Νίκος Μυλόπουλος, «Ήρωες της επιβίωσης»

Ο αέρας γλιστρούσε απ’ τα πρόσωπα στη σκουριά
Η βροχή γλύκιζε τα χείλη στη φαντασία
Αρχίζαμε τότε τελευταίο ίσως ταξίδι στον έρωτα
Εμπειρίες αξόδευτες και ρίγη ηδονικά στο μυαλό στοιβαγμένα
Με λαιμό μακρύ απ’ την προσπάθεια σταγόνες πίναμε ζωής
Και με χέρια από άχυρο κυνηγούσαμε όνειρα.
Ώσπου αρπάζοντας τα φτυάρια ξεθάβαμε στιγμές
Και βγάζοντας βόλτα στην παραλία τον θάνατο
Του πλέναμε επίμονα τα μάτια
Για να βλέπει καλύτερα τα ολέθρια λάθη του
Έναν ακόμη ολοκληρώνοντας γύρο ματαιότητας.

~
από τη συλλογή Εγχείρημα φωτός, εκδ. Κουκκίδα, 2018
πηγή

Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική, ειδικεύτηκε στην Οφθαλμολογία και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και στην Ιταλία. Το 1989 αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής στο ΑΠΘ. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Οφθαλμολογικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ελληνικής Ομοσπονδίας Οφθαλμολογικών Εταιρειών και της Ελληνικής Εταιρείας Γλαυκώματος. Στην ποίηση εμφανίστηκε εκδίδοντας την πρώτη του συλλογή το 2002. με τίτλο "Παράκτιος πια ο έρωτας" (Πλέθρον). Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περισσότερα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Τίτλοι βιβλίων: Παράκτιος πια ο έρωτας, Πλέθρον, 2002. Ένα παράθυρο με κιμωλία, Μεταίχμιο, 2005. Οι εραστές πάντα σιωπούν, Μεταίχμιο, 2007. Ξημερώνει στο γέλιο σου, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2011. Όνειρα σε συνέχειες, Σαιξπηρικόν, 2012. Τέλος της περιπλάνησης, Γαβριηλίδης, 2015. Οι εφτά καινούργιες μέρες, Ενεκεν, 2015. Όπως η θάλασσα με το αύριο, Γαβριηλίδης, 2016. Εγχείρημα φωτός, Κουκκίδα, 2018. Ο κλήρος του ανεκπλήρωτου, Οι εκδόσεις των φίλων,  2019. Ερασιτέχνης σχοινοβάτης, Κοράλλι, 2021.