Κατερίνα Ασημακοπούλου, «Εκείνοι που μένουν»

Θέλει θάρρος να πεθαίνεις.
Μα, να συνοδεύεις έναν άνθρωπο που πεθαίνει θέλει περίσσευμα ζωής.
Να του κρατάς το χέρι μέρες, μήνες, χρόνια.
Να τον βλέπεις να κυλάει αργά στο σκοτάδι.
Να βλέπεις τη μνήμη να φεύγει από τα μάτια του.
Να τον σηκώνεις σαν να ήταν ένα φυλλαράκι.
Θέλει πολλή ζωή, θέλει ανοιχτή ψυχή
Θέλει δυο πόδια πιο γερά από κορμούς δέντρων.
Γι` αυτό, μαμά,

κι επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που απλώνεις το κορμί σου
για να περπατήσουν μαλακά πάνω του εκείνοι που φεύγουν,
γι` αυτό λάμπεις
κι εκείνες τις μέρες που νομίζεις πως δεν είσαι όμορφη
και γι` αυτό λάμπεις
όλες τις μέρες.
~
από τη συλλογή Μια σακούλα καραμέλες, εκδ. Μελάνι, 2016
πηγή

Η Κατερίνα Ασημακοπούλου γεννήθηκε το 1990 στην Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του ΑΠΘ το 2014. Η ποιητική της  συλλογή “Μια σακούλα καραμέλες” ήταν υποψήφια για το κρατικό βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Λογοτέχνη και το Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη για πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή. Ποιήματα και κριτικές της έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Bibliotheque, Intellectum, Αναγνώστη και Θράκα. 

Τίτλοι βιβλίων: Μια σακούλα καραμέλες (Μελάνι, 2016)