Κριστίνα Τζωρτζίνα Ροσέτι (Christina Georgina Rossetti), «Ματαιότης ματαιοτήτων»

Θρηνώ την ηδονή που είναι μάταια
Θλίβομαι για τη δόξα που έχει παρέλθει:
Ηδονή που λύπη φέρνει τελικά,
Δόξα που απολαβή καμιά δεν έχει!
Έτσι μιλάει η θλιμμένη μου καρδιά· κι αυτό
θα λέει ώσπου το μέγα αγγελόκρουσμα
την πόρτα της χτυπήσει, και το φεγγάρι και τον ήλιο εκτοπίσει,
τα άστρα παρασύροντας ως ξαφνική βροχή.
Κι οι άνθρωποι με φόβο πάντα λυγίζουνε,
κάτω απ' το ασήκωτό τους βάρος·
Κι οι γέροι βαριεστημένα θα πλαγιάζουνε
Κι οι δυνατοί κατάκοποι θε να ξυπνούνε,
Ναι, ακόμα κι οι νέοι με αναστεναγμούς θα αποκρίνονται,   
Λέγοντας μεταξύ τους: Πόσο μα πόσο μάταια όλα τούτα είναι!

~
Απόδοση: Άννα Κουστινούδη
πηγή