Διονύσης Καψάλης, «ε΄, ια΄, ιζ΄, κη΄, λη΄ (Από λεπτότατη οδύνη)»

ε΄
Πάρε στα χέρια σου που καίνε
τα λόγια σου, ό,τι κι αν λένε,

κι ακούμπησέ τα στο περβάζι,
τώρα που πήρε να βραδιάζει,

κι ώσπου να έρθουν τα παιδιά
εσύ μη βγάλεις τσιμουδιά.

Κι αν σ’ ενοχλεί που δεν μιλάς
και θέλεις, πες πως τα φυλάς.

πως τάχα έπαιζες κρυφτό,
πάει καιρός, στον κόσμο αυτό,

κι αν είσαι μόνος, συλλογίσου,
οι φίλοι που έπαιζαν μαζί σου

ξεχάστηκαν μες στους κρυψώνες
και τους αλέθουν οι αιώνες.

ια΄
Το καρυδότσουφλο καράβι,
και μια νεράιδα να ράβει

αραχνοΰφαντο πανί·
φύσα αεράκι να φανεί

νησάκι πάνω στο νερό
το παιδικό μου όνειρο,

φύσα και δεν αντέχουν πια
τα δυο μου χέρια στα κουπιά,

φύσα, και δεν αντέχουν άλλο,
για το ταξίδι το μεγάλο.

Το καρυδότσουφλο η βάρκα
στις παιδικές χαρές, στα πάρκα,

κυλά με τη σιωπή του κόσμου·
φύσα αεράκι, φέξε φως μου.

ιζ΄
Περιγραφή του κόσμου, να:
φέγγει, νυχτώνει και ξανά

το ίδιο πάλι απ’ την αρχή-
μια στρογγυλή παραδοχή

βαθιά στο μέσο της νυχτός,
και μέσα ο άνθρωπος, σκυφτός.

Διαβάζει, σκέφτεται, μιλάει,
βλέπει το χρόνο που κυλάει,

κουβάρι αδιάφορη κλωστή,
κι απολογίζεται – προς τι;

Τρεις στίχοι μισοτελειωμένοι,
κι η δόξα που θα περιμένει

στο γύρισμα κάποιου αιώνα,
δεν επαρκούν, κατά κανόνα. 

κη΄
Κλαίγοντας ήρθαμε, χωρίς
να ξέρουμε – είναι νωρίς,

είναι αργά, κι είναι γραμμένο
να ξαναπιάσουμε τον αίνο

όπου τον έχουνε αφήσει
αυτοί που έφυγαν; Η φύση,

που είτε χαρείς είτε πονέσεις,
την ψέξεις ή την επαινέσεις,

που αντιπαθεί κάθε κενό,
γεμίζει και τον ουρανό

με ονόματα που θα βλαστήσουν
στο νου για να μας αναστήσουν

ολόκληρους κι απ’ την αρχή –
κλαίγοντας ήρθαμε· αρκεί.

λη΄
Ο ήλιος έδυσε σαν τόπι
βρεγμένο, βγήκε η Κασσιόπη·

αστέρια τόσα δεν ξανάδα,
και στάζουν φως απ’ την μπουγάδα·

να ο Τοξότης, κι ο Ωρίων –
πηγές αμόλυντες δακρύων

ξέπλυναν και τον ουρανό,
ποτάμι δάκρυ αληθινό

παιδιού που μάλωσε ο πατέρας·
κοίτα, ο πολικός αστέρας,

που δείχνει πάντα το Βορρά·
τα βλέπεις τόσο καθαρά,
σα να ‘χαν όλα ξαναγίνει
από λεπτότατη οδύνη.
~
από τη συλλογή Από λεπτότατη οδύνη, εκδ. Άγρα, 2003

[Καρυδότσουφλα]

Ευχαριστώ την Αγγελική που μου έστειλε το ποίημα

Ο Διονύσης Καψάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε κλασική και αγγλική φιλολογία στις ΗΠΑ (1970-1974) και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο (1981-1984), όπου επίσης δίδαξε για δύο χρόνια. Από το 1978 έχει δημοσιεύσει εικοσιτρία ποιητικά βιβλία (όλα, εκτός του πρώτου, στις Εκδόσεις Άγρα), δέκα τόμους με δοκίμια, μια επιλογή από τα Σονέτα του Σαίξπηρ, ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον και του Κόλεριτζ, χαϊκού του Ίσσα και του Μπασό, το Χειμωνιάτικο ταξίδι του Βίλχελμ Μύλλερ, τον Έρωτα του ποιητή του Χάινριχ Χάινε κ.α. Μετέφρασε για το θέατρο τα έργα του Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Ο βασιλιάς Ληρ, Οθέλλος, Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, Περικλής, Άμλετ, Η κωμωδία των παρεξηγήσεων, καθώς και τις Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ. Είναι επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2015 και έχει τιμηθεί με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων το 2017. 

πηγή/τίτλοι βιβλίων

Βραβεία:
Βραβείο Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη Ακαδημίας Αθηνών 1999
Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης Έργου Ξένης Λογοτεχνίας στην Ελληνική Γλώσσα 2016
Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Γραμμάτων 2017
Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2021