Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Η Αρχή των»

Η εκπλήρωσις της έκνομής των ηδονής
έγινεν. Απ' το στρώμα σηκωθήκαν,
και βιαστικά ντύνονται χωρίς να μιλούν.
Βγαίνουνε χωριστά, κρυφά απ' το σπίτι· και καθώς

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Βυζαντινός Άρχων, Εξόριστος, Στιχουργών»

Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν.
Στα σοβαρά πράγματα ήμουν πάντοτε
επιμελέστατος. Και θα επιμείνω,
ότι κανείς καλλίτερά μου δεν γνωρίζει

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Εύνοια του Αλεξάνδρου Βάλα»

Α δεν συγχίζομαι που έσπασε μια ρόδα
του αμαξιού, και που έχασα μια αστεία νίκη.
Με τα καλά κρασιά, και μες στα ωραία ρόδα
την νύχτα θα περάσω. Η Αντιόχεια με ανήκει.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Από την σχολήν του περιωνύμου φιλοσόφου»

Έμεινε μαθητής του Αμμωνίου Σακκά δυο χρόνια·
αλλά βαρέθηκε και την φιλοσοφία και τον Σακκά.

Κατόπι μπήκε στα πολιτικά.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ο Δημάρατος»

Το θέμα, ο Χαρακτήρ του Δημαράτου,
που τον επρότεινε ο Πορφύριος, εν συνομιλία,
έτσι το εξέφρασεν ο νέος σοφιστής
(σκοπεύοντας, μετά, ρητορικώς να το αναπτύξει).

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου· ποιητού εν Κομμαγηνή· 595 μ.Χ.»

Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Προς τον Αντίοχον Επιφανή»

Ο νέος Αντιοχεύς        είπε στον βασιλέα,
«Μες την καρδιά μου πάλλει        μια προσφιλής ελπίς·
οι Μακεδόνες πάλι,        Αντίοχε Επιφανή,
οι Μακεδόνες είναι        μες στην μεγάλη πάλη.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας πολεμήσαντες»

Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατ' ευκλεώς·
τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες.
Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος και ο Κριτόλαος.
Όταν θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Τεχνουργός Κρατήρων»

Εις τον κρατήρα αυτόν         από αγνόν ασήμι -
που για του Ηρακλείδη         έγινε την οικία,
ένθα καλαισθησία         πολλή επικρατεί -
ιδού άνθη κομψά,         και ρύακες, και θυμοί,

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Το 31 π.Χ. στην Αλεξάνδρεια»

Aπ’ την μικρή του, στα περίχωρα πλησίον, κώμη,
και σκονισμένος από το ταξείδι ακόμη

έφθασεν ο πραγματευτής. Και «Λίβανον!» και «Κόμμι!»
«Άριστον Έλαιον!» «Άρωμα για την κόμη!»

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Άγε, ω βασιλεύ Λακεδαιμονίων»

Δεν καταδέχονταν η Κρατησίκλεια
ο κόσμος να την δει να κλαίει και να θρηνεί·
και μεγαλοπρεπής εβάδιζε και σιωπηλή.
Τίποτε δεν απόδειχνε η ατάραχη μορφή της

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ωραία λουλούδια και άσπρα ως ταίριαζαν πολύ»

Μπήκε στο καφενείο          όπου επήγαιναν μαζύ. -
Ο φίλος του εδώ          προ τριώ μηνών του είπε,
«Δεν έχουμε πεντάρα.          Δυο πάμπτωχα παιδιά
είμεθα - ξεπεσμένοι          στα κέντρα τα φθηνά.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει»

Τους κάμπους βλέπει που ακόμη ορίζει

με το σιτάρι, με τα ζώα, με τα καρποφόρα

δένδρα. Και πιο μακρυά το σπίτι του το πατρικό,

γεμάτο ρούχα κ’ έπιπλα πολύτιμα, κι ασημικό.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Μέρες του 1901»

Τούτο εις αυτόν υπήρχε το ξεχωριστό,

που μέσα σ' όλην του την έκλυσι

και την πολλήν του πείραν έρωτος,

παρ' όλην την συνειθισμένη του

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Μέσα στα καπηλειά»

Μέσα στά καπηλειά καί τά χαμαιτυπεῖα
τῆς Βηρυτοῦ κυλιέμαι. Δέν ἤθελα νά μένω
στήν Ἀλεξάνδρεια ἐγώ. Μ’ ἄφισεν ὁ Ταμίδης•
κ’ ἐπῆγε μέ τοῦ Ἐπάρχου τόν υἱό γιά ν’ ἀποκτήσει

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Ήλθε για να διαβάσει»

Ήλθε για να διαβάσει. Είν' ανοιχτά
δυο, τρία βιβλία· ιστορικοί και ποιηταί.
Μα μόλις διάβασε δέκα λεπτά,
και τα παράτησε. Στον καναπέ

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Πριν τους αλλάξει ο Χρόνος»

Λυπήθηκαν μεγάλως          στον αποχωρισμό των.
Δεν τόθελαν αυτοί·          ήταν η περιστάσεις.
Βιοτικές ανάγκες          εκάμνανε τον ένα
να φύγει μακρυά-          Νέα Υόρκη ή Καναδά.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Εν απογνώσει»

Τον έχασ' εντελώς.         Και τώρα πια ζητεί
στα χείλη καθενός          καινούριου εραστή
τα χείλη τα δικά του·         στην ένωσι με κάθε
καινούριον εραστή          ζητεί να πλανηθεί
πως είναι ο ίδιος νέος,          πως δίδεται σ' εκείνον.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Μέρες του 1896»

Εξευτελίσθη πλήρως. Μια ερωτική ροπή του
λίαν απαγορευμένη και περιφρονημένη
(έμφυτη μολοντούτο) υπήρξεν η αιτία:
ήταν η κοινωνία σεμνότυφη πολύ.
Έχασε βαθμηδόν το λιγοστό του χρήμα·

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης, «Παλαιόθεν Ελληνίς»

Καυχιέται η Αντιόχεια για τα λαμπρά της κτίρια,
και τους ωραίους της δρόμους· για την περί αυτήν
θαυμάσιαν εξοχήν, και για το μέγα πλήθος
των εν αυτή κατοίκων. Καυχιέται που είν’ η έδρα
ενδόξων βασιλέων· και για τους καλλιτέχνας