(1).jpg)
.png)
I
Ήταν τότε που ο ήλιος είχε αρχίσει
Να δουλεύει τα βράδια σε βενζινάδικο
Κι οι φίλοι που παλιά ήταν πονετικοί
Όσο τουλάχιστον για να ρίξουν μια ματιά στα χρυσάνθεμα
Ή να προσφέρουν ένα άδειο πιάτο αλληλεγγύης
Τώρα η απληστία τούς μικραίνει το πρόσωπο
Θαρρείς και θέλει τεράστια προσπάθεια
Για να κερδίσεις ελάχιστο χώμα
Να το ρίχνεις επάνω σου όταν ξεβάψεις.
II
Τα πιο σοβαρά πράγματα
Τ’ ακούς συχνά απ’ το στόμα των παπαγάλων
Που είναι άλλωστε οι μόνοι που επέζησαν
Από κείνη τη φοβερή έκρηξη αλληγορίας
Γι’ αυτό κι οι εραστές πάντα σιωπούν
Αποφεύγοντας έτσι τους κοινότοπους ρόλους
Κι είναι αυτή η ατέλειωτη οικονομία δυνάμεων
Που εμπνέει όσους αγάπησαν πολύ στη ζωή τους
Ν’ ατενίζουν συνέχεια πανσέληνο
Όταν οι άλλοι δεν είδανε ούτε φεγγάρι.
III
Τελικά ποτέ δεν ήμασταν μόνοι
Σ’ εκείνο το τρύπιο δωμάτιο
Κι όταν νύχτωσε, ξυλιασμένοι απ’ το πάθος
Που ξεχείλιζε στις ατέλειωτες παύσεις
Άφοβα παραδοθήκαμε στους κωφάλαλους
Που με θλιμμένα νοήματα
Μας παρότρυναν να μας βγάλουν τα μάτια
Και τότε εμείς θυμώσαμε δίχως έπαρση
Όχι για τη σκουριά που είχε πιάσει η θάλασσα
Αλλά γιατί δεν είχαμε πια κυματισμό
Ούτε και δάκρυα ούτε και μάτια.
Ήταν τότε που ο ήλιος είχε αρχίσει
Να δουλεύει τα βράδια σε βενζινάδικο
Κι οι φίλοι που παλιά ήταν πονετικοί
Όσο τουλάχιστον για να ρίξουν μια ματιά στα χρυσάνθεμα
Ή να προσφέρουν ένα άδειο πιάτο αλληλεγγύης
Τώρα η απληστία τούς μικραίνει το πρόσωπο
Θαρρείς και θέλει τεράστια προσπάθεια
Για να κερδίσεις ελάχιστο χώμα
Να το ρίχνεις επάνω σου όταν ξεβάψεις.
II
Τα πιο σοβαρά πράγματα
Τ’ ακούς συχνά απ’ το στόμα των παπαγάλων
Που είναι άλλωστε οι μόνοι που επέζησαν
Από κείνη τη φοβερή έκρηξη αλληγορίας
Γι’ αυτό κι οι εραστές πάντα σιωπούν
Αποφεύγοντας έτσι τους κοινότοπους ρόλους
Κι είναι αυτή η ατέλειωτη οικονομία δυνάμεων
Που εμπνέει όσους αγάπησαν πολύ στη ζωή τους
Ν’ ατενίζουν συνέχεια πανσέληνο
Όταν οι άλλοι δεν είδανε ούτε φεγγάρι.
III
Τελικά ποτέ δεν ήμασταν μόνοι
Σ’ εκείνο το τρύπιο δωμάτιο
Κι όταν νύχτωσε, ξυλιασμένοι απ’ το πάθος
Που ξεχείλιζε στις ατέλειωτες παύσεις
Άφοβα παραδοθήκαμε στους κωφάλαλους
Που με θλιμμένα νοήματα
Μας παρότρυναν να μας βγάλουν τα μάτια
Και τότε εμείς θυμώσαμε δίχως έπαρση
Όχι για τη σκουριά που είχε πιάσει η θάλασσα
Αλλά γιατί δεν είχαμε πια κυματισμό
Ούτε και δάκρυα ούτε και μάτια.
~
από τη συλλογή Οι εραστές πάντα σιωπούν, εκδ. Μεταίχμιο, 2007
πηγή (I) (II) (III)
Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική, ειδικεύτηκε στην Οφθαλμολογία και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και στην Ιταλία. Το 1989 αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής στο ΑΠΘ. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Οφθαλμολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ελληνικής Ομοσπονδίας Οφθαλμολογικών Εταιρειών και της Ελληνικής Εταιρείας Γλαυκώματος. Στην ποίηση εμφανίστηκε εκδίδοντας την πρώτη του συλλογή το 2002. με τίτλο "Παράκτιος πια ο έρωτας" (Πλέθρον). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περισσότερα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Τίτλοι βιβλίων: Παράκτιος πια ο έρωτας, Πλέθρον, 2002. Ένα παράθυρο με κιμωλία, Μεταίχμιο, 2005. Οι εραστές πάντα σιωπούν, Μεταίχμιο, 2007. Ξημερώνει στο γέλιο σου, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2011. Όνειρα σε συνέχειες, Σαιξπηρικόν, 2012. Τέλος της περιπλάνησης, Γαβριηλίδης, 2015. Οι εφτά καινούργιες μέρες, Ενεκεν, 2015. Όπως η θάλασσα με το αύριο, Γαβριηλίδης, 2016. Εγχείρημα φωτός, Κουκκίδα, 2018. Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, Οι εκδόσεις των φίλων, 2019. Ερασιτέχνης σχοινοβάτης, Κοράλλι, 2021.
από τη συλλογή Οι εραστές πάντα σιωπούν, εκδ. Μεταίχμιο, 2007
πηγή (I) (II) (III)
Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική, ειδικεύτηκε στην Οφθαλμολογία και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και στην Ιταλία. Το 1989 αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής στο ΑΠΘ. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Οφθαλμολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ελληνικής Ομοσπονδίας Οφθαλμολογικών Εταιρειών και της Ελληνικής Εταιρείας Γλαυκώματος. Στην ποίηση εμφανίστηκε εκδίδοντας την πρώτη του συλλογή το 2002. με τίτλο "Παράκτιος πια ο έρωτας" (Πλέθρον). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περισσότερα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Τίτλοι βιβλίων: Παράκτιος πια ο έρωτας, Πλέθρον, 2002. Ένα παράθυρο με κιμωλία, Μεταίχμιο, 2005. Οι εραστές πάντα σιωπούν, Μεταίχμιο, 2007. Ξημερώνει στο γέλιο σου, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2011. Όνειρα σε συνέχειες, Σαιξπηρικόν, 2012. Τέλος της περιπλάνησης, Γαβριηλίδης, 2015. Οι εφτά καινούργιες μέρες, Ενεκεν, 2015. Όπως η θάλασσα με το αύριο, Γαβριηλίδης, 2016. Εγχείρημα φωτός, Κουκκίδα, 2018. Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, Οι εκδόσεις των φίλων, 2019. Ερασιτέχνης σχοινοβάτης, Κοράλλι, 2021.
