Ανδρέας Λασκαράτος, «Ο τζίτζικας και ο γρύλλος»

Ειπε μια νυχτα ο τζιτζικας του γρυλλου΄΄
Δεν πας και συ καυμενε να ησυχασης
που ολοι κοιμωνται,κ'εισαι συ μοναχος
οπου περνας τη νυχτα τραγουδωντας?
Ασωτε,ασωτου τεκνο,που ασωτευεις
εναν πολυτιμο καιρο,που εμπορειες
ναν τον οικονομας για να κοιμασαι?

Ναι, λεει ο γρυλλος, ισα κουβεντιαζεις,
λες την αληθεια και θαυμαζω μονο
πως,τζιτζικας εσυ,μιλεις για γνωση
για οικονομια καιρου και για ησυχια!
Δεν εισαι συ που ολημερις,στον ισκιο
ενος πρασινου δενδρου,τριζονιζεις
τραγουδια βαρετα και διχως τελος?
Που κουφενεις τους καμπους? κι αλαλιαζεις
τους εργατες που κανουν τη δουλεια τους?
Κι εσπαταλησες παντα τον καιρο σου
τραγουδωντας αμεριμνα ολη μερα?

Πως ηρθες τωρα απανου απ'το κλαρι σου
να διδαξης εμας σιωπη,ησυχια,
οικονομια καιρου,φρονηση,γνωση?
Ω! τζτζικα μου! και συμπαθησε με,
συμπαθησε με,στο λεω παλε,μα...
Θελεις ναχεις δικαιωμα να ορμηνευης
Κανε συ πρωτος οσα συμβουλευεις

πηγή

Ο Ανδρέας Λασκαράτος (Ληξούρι, 1 Μαΐου 1811 - Αργοστόλι, 24 Ιουλίου 1901) ήταν σατιρικός ποιητής και πεζογράφος από την Κεφαλλονιά. Η οικογένειά του ανήκε στις παλιές αριστοκρατικές οικογένειες της Επτανήσου. Σε ηλικία δώδεκα ετών έφυγε για το Αργοστόλι. Εκεί διδάχτηκε την ιταλική και την αρχαία ελληνική γλώσσα από τους Ιάκωβο Βαπτιστή Μπαρτολότσι και το Νεόφυτο Βάμβα αντίστοιχα. Εν συνεχεία φοίτησε στη Σχολή του Κάστρου και το 1828 πήγε στην Κέρκυρα όπου μυήθηκε στην ιταλική σάτιρα και λογοτεχνία από το Βιτσέντζο Νανούντσι, ποιητή του Κύκλου του Σολωμού και θιασώτη της απλής γλώσσας. Εκεί γνωρίστηκε επίσης με τον Ανδρέα Κάλβο, του οποίου υπήρξε μαθητής, καθώς και με το Βηλαρά. Καθοριστική ωστόσο στάθηκε η γνωριμία του με το Σολωμό, στον οποίο ο Λασκαράτος υπέβαλε ποιήματα και μεταφράσεις και από τον οποίο ενθαρρύνθηκε να συνεχίσει να γράφει. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία και εργάστηκε ως βοηθός στη Γραμματεία της Ιονίου Γερουσίας και στο Ειρηνοδικείο Κεφαλληνίας. Το 1836 έφυγε για το Παρίσι, όπου έμεινε ως το 1839, οπότε πήγε στην Πίζα. Εκεί πήρε το δίπλωμα του δικηγόρου, ήρθε σε επαφή με τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής και έγραψε τα πρώτα του ποιήματα. Επέστρεψε στην Κεφαλονιά σε ηλικία 30 ετών και διορίστηκε Πρόεδρος Δικαστής στο Ληξούρι, θέση από την οποία σύντομα παραιτήθηκε.  

Το 1856 δημοσίευσε το έργο Μυστήρια της Κεφαλλονιάς, που ήταν σκέψεις πάνω στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική, το οποίο κίνησε αντιδράσεις, οδήγησε στον αφορισμό του και έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του. Έφυγε για τη Ζάκυνθο, αντιμετώπισε ξανά δυσκολίες και κατέφυγε τελικά μόνος στο Λονδίνο. Εκεί διεύρυνε τις γνώσεις του και έγραψε την Απόκριση στον αφορισμό, έργο που εκδόθηκε δώδεκα χρόνια αργότερα. Λίγο πριν το θάνατό του με εισήγηση του νέου Δεσπότη Κεφαλληνίας Γερ.Δοριζα άρθηκε ο αφορισμός του. 

Πέθανε το 1901 στο Αργοστόλι. Στο έργο του Λασκαράτου κυριαρχεί πνεύμα φιλελεύθερο, κριτικό, δηκτικό και το ύφος του συχνά γίνεται έντονα καυστικό. Συνεπής στους λόγους και τα έργα του διώχτηκε για την ελευθεροστομία του, δεν έχασε ποτέ όμως τη μαχητικότητά του. Οι ιστορικοί της λογοτεχνίας τον χαρακτήρισαν ως τον κυριότερο σύνδεσμο ανάμεσα στην Επτανησιακή και την Α΄ Αθηναϊκή Σχολή.

Κυριότερα έργα του είναι: "Στιχουργήματα",(1872). Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς,(1872). Ιδού ο άνθρωπος ή ανθρώπινοι χαρακτήρες’’, (1874). Ποιήματα και ανέκδοτα,(1884). Οι καταδρομές μου εξαιτίας του «Λύχνου»,(1888). Απόκριση στον αφορισμό,(1908). Αυτοβιογραφία,(1912)