Μαρία Πολυδούρη, «Με κάλεσε κάποια φωνή..»

Με κάλεσε κάποια φωνή
την αγάπη να δώσω.
Ήταν καιρός. Σημείο είχε φανή
η αγωνία, τα πλούτη μου να σώσω.

Μαρία Πολυδούρη, «Καλέ μου..»

Καλέ μου, η Άνοιξη έφτασε. Τα βράδια με πλανά
πως παίζει στο παράθυρο τη φωτεινή της σάρπα.
Μα τα μεσάνυχτα γροικώ πως φευγαλέα περνά
το θλιβερό τραγούδι σου στη νυμφική τους άρπα.

Μαρία Πολυδούρη, «Αφιέρωση»

Γατούλα, με της ράτσας σου χαμένα τα σημάδια,
αδιάφορη, παράξενα ψυχρή
και κάποτε που μοιάζεις θλιβερή,
τι τριγυρνάς σα φάντασμα στην πλάση μας την άδεια;

Μαρία Πολυδούρη, «Δεν καρτερώ το θάνατο..»

Δεν καρτερώ το θάνατο, είνε βαριά η ψυχή μου.
Δε μου ταιριάζει αγέροχα να σβήσω, ξαφνικά.
Μ’ έδεσε η μνήμη στο άρμα της και με την ταραχή μου
ξυπνούν όλα που νόμιζα πως πέθαναν γλυκά.
Ξυπνούνε τόσο αγνώριστα στου μαρτυρίου την ώρα.
Κ’ η παιδική μου αγνότητα, που έσκυβα στόνειρό της

Μαρία Πολυδούρη, «Εκείνη που είνε λησμονημένη»

Εκείνη που είνε λησμονημένη
εκείνη που ήρθε περαστικά
κ’ έφυγε αγνώριστη κ’ έφυγε ξένη,
τόσο θλιμμένη καρτερικά,

Μαρία Πολυδούρη, «Έλα μαζί μου..»

Έλα μαζί μου, αφού ήθελες ν’ αναίβης
σε τούτη την απόκοσμη κορφή.
Μονάχα μη θελήσεις να κατέβης,
δεν είνε πουθενά μια επιστροφή.

Μαρία Πολυδούρη, «Νέε..»

Νέε, με την άχρωμη ματιά, με το σφιγμένο στόμα,
η θλίψη σου έκαμε ν’ ανθίση η σκοτεινή καρδιά μου.
Μα δεν εθάρρεψα ποτέ κι’ ούτε και τώρα ακόμα
και τράβηξα στο γνώριμο στρατί προς τη νυχτιά μου.

Μαρία Πολυδούρη, «Λίλης Π.»

Στην άφεγγη ψυχή μου
λάμπουν χρυσά αστεράκια
οι παιδικές σου χάρες
τα θαυμαστά λογάκια.

Μαρία Πολυδούρη, «Λοιπόν..»

Λοιπόν κι’ αυτό δε μούπρεπε το τελευταίο λουλούδι.
Και πέρασε η ζωούλα του πνοή.
Ένα άξαφνο φωσφόρισμα, ένα πικρό τραγούδι,
ένας νεκρός ακόμα στη ζωή.

Μαρία Πολυδούρη, «Ας ήμουν..»

Ας ήμουν μια γερόντισσα, με μόνη
των αναμνήσεων την πηγή στα στήθια.
(Αναιμική κ’ εφήμερη ανεμώνη
τώρα με καίει και τόνειρο κ’ η αλήθεια).

Μαρία Πολυδούρη, «Όλα θα σβήσουν...»

Όλα θα σβήσουν και του ήλιου η πλανεμένη αχτίδα
είνε η στιγμή να φύγη.
Πάλι η βουβή μας κάμαρα χωρίς καμμιάν ελπίδα
τάδεια μας μάτια σμίγει.

Μαρία Πολυδούρη, «Πριν φύγω..»

Πριν φύγω για το μακρινό ταξίδι, θα περάσω,
διασχίζοντας αδιάφορα των δρόμων τη βοή,
από τον κήπο που άλλοτε, κάποια απροσδόκητη ώρα
τα μάτια σου μου μίλησαν για μιαν ωραία ζωή.

Μαρία Πολυδούρη, «Κι’ ανάμεσό σας..»

Κι ανάμεσό σας είμαι εγώ το άσκοπο, το αφημένο,
το αδύναμο. Με πλάνεψαν και μούκλεψαν ακόμα
τη σκέψη μου και τραγουδώ τα πάθια μου και μένω
με τ’ όραμα στα μάτια μου, την πεθυμιά στο στόμα.

Μαρία Πολυδούρη, «Πόνος..»

Πόνος… Πόνος… Δε φτάνει πια το δάκρι
κι’ ο στεναγμός. δε φτάνει, δεν ξεσπά.
Αλλόφρονο πουλί πετιέται η σκέψη
και δέρνει τα φτερά του και τα σπα.

Μαρία Πολυδούρη, «Χαίρε, Ρυθμέ και Ρίμα..»

Χαίρε, Ρυθμέ και Ρίμα.
Σας χαιρετίζω,
πια δεν ορίζω
τη φωνή μου.
Ξεφεύγει παραλήρημα.
Σας σμίγω μα η πνοή μου
δε φτάνει, σπα.

Μαρία Πολυδούρη, «Φαντασία στο τραγούδι μιας νυχτερινής κιθάρας»

Ο Απρίλης κ’ η Σελήνη μέσα στο άλσος
σμίξαν. Το μεσονύχτι μεθυσμένοι
πέρασαν μ’ ευθυμία.
Και τώρα στη γαλήνη είνε απλωμένη
ρεμβαστική ματιά, η μελαγχολία.

Μαρία Πολυδούρη, «Το τελευταίο τραγούδι μου..»

Το τελευταίο τραγούδι μου
το άγραφο, θ’ ανατείλη
απ’ των ματιών τη δύση.
Το τελευταίο τραγούδι μου
παρθένο θ’ αναβρύση
στα πέτρινα μου χείλη.

Μαρία Πολυδούρη, «Συντρόφισσα ήμουν κάποτε..»

Συντρόφισσα ήμουν κάποτε σ’ ό,τι γλυκό στην Πλάση,
σ’ ό,τι τερπνό κι’ ωραίο αγαπητή.
Μου χαμογέλαε η θάλασσα, με κλέβανε τα δάση
κ’ ήμουν μαζί τους μόνο θαρρετή.

Μαρία Πολυδούρη, «Σκύψε Νυχτιά..»

Σκύψε Νυχτιά παρήγορη, περίχυσέ την μύρα,
στο κάτασπρο κλινάρι της ιερά παρθενικό
και γίνου μεσ’ στον ύπνο της η παραστάτις μοίρα
κ’ εμπόδισέ της τόνειρο, το ανύποπτο κακό.

Μαρία Πολυδούρη, «Περίπατος με τη σελήνη στο περιγιάλι της πατρίδας μου»

Ρεμβαστική παλιά μου φίλη
ήρθε η Σελήνη να με πάρη.
Για το λαμπρόν ορίζοντά σου
η νοσταλγία σου θ’ απάρη.