Μάριος Μαρκίδης, «Η ιστορία ενός χαρταετού»

 Αυτή είναι η ιστορία ενός χαρταετού
που δεν είχα ποτέ.
Μπορεί να έπαιζα στα μάρμαρα του Θησείου που άλλο δεν είχαν
στο μυαλό τους παρά μόνο πώς
–με χρόνια με καιρούς–
θα ξαναγύριζαν στο χώμα
Μπορεί να ήταν δικό μου το σινεμά Κόσμος (μηχανουργείο νομίζω σήμερα)
που έσβησε μια Κυριακή απόγεμα τα φώτα του κι επρόβαλε
το έργο Παπούτσι από τον τόπο σου

Μπορεί να έφτανε και το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας οπότε άρχιζε να
υποκύπτει το καλοκαίρι και μου αγόραζαν     
κάθε χρόνο ένα τόπι
και παγωτό Έβγα και μαλλί της γριάς
Το βράδυ στρώναμε να κοιμηθούμε στη ταράτσα κι άκουγα το τραμ
να κατεβαίνει την οδό Ερμού τρικλίζοντας
Χτυπώντας ένα γλυκό καμπανάκι μόλις φρέναρε στους Αγίους Ασωμάτους
σα να το περίμεναν προκειμένου να συντάξουν την αναφορά τους
            οι λυμφατικοί άγιοι

Τι άλλο θυμάμαι;
Θυμάμαι το Σινεάκ όπου ο Άμποτ έπαιζε μισή ώρα σφαλιάρες με τον κουτό Κοστέλο
ενώ λίγα λεπτά κατόπιν έρχονταν τα Επίκαιρα κι ο γενναίος εθνικός μας στρατός
            τσάκιζε τους συμμορίτες
καθ’ ην ώραν η βασίλισσα Φρειδερίκη εγκαινίαζε αράδα παιδουπόλεις
όπου χαρούμενα ορφανά φιλούσαν το χέρι της μ’ ευγνωμοσύνη

Θυμάμαι επιπροσθέτως το βιβλιοπωλείο Αετός στην οδό Βουκουρεστίου
που κάθε τρίτη του μηνός
– όταν κατέφθανε η σύνταξη–
η χοντρή γιαγιά μου αποκτούσε κύρος στον Οίκο των Άσερ και τότε είχαμε Μόγλη
            το παιδί της ζούγκλας, Δασκάλα με τα χρυσά μάτια και Φιλέας Φογκ
Σιρκούφ τον Θαλασσινό
Βουγ Ζαργάλ
και λουκουμάδες κατά την επιστροφή στο Ζαχαροπλαστείον ο Κρίνος

Θυμάμαι τις μπλε κόλλες που μου έντυναν κάθε Σεπτέμβρη τα τετράδια.
Τις ετικέτες με το όνομά μου, την πλάκα και το κοντύλι μου, τις πένες
χήνες μου, την απέραντη απελπισία μου όταν άπλωνε τρίχες το μελάνι

Θυμάμαι μια φορά που έλειψε γα λίγες μέρες η μάνα μου και νόμισα
            πως εγώ έφταιγα
Τις γκαζές μου, τα μολυβένια στρατιωτάκια μου, τις χαλκομανίες μου,
            τη δασκάλα μου δεσποινίς Ουρανία
– σαράντα χρόνια άκλιτη
Όλα αυτά θυμάμαι πως τα είχα:
Μα χαρταετό δεν αμόλυσα ποτέ.
~

 Ευχαριστώ την κ. Αγγελική Κ. που μου έστειλε το ποίημα

Ο ποιητής Μάριος Αφεντόπουλος (1940, Αθήνα - 2003, Αθήνα) (Μάριος Μαρκίδης το πραγματικό του όνομα), γεννήθηκε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Λύκειο το 1957 και σπούδασε ψυχιατρική στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Λονδίνου (υπήρξε μαθητής του Δ. Κουρέτα και του Κ. Στεφανή). Οι πρώτες του ποιητικές δοκιμές φιλοξενήθηκαν στη "φιλολογική σελίδα" της "Βραδυνής". Με το ποίημα "Εκμαγείο" απέσπασε έπαινο στον ποιητικό διαγωνισμό που προκήρυξε το 1962 το περιοδικό "Πανσπουδαστική" σε συνεργασία με τον "Ταχυδρόμο" (στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν ο Νικηφόρος Βρεττάκος και ο Γιάννης Ρίτσος). Με την ποιητική σύνθεση "Πρόλογος στο σπαθί" εμφανίστηκε την ίδια χρονιά στο περιοδικό "Επιθεώρηση Τέχνης" (τεύχος 92, σσ. 179-180). Υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας των περιοδικών "Μαρτυρίες και Προτάσεις" και συμμετείχε στην ίδια ομάδα του περιοδικού "Σημειώσεις". Εκτός από την ποίηση, ασχολήθηκε με το δοκίμιο, τη λογοτεχνική κριτική και τη μετάφραση (υπήρξε ο πρώτος μεταφραστής γλωσσολογικής εργασίας του Noam Chomsky στα ελληνικά). Στα ποιήματά του και τα άλλα κείμενά του χρησιμοποίησε πολλές φορές το ψευδώνυμο Μάριος Αφεντόπουλος. Στις τέσσερις δεκαετίες λογοτεχνικής του δραστηριότητας συνεργάστηκε πυκνά με ποιήματα, δοκίμια και κριτικές αναγνώσεις στα περιοδικά "Επιθεώρηση Τέχνης" και "Ιδίοις Αναλώμασιν", όπως και στον καθημερινό Τύπο ("Αυγή", "Ελευθεροτυπία"). Επίσης, επιμελήθηκε τη σειρά "Ψυχολογία και επιστήμες της συμπεριφοράς" στις εκδόσεις "Έρασμος". Το 2002 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή "Παρά ταύτα".

Τίτλοι βιβλίων: Λαϊκά αναγνώσματα (1981). Εν αβάτω και ουχ οδώ (1982). Μετά είκοσι έτη (1985). Απόπειρες αναμοχλεύσεως των παθών (1987). Κύρια ονόματα (1988). Ποιήματα προτέρου εντίμου βίου (1989). Μαντίνεια (1991). Μεταξύ Σινά και Αιλείμ (1993). Ποιήματα με ημερομηνία λήξεως (1995). Σπουδές στη σημασία (1995). Άλλα μέρη (1996). Το μέσα και το έξω (1998). Βαποράκια (1999). Παρά ταύτα (2001). Λόγος περί της επιθυμίας (2008)