Αντρέι Βοζνιεσένσκι (Andrei Voznesensky), «Αυτοπροσωπογραφία»

 Είναι λεπτός, σα κλωναράκι. Αξύριστος και σκυθρωπός.
Τρία μερόνυχτα τώρα από κάτω του
                                        τρίζει το στρώμα.
Μια ορειχάλκινη σκιά κρέμεται στον τοίχο.
Και τα χείλη σφιγμένα, αχνίζοντας, ξερογλείφονται.
«Γεια σου, - λέει βραχνά, - στην ρωσική ποίηση.

Να σας δώσω ένα μπιστολάκι; Ή, μήπως, ένα ξυράφι;
Είστε μεγαλοφυΐα; Τότε θα πρέπει να είστε πιο κυνικός απέναντι στο χάος …
Μήπως, όμως, μετανιώσουμε; . .

Θα σαλιώσουμε την εφημεριδούλα και μετά από ένα λεπτό

Θα ξεδιπλώσουμε την αυτοκριτική, σα στριφτό τσιγάρο; …»

Γιατί σε αγκαλιάζει μπροστά μου;
Γιατί δοκιμάζει το κασκόλ μου;
Και μισοκλείνοντας τα ματιά λιμπίζεται τα τσιγάρα μου …

Πίσω μου σ’ εχώ! Πίσω μου !
SOS!

1963
~
Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης
πηγή