Ουίσταν Ώντεν (Wystan Hugh Auden), «Νανούρισμα»

Μεσάνυχτα, ομορφιά, όνειρο σβήνουν:
Τ’ αεράκι του πρωιού που πνέει απαλά
Γύρω απ’ τ’ ονειροπόλο σου κεφάλι
Μια μέρα καλοσύνης ας μας δείξει,
Καρδιά και μάτι να την ευλογήσουν
Και το θνητό κόσμο να βρουν αρκετό.    
Να σωθείς από τη μέρα τη στεγνή
Με δυνάμεις αυθόρμητες θρεμμένος.
Από νύχτες ντροπής βρες διάβα κρυφό,
Με της αγάπης ζήσε το φυλαχτό.
~

μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς
από τη συλλογή Πένθιμο Μπλουζ, Κίχλη, 2015

(εξαντλημένο σε κάθε αναζήτηση)

Πηγή

 

Ο Ουίσταν Χιου Ώντεν (Wystan Hugh Auden) (1907, Γιορκ της Αγγλίας -1973, Βιέννη) υπήρξε ο ύπατος ποιητής της γενιάς του, που ονομάστηκε «Γενιά του Ώντεν» είτε αλλιώς, «Γενιά του ’30». Τον είπαν ποιητή του τέλειου στίχου. Εισήγαγε την καθημερινή γλώσσα στην αγγλική ποίηση γράφοντας στίχους πολιτικούς και στοχαστικούς, δραματικούς και τολμηρούς. Χωρίς σταθερό εισόδημα και μόνιμο επάγγελμα, γενναιόδωρος και ταπεινός, έμπρακτα φιλάνθρωπος, πεισματικά αδιάφορος για την εμφάνισή του, υπήρξε ωστόσο υποδειγματικά απαιτητικός με το έργο του. Με την πεποίθηση πως το ποίημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, σε κάθε νέα έκδοση των Απάντων του επέστρεφε στα τετρακόσια περίπου ποιήματα που απαρτίζουν το corpus, για να προσθέσει ή να εξοβελίσει κάποιο, να διορθώσεις ένα στίχο, ν’ αποκρυσταλλώσει το σύνολο, συμφωνώντας με τον Βαλερύ πως «ένα έργο τέχνης δεν το ολοκληρώνεις ποτέ, απλώς το εγκαταλείπεις». Πέρασε τη ζωή του διδάσκοντας λογοτεχνία σε πανεπιστήμια. Τη νύχτας της 28ης-29ης Σεπτεμβρίου 1973, μετά από μια δημόσια ανάγνωση στη Βιέννη, έσβησε στον ύπνο του από καρδιακή προσβολή, μέσα σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. «Την εποχή που πέθανε ο Έλιοτ (1965), ο οποίος είχε κληρονομήσει τη θέση του Γέητς, ήταν αυτονόητο πως ο Ώντεν είναι πράγματι ο διάδοχός του» (Encyclopaedia Britannica).