Αίσωπος, «Ο γάτος και τα ποντίκια»

 Ήταν ένα σπίτι όπου ζούσαν πολλά ποντίκια. Το πληροφορήθηκε αυτό ο γάτος, οπότε μια και δυο κατέφτασε εκεί πέρα και βάλθηκε να πιάνει τους ποντικούς και να τους τρώει έναν-έναν. Για να ξεφύγουν από τη συνεχή εξολόθρευση, οι ποντικοί χώνονταν μέσα στις τρύπες τους, εκεί όπου ο γάτος δεν μπορούσε πια να τους φτάσει. Τότε ο πονηρός σκέφτηκε πως έπρεπε να καταστρώσει κάποιο σχέδιο, προκειμένου να τους παρασύρει να βγουν έξω.

Για αυτόν τον σκοπό ανέβηκε πάνω σε ένα παλούκι και κρεμάστηκε από εκεί, κάνοντας τον πεθαμένο. Με τα πολλά, ξεμύτισε λίγο ένα ποντίκι, αλλά μόλις πήρε το μάτι του τον γάτο, αναφώνησε: «Ρε παλιόφατσα, δεν πα να γίνεις και σακί από το πολύ κρέμασμα, εγώ δεν πρόκειται να σε πλησιάσω με τίποτε!».

(Το δίδαγμα του μύθου: Οι μυαλωμένοι άνθρωποι, όταν δοκιμάσουν εκ πείρας τη μοχθηρία του ενός ή του άλλου, δεν ξεγελιούνται πια καθόλου από τους θεατρινισμούς του.)

Μετάφραση: Ιωάννης Μ. Κωνσταντάκος

𝓜𝓅𝒶𝓂𝓅𝒾𝓈 𝓚𝒾𝓇𝒾𝒶𝓀𝒾𝒹𝒾𝓈