Κωστής Παλαμάς, «Σε μια που πέθανε»

 Μ. Μ.

Ζωούλα εσύ, που σ' έσβησε το φύσημα του Χάρου
στην αγκαλιά των απαλών ονείρων της αυγής, 
στη σκαλιστή δε δύναμαι λαμπράδα του μαρμάρου 
να σ' αναστήσω αθάνατη, φτωχός τραγουδιστής. 
Ω σωπασμένη μουσική, που η μνήμη δε μπορεί μου,
να θυμηθή τον ήχο σου και να τον ξαναπή, 
γι' αυτό με κάτι πιο βαθύ τη δένεις την ψυχή μου, 
εσύ ατραγούδιστη κ' εσύ αζωγράφιστη πνοή. 
Σα μακρινό ξημέρωμα χάραξες μέσ' στο νου μου,
πολύ γλυκό, πολύ δειλό, πολύ διαβατικό. 
Μια μέρα απάνω από τ' αγνό κεφάλι του παιδιού μου 
ανθού χαμόγελο έσκυψες και χάϊδεμ' αγαθό. 
Και κάτι μέσα μου άφησες ξανθό σαν κεχριμπάρι,
και πέρασες αγύριστη. Και τώρα στη βραδιά, 
που αργά ανεβαίνει μέσα μου, την όψη σου έχει πάρει 
τών γαλανών παραμυθιών η άυλη ξωτικιά. 
~

από το βιβλίο Η ασάλευτη ζωή,  'Απαντα, τομ. Γ´, 1904
πηγή

 

Ο Κωστής Παλαμάς (Πάτρα, 1859 - Αθήνα, 1943) ήταν ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής γενιάς του 1880, πρωτοπόρος, μαζί με τον Νίκο Καμπά και τον Γεώργιο Δροσίνη, της αποκαλούμενης Νέας Αθηναϊκής (ή Παλαμικής) σχολής. Η κηδεία του έμεινε ιστορική, καθώς μπροστά σε έκπληκτους Γερμανούς κατακτητές, χιλιάδες κόσμου τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο. Η οικία του Παλαμά στην Πάτρα σώζεται ως σήμερα στην οδό Κορίνθου 241. [Βιογραφία]