Ζέφη Δαράκη, «Μαύρη Βεντάλια του Χρόνου»

Μα λες και ήταν πέρασμα δρόμου το δωμάτιο
η πόρτα ανοίγει και
μπαίνει μέσα εκείνη η γριά κοπέλα
με τις πυκνές ρυτίδες γύρω απ'τα μάτια σε κοιτάζει γελώντας
με μιαν ειρωνικότητα
που παρατείνεται για ώρα
Και όλο ψαχουλεύει το πρόσωπό της
και αγριεύεται γύρω σου ο αέρας
Της ψιθυρίζεις να φύγει μα δεν ακούει
μήτε κουνιέται παρά σιγά-σιγά
χάνονται οι ρυτίδες απ'το πρόσωπό της
Κι ομορφαίνει απέραντα σαν παιδούλα
χρυσάνθεμο που ανοίγει στο δωμάτιο
Κι ανθίζουνε οι τοίχοι
Κι αρχίζουνε τα έπιπλα να μετακινούνται
καθώς κατεβάζει και χαϊδεύει ντροπαλά τα ουράνια
επάνω στα φουστάνια της
Και μια δαιμονισμένη αθωότητα αχνίζει από τα μάτια της
Και πάλι αρχίζει να σουρώνει και ν'ασχημίζει
και απότομα επάνω σου κλείνει
Μαύρη βεντάλια το χρόνο
~
από τη συλλογή Το Ιερό Κενό, εκδ. Ύψιλον, 1988

πηγή

 

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, και στα νεαρά της χρόνια εργάστηκε ως γραμματέας στην Οικιστική Σχολή Κ. Δοξιάδη και ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας, με διακοπές λόγω της Χούντας των Συνταγματαρχών. Παράλληλα άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία και την ποίηση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να δημοσιεύει τα ποιήματα της τόσο σε ελληνικά όσο και ευρωπαϊκά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ η πρώτη της ποιητική συλλογή, η οποία είχε τίτλο Το τραγούδι των νέων καιρών, εκδόθηκε το 1960. Πολλά ποιήματα της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά εγχειρίδια, ενώ είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ποίησή της έχει δηµοσιευτεί σε ελληνικά και ξενόγλωσσα περιοδικά. Ποιήµατά της έχουν δηµοσιευτεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Στο έργο της αντιμετωπίζει και παρουσιάζει την πραγματικότητα με ρεαλιστική και φιλοσοφική άποψη, ενώ το 2015 βραβεύθηκε για το έργο της από την Ακαδημία Αθηνών και την Εταιρεία Συγγραφέων.Είναι παντρεμένη με  τον ποιητή Βύρωνα Λεοντάρη. [Βιογραφία]