δασωμένοι λόφοι τριγύρω.
Με παγανιστική ευλάβεια υποκλίθηκα στο τοπίο —
αφέθηκα, εξαϋλώθηκα μέσα του.
Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»