Πάνος Κυπαρίσσης, «Το παραμύθι της μοναξιάς»

Ο πόθος και η αγάπη για τον άλλο
συμφιλιώνει, συχνά τ’ ανόμοια,
διότι εκεί το νόημα κάθε ζωής
μπροστά στο θάνατο και στο αιώνιο.

Δύο δέντρα, παλεύοντας τη μοναξιά,
ανοίγουν δίγλωσσο της φύσης ευαγγέλιο,
συνομιλούν ώσπου τα βρίσκουν.

Αγκαλιάζονται να γίνουν ένα, με ζεστές υποδοχές,
με κελαηδισμούς και μουσικές,
με ανέμους να λυσσομανούν
κι αυτά μαζί, να υψώνονται μες στο γαλάζιο
και ν’ αντέχουν.
~

πηγή

 
Ο Πάνος Κυπαρίσσης είναι ποιητής και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Οξυά Ιωαννίνων το 1945. Σπούδασε μαθηματικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, καθώς και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης-Κάρολος Κουν. Εργάστηκε ως καθηγητής φιλολογίας και μαθηματικών στη Μέση Εκπαίδευση, ως ηθοποιός, αλλά και ως καθηγητής υποκριτικής σε δραματικές σχολές. Έχει σκηνοθετήσει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την κρατική τηλεόραση. Έχει μεταφράσει Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Σοφοκλή, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και Ζαν Πολ Σαρτρ. Το 2014 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Έργα του έχουν αποδοθεί στα Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Βουλγαρικά και Τσεχικά. Ασχολείται με τη γλυπτική και τη ζωγραφική και έχει παρουσιάσει έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
 

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Ο Καπνοπόλεμος, ποιήματα, 1977. Το σοφό σαλιγκάρι, Συμείον 1980. Σημειώσεις ενός τηλεγραφητή, Σπηλιώτης 1986. Η άλλη φωτογραφία, Ρόπτρον 1990. Νησί δίχως φύλλα, Λωτός 1992. Φόδρες της νύχτας, Καστανιώτης 1996. Τα χειρόγραφα της βροχής, Καστανιώτης 2003. Το χώμα που μένει, Καστανιώτης 2007. Μαύρο βαμβάκι, Μελάνι 2009. Φως ορυχείου, Μελάνι 2011. Τα Τιμαλφή, Μελάνι 2013. Σκύβοντας ουρανέ, Γαβριηλίδης 2015. Κλέβοντας σκοτάδι (Γαβριηλίδης, 2018)