(1).jpg)
.png)
Από τότε που διορίστηκα ταξιθέτρια του χάους
δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καθόλου με την ποίηση.
Εσείς όμως, οι νεο-μυημένοι στη γραφή
και εσείς οι ακούραστοι διώκτες της σιωπής
είναι καιρός, νομίζω, να γράψετε τα αδιάβαστα ποιήματα.
Δεν θα τα τραγουδήσουν οι γενιές που δεν θα ʼρθούν
θα παραμείνουν σε βιβλία κλειστά όταν
οι σαβάνες θα πολιορκούν τα τσιμέντα.
δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καθόλου με την ποίηση.
Εσείς όμως, οι νεο-μυημένοι στη γραφή
και εσείς οι ακούραστοι διώκτες της σιωπής
είναι καιρός, νομίζω, να γράψετε τα αδιάβαστα ποιήματα.
Δεν θα τα τραγουδήσουν οι γενιές που δεν θα ʼρθούν
θα παραμείνουν σε βιβλία κλειστά όταν
οι σαβάνες θα πολιορκούν τα τσιμέντα.
Στο ενδεχόμενο ενός οριστικού τέλους
να γίνετε οι πιο μάταιοι προφήτες
(αφού κανένας δεν θα υπάρχει για να σας δικαιώσει)
γράφτε την ατραγούδιστη και ύστερη κατάσταση
του τέλους.
να γίνετε οι πιο μάταιοι προφήτες
(αφού κανένας δεν θα υπάρχει για να σας δικαιώσει)
γράφτε την ατραγούδιστη και ύστερη κατάσταση
του τέλους.
(στην ταξιθέτρια τού χάους Μου που ξετρυπώνει τα λάθη μου στο ιστολόγιο. Στην Α.Κ.)
Ο Ζαχαρίας Στουφής γεννήθηκε το 1974 στη Ζάκυνθο. Σαν προέκταση του ποιητικού του έργου, στο οποίο ο θάνατος είναι το επίκεντρο, ασχολείται με την θανατολογία της Ζακύνθου. Αναζητεί τον θάνατο στη λαογραφία, τη φιλολογία, την ιστορία και την σύγχρονη κοινωνία του νησιού του. Παράλληλα στήνει θεατρικές παραστάσεις και performance που βασίζονται στο συγγραφικό του έργο. Κείμενά του έχουν δραματοποιηθεί και από άλλους καλλιτέχνες. Από το 1995 ζει και εργάζεται στην Αττική. Εργογραφία: Τρένο (1996), Ο πόνος οι ηδονές κι ο φόβος των ανθρώπων (1997), Ονειροπληξία (2001), Νιρβάνα (2003), Χαωδία (2005), Νεκρώσιμα (2006), Μυστικό νεκροταφείο (2008), Γράμματα σε νεκρό ποιητή (2009), Ονειροπληξία, τριλογία (συγκεντρωτική έκδοση των: Ονειροπληξία, Χαωδία και Νεκρώσιμα), Τα Ζακυνθινά μοιρολόγια και οι μεταλλάξεις του θρηνητικού λόγου στο χρόνο" (2013), Το Αγγλικό Νεκροταφείο της Ζακύνθου (2013), Η ταξιθέτρια του χάους (2014), Στην έρημο της μνήμης (2014), Συνταγές αυτοκτονίας (2017), Ο τάφος του διαόλου (2019, Όταν ήμουν παιδί έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου (2020). Από τον ίδιο και άλλους καλλιτέχνες του θεάτρου έχουν δραματοποιηθεί τα βιβλία του: o "Μαρμαρού, η γυναίκα βρικόλακας από την ορεινή Ζάκυνθο", "Η Ταξιθέτρια του χάους", "Στην έρημο της μνήμης", "Μυστικό νεκτροταφείο", "Γνώση και απόγνωση, συνταγές αυτοκτονίας". Ποιήματα, άρθρα και μελέτες του με κύριο θέμα τον θάνατο, έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στα περιοδικά, Τετράμηνα, Περίπλους, Επτανησιακά Φύλλα, Ίαμβος, Ραπόρτο, Πνοές Λόγου και Τέχνης, Ένεκεν, Ο Φαρφουλάς, Δήμος και Πολιτεία, Παρέμβαση, Εμβόλιμον, Ο Σίσυφος, Φρέαρ, το Κοράλλι, Θράκα, Οδός Πανος, καθώς και σε πολλά ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια σχετικά με την ποίηση. Από το 2006 ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε δύο ποιητικές ανθολογίες, τρία θεματικά ανθολόγια ποίησης και σε ανθολογήσεις των περιοδικών Ο Σίσυφος και Οδός Πανός.
