Χρήστος Μαρτίνης, «Ανθρωπολογία»

Δεν τα κατάφερε η φυλή μου
με τον ρομαντισμό.
Ένας ακόμη noble savage.
Δεν ξέρω,
έτσι ή αλλιώς,
γιατί ακόμη σας μιλώ.

Υποδεχτείτε με.Γένια μούσια και μακριά μαλλιά. Γνωρίζω το θάνατο, φοβάμαι τον Κόσμο.
Είμαι καχύποπτος. Κυνηγώ μόνος, ή μαζί με άλλους. Δεν έμαθα να συνθέτω
ορθά λήμματα. Μιλώ μονάχα αποσπασματικά. Τις άλλες ώρες κυνηγώ
ανάμεσα σε σκιές. Μόνος ή μαζί με άλλους. Ζούμε γυμνοί μές στις σπηλιές μας.
Έξω φοράμε -αντί για φύλλα και λάσπη- αντί για φύλλα και λάσπη εξω φοράμε
γραβάτες και πουκάμισα φθηνά. Φοράμε φόρμες, γάντια και γαλότσες.
Όσοι κυνηγάνε σε γραφεία, φορούν σακάκια. Άλλοι μάθανε να κυνηγούν
σε συνεργεία. Άλλοι στους ρημαγμένους δρόμους κρατώντας φυλλάδια.
Κάποιοι από εμάς κυνηγούν με εργαλεία σύνθετα, καποιοι κρατάν αντί
για δόρια πληκτρολόγια κι άλλοι ιχνηλατούν σε μηχανές επάνω.
Μόνοι ή μαζί με άλλους.

Δεν αναγνωρίζει η φυλή μου φύλο.
Είμαστε άνδρες, γυναίκες,
γυναίκες, άνδρες,
γυναικόανδρα, ανδογύναικα.
Κρατάμε ψηλοτάκουνα.
Κρατάμε χαρτοφύλακες.
Μέρες καρτέρι μέσα στο μπετό.
Τις νύχτες επιστρέφουμε μόνοι.
Όταν κοπάζει ο θόρυβος και αρχίζει
να ψηλώνει η πόλη, μας κυκλώνει
ο ίδιος τρόμος. Όλους.
Στις νύχτες μας δεν γράφτηκε
ο Όμηρος ακόμη.
Το δίχτυ, το λουτρό
και το τσεκούρι στέκουν ορόσημα
στη μέρα που θά ‘ρθει.

Υποδεχτείτε μας.
πηγή

Ο Χρήστος Μαρτίνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και ζει στην Θεσσαλονίκη. Ποιήματα του έχουν εκδοθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Τίτλοι βιβλίων: Το ξένο φως (Υποκείμενο, 2017). Ελίοφορ Φέστους Ένα νεοελληνικό ποίημα (Υποκείμενο, 2019)