Σαλβατόρε Κουαζίμοντο (Salvatore Quasimodo), «Ισκαριώτης»

Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι ήθελε η καρδιά σου
κλειστός όπως ήσουν,
κανείς ποτέ δεν έμαθε απ’ το νεκρό χαμόγελο
μέχρι τη ζωντανή λέξη που άνθιζε κι απόμενε
όπως ο σπόρος κι ο καρπός: αθάνατη.

Εκείνος μόνο. Κοκκίνιζε και λεύκαινε το κακό σου
με βίαια καλέσματα κι έξαφνη εξορία.

Τι όνειρα στο δροσερό ελαιώνα και στον κήπο!
Κουβάρια φωτός και άγρωστη΄
κάθε άστρο, κάθε ανθός σπάρτου μοσχοβολούσε:
με τον ουρανό η γη στην ήμερη σκιά.

Έρημος ο οίκος. Κλαίς
δίπλα στη φλόγα με τις κλαδεμένες πρασινάδες,
ούτε κι εγώ μπορώ να σού χαρίσω τη συχώρεση΄
κάνει κρύο, βρέφος Ισκαριώτη κι η νύχτα
περίφρακτη από χιλιάδες κυπαρίσσια.

~
μετάφραση: Στάθης Κομνηνός
πηγή

 

Ο Σαλβατόρε Κουαζίμοντο (Modica 20 Αυγούστου 1901 - Αμάλφι 14 Ιουνίου 1968) ήταν Ιταλός ποιητής με ελληνική καταγωγή. Η γιαγιά του, το γένος Παπανδρέου, καταγόταν από την Πάτρα. Το 1917 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα, έμεινε σε πολλές ιταλικές πόλεις όπως το Μιλάνο, την Ρώμη, την Φλωρεντία όπου και παντρεύτηκε. Στις πόλεις αυτές γνωρίστηκε και με τους μεγαλύτερους Ιταλούς συγγραφείς της εποχής. Το 1945 έγινε μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνεται και η ενότητα επτά ποιημάτων με τον τίτλο "Dalla Grecia" ("Από την Ελλάδα"), από μια ταξιδιωτική περιήγησή του στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1956. Το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας ενώ κέρδισε και τα βραβεία Premio San Babila (1950), Premio Etna-Taormina (1953), Premio Viareggio (1958). Πολλά βιβλία του έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν και στα ελληνικά. Πέθανε το 1968 από εγκεφαλική αιμορραγία.