Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Αυτό δεν είναι μια ιστορία θλίψης»

Τίποτα δεν τέλειωσα στη ζωή μου.
Τίποτα δεν κατάφερα να ολοκληρώσω και σε τίποτα δεν μπόρεσα να πιστέψω.
 
Αυτή η ιστορία δεν έχει καλό τέλος.
Καμιά ιστορία δεν έχει καλό τέλος. Όταν το τέλος είναι καλό, η αλήθεια είναι μισή.
 
Εγώ είμαι μισή. Γεννήθηκα μισή και ζω μισή. Δεν μου λείπεις εσύ, μου λείπω εγώ.
 
Αυτή η ιστορία δεν έχει αρχή. Υπήρχαμε από πάντα, απλά μας έλεγαν αλλιώς.
Ήμασταν πάντα εδώ, απλά υποφέραμε αλλιώς.

 
Σε λέγανε Άρη και μένα με λέγανε Δώρα, σε λέγανε Σοφία και μένα με λέγανε Μιχάλη.
Σε λέγανε Μαρία και μένα με λέγανε Χριστίνα. Μας λέγανε να ζήσουμε και δεν μας λέγανε πώς.
 
Ήμουν εννιά χρονών όταν ο κόσμος με εγκατέλειψε και βρέθηκε απέναντί μου.
Ήμουν εννιά όταν κατάλαβα ότι είμαι μόνη μου.

Από τα εννιά μου λέω ψέματα. Ψέματα στη μάνα μου, στον πατέρα μου, ψέματα σε σένα και ψέματα σε μένα. Ουρλιάζω αλήθειες στα όνειρα μου και το πρωί μαζεύω τα φωνήεντα από το πάτωμα.
 
Μην τύχει και τα δούνε. Μην δεις τις κραυγές μου και τρομάξεις. Μην δεις τα σπλάχνα μου πεταμένα καταγής και δεν μπορέσεις να χωνέψεις το πρωινό σου.
 
Μην δε μπορέσεις να χωνέψεις τη ζωή σου.
Θα πεθάνω εδώ και τώρα αν σταματήσω να σου λέω ψέματα.
Θα πεθάνεις αν σταματήσεις να με πιστεύεις. Άρη. Δεν θυμάμαι να σε ερωτεύτηκα ποτέ.
 
Δώρα. Να φοβάσαι τους Δαναούς κι ας φέρνουν και Δώρα. Να τους φοβάσαι και να προσεύχεσαι να μην την πάρουν πίσω και σ’ αφήσουν αθεράπευτα γεμάτο.
 
Χωρίς σκοτωμένους πώς θα προχωρήσουμε; Αν δεν πέσει η Τροία, θα πάει χαμένη η ζωή μας. Αν δεν αντέξουμε μέχρι τέλους, με βεβαιότητα όλα θα είναι μάταια.
 
Όλα είναι μάταια με βεβαιότητα. Σοφία, μου είσαι άχρηστη. Το μόνο που χρειάζομαι είναι ανάσα. Σοφία, μου κλέβεις την ανάσα με τα μάτια σου. Σοφία, δεν θέλω άλλο πια.
 
Είδα βαθιά μέσα στα μάτια σου για να βρω το τίποτα. Μιχάλη με λέγανε και ήμουν άντρας. Ας ήταν όλα μάταια, Μιχάλη με λέγανε και στο τίποτα το δικό σου γεννήθηκα.

Θα τιμήσω το χώμα που με βάφτισε. Φωτιά και στάχτη και κρέας και φονικό. Θα τιμήσω την θλίψη, ισάξιος αντίπαλος είναι. Θα τιμήσω το φως, προσωρινό και πάει.
 
Φώναξε την Μαρία, δεν είμαι πια αυτή που ήμουν! Φώναξε την, οι μπούκλες της θα κρύψουν τη στεριά. Να θυμάσαι όμως, αυτό δεν είναι μια ιστορία αγάπης.
 
Αναρωτιέμαι αν με φαντάζεσαι. Πώς με φαντάζεσαι όταν είμαι δίπλα σου. Αν βλέπεις τις μύγες γύρω από το κεφάλι μου, αν τις ακούς που βουίζουν ασταμάτητα μέσα στα αυτιά μου.
 
Αν βλέπεις την Χριστίνα, τον Μιχάλη και τη Δώρα που φωλιάσαν μέσα μου σαν να ‘μουν ζωντανή.
Σαν να ‘χα χώρο για μεγαλομανίες, έρωτες και ασπόνδυλα φιλιά. Τους βλέπεις άραγε να προσπαθούν απελπισμένα να κάνουν έρωτα μεταξύ τους;
 
Ανάβω κεριά στα ξωκλήσια και προσεύχομαι για την Τροία να πέσει μια ώρα αρχύτερα. Ανάβω κεριά στον ύπνο μου και καίγονται τα μαξιλάρια που πάνω τους απλώνω τα μαλλιά μου.
 
Θα μάθω, λέω, να ζω, Σοφία, και σε βλέπω να χαμογελάς. Σαν να ξέρεις κάτι που δεν ξέρω, κάτι που αν το ήξερα δε θα μ’ ενδιέφερε να μάθω πώς να ζω. Αγάπα με, η επιθυμία σου διαταγή.
 
Διαταγή. Σκύβω το σβέρκο μου και γονατίζω μπροστά σου. Θέλω η τομή σου να είναι καθαρή και ποτέ κανείς να μην πιστέψει πια πως είμαι αθώα. Να θυμάσαι όμως, αυτή δεν είναι μια ιστορία άνευ όρων παράδοσης.

Φεύγω με το τρένο των 11:50. Πάω να πέσω στον Ειρηνικό κι από εκεί να βρεθώ πιο μέσα μου. Άρη. Γελάς ειρωνικά όταν σου λέω πως τα γραπτά μου είναι αγνή λάσπη. Θα μου άρεσε να γελάς ειρηνικά.
 
Δε μου είναι εύκολο. Δε μου είναι εύκολο να σ’ αγαπώ δίχως να σε ξέρω. Κι αυτές οι βλεφαρίδες σου οι μακριές, κάλλιο θα ταίριαζαν σε γυναίκα. Έτσι μπερδεύομαι και νομίζω πως σαν γυναίκα πρέπει να σου φέρομαι κι έτσι να σ’ αγαπώ δίχως να σε ξέρω.
 
Ρώτα με. Ρώτα με για την φτέρνα μου, ρώτα με πού πήγαν τα φτερά μου, αν είμαι ημίθεα, πού είναι τα φτερά μου. Ρώτα με και θα σου πω πως απάντηση δεν έχω και αν έχεις αμφιβολίες, θα πρέπει να τις κοιμίζεις γλυκά μετά το φαγητό.
 
Αυτή η ιστορία τρέφεται από τις σάρκες της. Εγώ έχω πάψει από καιρό να τρέφομαι με κάτι άλλο πέρα από εσένα, Μαρία. Σε τρώω στα όνειρα μου κλαίγοντας, όμως αυτή δεν είναι μια ιστορία κτηνωδίας.
 
Δεν παλεύω. Οι άνθρωποι, λένε, βρίσκουν τον ρυθμό τους. Αν και κάποιος πικραμένος θα ‘λεγε πως ο ένας παίζει τον ρυθμό και ο άλλος χορεύει. Εγώ δεν είμαι πικραμένη, λιγωμένη είμαι.
 
Έτσι, καθώς αυτό δεν είναι μια ιστορία θλίψης, πες μου εσύ τι είναι. Πες μου, Σοφία, Άρη, Μαρία, πώς μπορώ και συνεχίζω με τόσο αέρα να μπαίνει μέσα μου από τις ρωγμές. Πες μου, πώς θα πάψω να μεγαλώνω.
~
πηγή

Η Κατερίνα Ασημακοπούλου γεννήθηκε το 1990 στην Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του ΑΠΘ το 2014. Η ποιητική της  συλλογή “Μια σακούλα καραμέλες” ήταν υποψήφια για το κρατικό βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Λογοτέχνη και το Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη για πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή. Ποιήματα και κριτικές της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Bibliotheque, Intellectum, Αναγνώστη και Θράκα. 

Τίτλοι βιβλίων: Μια σακούλα καραμέλες (Μελάνι, 2016)