(1).jpg)
.png)
Η περιουσία που απέκτησα;
Μια αναπηρική μοτοσικλέτα τσόπερ, σωστό σαράβαλο
κι ένα πολύ καλό πιστόλι, αχρείαστο να ’ναι.
Κατά περίεργο τρόπο, βιβλία δεν έχω
κι εκείνο το πατρικό σπίτι στο χωριό με επισκέπτεται,
μονάχα στους εφιάλτες μου.
Μια παιδική φωτογραφία κι έναν τοίχο που σαπίζει στην
υγρασία, δεν τα δήλωσα ποτέ στην εφορία.
Αν εξαιρέσουμε τον τάφο πλάι στη θάλασσα
που όταν σπανίως με παίρνει ο ύπνος πάω και πέφτω,
αυτή είναι η περιουσία μου, τίποτ’ άλλο.
Τα χαρτάκια με τηλεφωνικούς αριθμούς χωρίς όνομα,
μαζί με κάτι εισιτήρια ferry boat
ούτε θυμάμαι από πότε βρίσκονται στις τσέπες μου.
Όσο για τα τσιγάρα και την ποίηση, όχι,
φαίνεται πως κάποιος θα τα ξέχασε
Μια αναπηρική μοτοσικλέτα τσόπερ, σωστό σαράβαλο
κι ένα πολύ καλό πιστόλι, αχρείαστο να ’ναι.
Κατά περίεργο τρόπο, βιβλία δεν έχω
κι εκείνο το πατρικό σπίτι στο χωριό με επισκέπτεται,
μονάχα στους εφιάλτες μου.
Μια παιδική φωτογραφία κι έναν τοίχο που σαπίζει στην
υγρασία, δεν τα δήλωσα ποτέ στην εφορία.
Αν εξαιρέσουμε τον τάφο πλάι στη θάλασσα
που όταν σπανίως με παίρνει ο ύπνος πάω και πέφτω,
αυτή είναι η περιουσία μου, τίποτ’ άλλο.
Τα χαρτάκια με τηλεφωνικούς αριθμούς χωρίς όνομα,
μαζί με κάτι εισιτήρια ferry boat
ούτε θυμάμαι από πότε βρίσκονται στις τσέπες μου.
Όσο για τα τσιγάρα και την ποίηση, όχι,
φαίνεται πως κάποιος θα τα ξέχασε
~
Ο Ζαχαρίας Στουφής γεννήθηκε το 1974 στη Ζάκυνθο. Σαν προέκταση του ποιητικού του έργου, στο οποίο ο θάνατος είναι το επίκεντρο, ασχολείται με την θανατολογία της Ζακύνθου. Αναζητεί τον θάνατο στη λαογραφία, τη φιλολογία, την ιστορία και την σύγχρονη κοινωνία του νησιού του. Παράλληλα στήνει θεατρικές παραστάσεις και performance που βασίζονται στο συγγραφικό του έργο. Κείμενά του έχουν δραματοποιηθεί και από άλλους καλλιτέχνες. Από το 1995 ζει και εργάζεται στην Αττική. Εργογραφία: Τρένο (1996), Ο πόνος οι ηδονές κι ο φόβος των ανθρώπων (1997), Ονειροπληξία (2001), Νιρβάνα (2003), Χαωδία (2005), Νεκρώσιμα (2006), Μυστικό νεκροταφείο (2008), Γράμματα σε νεκρό ποιητή (2009), Ονειροπληξία, τριλογία (συγκεντρωτική έκδοση των: Ονειροπληξία, Χαωδία και Νεκρώσιμα), Τα Ζακυνθινά μοιρολόγια και οι μεταλλάξεις του θρηνητικού λόγου στο χρόνο" (2013), Το Αγγλικό Νεκροταφείο της Ζακύνθου (2013), Η ταξιθέτρια του χάους (2014), Στην έρημο της μνήμης (2014), Συνταγές αυτοκτονίας (2017), Ο τάφος του διαόλου (2019, Όταν ήμουν παιδί έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου (2020). Από τον ίδιο και άλλους καλλιτέχνες του θεάτρου έχουν δραματοποιηθεί τα βιβλία του: o "Μαρμαρού, η γυναίκα βρικόλακας από την ορεινή Ζάκυνθο", "Η Ταξιθέτρια του χάους", "Στην έρημο της μνήμης", "Μυστικό νεκτροταφείο", "Γνώση και απόγνωση, συνταγές αυτοκτονίας". Ποιήματα, άρθρα και μελέτες του με κύριο θέμα τον θάνατο, έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στα περιοδικά, Τετράμηνα, Περίπλους, Επτανησιακά Φύλλα, Ίαμβος, Ραπόρτο, Πνοές Λόγου και Τέχνης, Ένεκεν, Ο Φαρφουλάς, Δήμος και Πολιτεία, Παρέμβαση, Εμβόλιμον, Ο Σίσυφος, Φρέαρ, το Κοράλλι, Θράκα, Οδός Πανος, καθώς και σε πολλά ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια σχετικά με την ποίηση. Από το 2006 ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε δύο ποιητικές ανθολογίες, τρία θεματικά ανθολόγια ποίησης και σε ανθολογήσεις των περιοδικών Ο Σίσυφος και Οδός Πανός.
