Ζωή Δικταίου, «Κρήτη Μου Βιγλατόρισσα Αφέντρα Του Πελάγου»

Πετάξανε οι σταυραετοί ως τις ψηλές μαδάρες
ανοίξανε οι καστρόπορτες οι κλειδαμπαρωμένες
για να διαβούνε λεύτεροι οι σαραντάπηχοι άντρες.
Γέμισε άστρα ο ουρανός, χιόνια ο Ψηλορείτης
πως καμαρώνει η λυγερή η θαλασσοζωσμένη
που είναι υφάντρα Του Έρωτα,
της λεβεντιάς κεντήστρα.

Σαλβατόρε Κουαζίμοντο (Salvatore Quasimodo), «Ο Μινώταυρος στην Κνωσσό»

Οι νέοι της Κρήτης είχαν λεπτή
μέση και στρoγγυλά πλευρά.
Ο Μινώταυρος μούγκριζε και γι' αυτούς στο λαβύρινθο.
Σοφία, η Αριάδνη, των αισθήσεων της Πασιφάης
που ξάφρισε κτηνώδεις εικόνες με τον ταύρο,
τον ταύρο που ξεπήδησε σαν Αφροδίτη απ' τη θάλασσα.
Αλλά η τέχνη, τα εργαλεία τοu ανθρώπου,

Μαρίνα Παναγιωτάκη, «Καλοκαίρι στο Μύρτος»

Αναπολώ τα υπέροχα καλοκαιρινά
πρωινά στο Μύρτος με το λαμπερό ήλιο
να παιχνιδίζει πάνω απ' το Λιβυκό
πέλαγος, να δίνει χρώμα στη ζωή
των εφήβων που αποτελούσαν

Πωλ Βάντερμπορχτ (Paul Vanderborght), «Κρητική αρμονία»

Άκου που η θάλασσα η θορυβώδης ανασαίνει... Η μέθη
ανεβαίνει: είναι η ώρα του μεσονυχτιού.
Σαν γιγάντιο δελφίνι μάς φέρνει το καράβι
κατά τα πρώτα τού τερατώδους νησιού βράχια.