Νάνος Βαλαωρίτης, «Γιατί να»

Για τι να κλαίνε οι άτυχες μανάδες τα παιδιά τους
Για τι να κάθε βράδυ να οδύρονται οι πατεράδες
Για τι να ζητωκραυγάζουν τα κορόιδα ένα νέο προϊόν
Για τι να ακρωτηριάζονται οι άθλιοι αυτοτιμωρούμενοι

Για τι να πεθαίνουν οι δρομείς στον πρώτο μαραθώνιο
για τι να τρέχουν να δούνε τι συμβαίνει στην άλλη άκρη της γης
για τι ν’ αργοπορούν οι ερωτευμένοι κάτω απ’ το παράθυρό της
για τι να χαλάει τον κόσμο ο κόσμος όλος για το τίποτα

Για τι ν’ απαγγέλουν ακατάληπτα ποιήματα οι ποιητές
Για τι να ορμούν οι στρατιώτες στη μάχη χωρίς εχθρό;
Για τι ν’ ανατριχιάζουν οι φοβισμένοι χωρίς αιτία;
Για τι να περιμένουν στους δρόμους να δουν κάποιον διάσημο

Οι περίεργοι, οι αργόσχολοι οι χασομέρηδες οι κατσαπλιάδες
για τι αλληλοσκοτώνονται οι μονομάχοι για έναν σηκωμένο
αντίχειρα για τι ν’ αναβοσβήνουν τα φώτα στην έρημο
της Σαχάρας για τι να χαλάει τον κόσμο ο κόσμος όλος

Για τι να χλιμιντρίζουν ξαφνικά λατινικά τα πουλάρια
για τι να δίνουν παράλογες αναφορές οι υπάλληλοι
για τι να υπογράφουν άγραφα γραμμάτια οι οφειλέτες
για τι να συνομιλούνε συνεχώς και να κουτσομπολεύουν

Στα σπίτια στα εστιατόρια στα πλυντήρια οι νοικοκυρές

Γιατί όχι, Γιατί όχι, Γιατί όχι
~
από τη συλλογή Στο υποκύανο μάτι του Κύκλωπα, εκδ. Ψυχογιός, 2015
πηγή

 

Ο Νάνος (Ιωάννης) Βαλαωρίτης (Λωζάννη, 1921 - 12 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και θεωρητικός της λογοτεχνίας. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου, Σορβόνης. Παρουσίασε άρθρα και μετέφρασε πρώτος στο Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές του 1930 -Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Στην Αγγλία έζησε από το 1944 έως το 1953 και γνώρισε τους Έλιοτ,  Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Το διάστημα 1954-60 έμεινε στο Παρίσι και γνώρισε τον Αντρέ Μπρετόν και τους υπερρεαλιστές. Το 1960 γύρισε στην Ελλάδα και διηύθυνε το περιοδικό "Πάλι" (1963-1966). Το 1969 παρουσίασε ελληνική ποίηση στο γαλλικό περιοδικό "Lettres Nouvelles". Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Εκεί, ποιητικά του κείμενα εκδόθηκαν από τον οίκο City Lights του Λώρενς Φερλινγκέττι. Οργάνωσε παρουσίαση των Ελλήνων υπερρεαλιστών στο Κέντρο Πομπιντού το 1990-91. Διηύθυνε από το 1989 έως το 1995 με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο το περιοδικό "Συντέλεια", το οποίο επανεκδόθηκε το 2004 με τίτλο "Νέα Συντέλεια". Το 1959 βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το οποίο και αρνήθηκε. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1982) και το Κρατικό Βραβείο Χρονικού - Μαρτυρίας (1998). Επίσης έλαβε κι ένα βραβείο του Ν.Ρ.Α. [National Poetry Association (Αμερικανική Εταιρεία Ποίησης)] το 1996 -βραβείο που είχε δοθεί προηγουμένως στους Φερλινγκέττι, Γκίνσμπεργκ και άλλους. Έλαβε το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το ποιητικό του έργο (2004). Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος Τιμής (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Βιβλία του έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό σε αγγλικές και γαλλικές μεταφράσεις. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην Ελλάδα επέστρεψε μόνιμα το 2004. Τίτλοι βιβλίων