Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)» (συλλογή ολοκληρωμένη)

«Εποχή των ισχνών αγελάδων» (η 1η ποιητική συλλογή): Εκατόνταρχος  Κορνήλιος — Μαγδαληνή — Μαρία η Αιγυπτία — Δημάς — Ο  θάνατος  του  Αυνάν — Στίχοι  της  αγίας  Αγνής  για  τον  άγιο  Σεβαστιανό — Άνθρωποι της Λαοδικείας — Αντιγόνης  υπέρ Οιδίποδος — Ιθάκη — Στον  δρόμο  της  Δαμασκού — Σοδομίτες — Περιστατικό  στην Αθήνα.

 

Διδακτορική διατριβή (1994) της κ. Μαρίας Ιατρού για την Εποχή των ισχνών αγελάδων: 

Η «Εποχή των Ισχνών Αγελάδων» αποτελεί μια κλασική περίπτωση βιβλιακής ποίησης. Τα ποιήματα που απαρτίζουν τη συλλογή αυτή διαλέγονται σχεδόν όλα με

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Άνθρωποι της Λαοδικείας»

Δοσίθεος Ιωάννη τω αγίω:
η πτώση μας είναι βεβαία.
Αύριο που οι ιππότες σου θα εισέρχονται στη Λαοδίκεια,
το ποίμνιό μου θα σκορπίσει σαν τους σπόρους των αγριολούλουδων·
κι όταν ο κόσμος γίνει μια απέραντη Λαοδίκεια,
θα σβήσουμε αφήνοντας μονάχα ένα σύμβολο
του τί θα ’πρεπε να ’μασταν…

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Mαρία η Αιγύπτια»

Ἀκόμα θυμοῦμαι τὴν ἐπιγραφὴ OUT OF BOUNDS.
Συχνά μας ἐπισκέπτονταν ναῦτες τοῦ N.A.A.F.I. Club.
Μάλιστα ἕνας μοῦ ἔλεγε: «Εἶσαι ἕνα τίποτα
στὸ σκοπευτήριο, στὸ πανδοχεῖο, στὸ καπηλειό, στὸ
μπορντέλο».
Ὅμως τώρα ἀπαρνήθηκα τὰ ἐγκόσμια, καὶ τοῦτο εἶναι μιὰ
ἡδονὴ –

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Αντιγόνης υπέρ Οιδίποδος»

Άνδρες Αθηναίοι, τί μας κοιτάτε με περιέργεια;
Αυτός είν’ ο πατέρας μου, ο Οιδίποδας,
που κάποτε ήταν βασιλιάς τρανός και τώρα
γυρνάει στην αγορά σας πληγωμένος
από τη μοίρα, κουρελιάρης και τυφλός,
παίζοντας με το χαλασμένο του οργανάκι.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Στο δρόμο της Δαμασκού»

Αδύνατο να δούμε τίποτε∙ μόνο ακούγαμε,
λες κι ο Θεός μας έκανε μια μικρή συγκατάβαση.
Όμως εκείνος έβλεπε καλά,
με μια ψυχή αναλωμένη περισσότερο,
μέχρι που τον σηκώσαμε τυφλό:
η αποκάλυψη τον έκανε ερείπιο.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Στίχοι της Αγίας Αγνής για τον Άγιο Σεβαστιανό»

Πεθαίνεις πριν να βαρεθείς τις προσευχές.

Οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος
αγαπούν και πλαγιάζουν απαράλλαχτα σαν όλους τους άλλους,
καπνίζουν κι αρέσκονται να βγαίνουν φωτογραφίες
κι ανάβουν ολόιδια κεριά στην Αφροδίτη και την Εστία.
Τίποτε ανάμεσα σ’ αυτούς και το στέρνο σου·

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Σοδομίτες»

Αν μια χορδή μονάχα στην καρδιά σας
δεν είχε σπάσει, όμοια με τις άλλες,
κι απέμενε για να ξυπνάει κάποτε
την τρυφεράδα μες στις πρόστυχές σας νύχτες,
τότε κι οι άγγελοι θα φρόντιζαν για σας,
σαν τις καλές μητέρες, ν’ απαλύνουν
τον πόνο σας, και θα ’τρεμε το χέρι τους

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Περιστατικό στην Αθήνα»

Το σπίτι ήταν μονόπατο, με κήπο,
και το δωμάτιο ζεστό· το ραδιόφωνο
έπαιζε μια γλυκιά, απαλή μουσική.
Ήπιαμε τσέρι, μου ’δειξε φωτογραφίες.
Ύστερα, βλέποντας τα λασπωμένα μου άρβυλα

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Μαγδαληνή»

Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα ταχτική στα κηρύγματά του·
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες·

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Εκατόνταρχος Κορνήλιος»

Κύριε, μην απορείς για την τόση μου πίστη
η αγάπη μού υπαγορεύει την πίστη.
Δε σε παρακαλώ για τον Νικήτα ούτε για τον Χαρίλαο
μήτε για το Νικόλαο που δεν πρόφτασε να βαρεθεί τις προσευχές.
Τον Αντώνιο κάνε καλά, τον Αντώνιο.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Δημάς»

Δημάς Παύλῳ δεσμίῳ εν Ρώμη χαίρειν·
Είναι η τέταρτη φορά που επιχειρώ να σας γράψω,
μέσα σε τούτο το πολυθόρυβο μπαρ με το ράδιο να παίζει σουίγκ
και το κορίτσι να με κοιτάει παραξενεμένο.
Συχνά θυμούμαι την εν Χριστῴ ζωή, τους αδελφούς εν Κυρίῳ,

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Ιθάκη»

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.

Nτίνος Χριστιανόπουλος, «O θάνατος τού Αυνάν»

Πληρώνω ἀκριβὰ τὴ διαστροφή μου μὲ τὸ θάνατο.
Στὰ φυματικά μου μάτια ποιὸς θ’ ἀναγνώριζε τὸ νέο μὲ
τὸ ρόδο στὸ στῆθος
νὰ τριγυρνάει στὰ μηχανουργεῖα τὴν ὥρα ποὺ σχολοῦνε οἱ
φάμπρικες, νὰ μὴ χάνει παρέλαση γιὰ παρέλαση
ἢ νὰ στριμώχνεται στὰ γήπεδα προσμένοντας σὰ θεῖο
δῶρο τὸ συνωστισμό.