(1).jpg)
.png)
Η βάρκα του περίμενε δεμένη.
Μύριζε κερί και σάπια φύλλα
Και μια πανάρχαιη λακκούβα φως.
Μετά τόση οδοιπορία κουρασμένος,
Κάθισε λίγο, έβαλε τα πόδια του
Στο υποταγμένο ποτάμι.
Μύριζε κερί και σάπια φύλλα
Και μια πανάρχαιη λακκούβα φως.
Μετά τόση οδοιπορία κουρασμένος,
Κάθισε λίγο, έβαλε τα πόδια του
Στο υποταγμένο ποτάμι.
Αναρίθμητες φυλές ψυχών ακολουθούσαμε.
Οσμή σπηλαίου μούσκευε τα ρούχα μας.
Μα άναβε ακόμη ο φώσφορος των ματιών
Γι’ αυτά που δεν θα ξαναβλέπαμε,
Μια πάπια αδιάφορη, που αγρυπνούσε,
Εκατομμύρια αεικίνητα έντομα,
Μια κλωστή από ασήμι
Γύρω από το παρατημένο ψαροκάλυβο.
Ύστερα, όλοι μπήκαμε στη βάρκα.
Σαν να μη χτύπαγε τον ποταμό κουπί…
Σαν να κυλούσε μαύρο μέλι…
Τις μακρινές πατημασιές μας στην όχθη
Μια μια τις άσπριζε το φεγγάρι.
Με το στήθος βαρύ από αγάπη
Μόνο ο βαρκάρης τραγουδούσε
Τόσο παρήγορα, τόσο γλυκά,
Που πια δεν κοιτάζαμε πίσω.
Τώρα δεν θέλω να ταράξω άλλο τον ύπνο σου
Μόνο, όταν έρχεσαι εκεί που κοιμάμαι,
Δεν θέλω πια τ’ αγαπημένα σου δάκρυα
Μα το τραγούδι αυτό του βαρκάρη.
Σκύβω στ’ αυτί να σου το μάθω.
Μυρίζω πάλι τα μαύρα σου μαλλιά.
~
Από τη συλλογή Το κυπαρίσσι των εργατικών, εκδ. Καστανιώτη, 1995
Οσμή σπηλαίου μούσκευε τα ρούχα μας.
Μα άναβε ακόμη ο φώσφορος των ματιών
Γι’ αυτά που δεν θα ξαναβλέπαμε,
Μια πάπια αδιάφορη, που αγρυπνούσε,
Εκατομμύρια αεικίνητα έντομα,
Μια κλωστή από ασήμι
Γύρω από το παρατημένο ψαροκάλυβο.
Ύστερα, όλοι μπήκαμε στη βάρκα.
Σαν να μη χτύπαγε τον ποταμό κουπί…
Σαν να κυλούσε μαύρο μέλι…
Τις μακρινές πατημασιές μας στην όχθη
Μια μια τις άσπριζε το φεγγάρι.
Με το στήθος βαρύ από αγάπη
Μόνο ο βαρκάρης τραγουδούσε
Τόσο παρήγορα, τόσο γλυκά,
Που πια δεν κοιτάζαμε πίσω.
Τώρα δεν θέλω να ταράξω άλλο τον ύπνο σου
Μόνο, όταν έρχεσαι εκεί που κοιμάμαι,
Δεν θέλω πια τ’ αγαπημένα σου δάκρυα
Μα το τραγούδι αυτό του βαρκάρη.
Σκύβω στ’ αυτί να σου το μάθω.
Μυρίζω πάλι τα μαύρα σου μαλλιά.
~
Από τη συλλογή Το κυπαρίσσι των εργατικών, εκδ. Καστανιώτη, 1995
Η Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά και Φιλολογία. Εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή της ως καθηγήτρια στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει δεκαπέντε βιβλία ποίησης, ένα βιβλίο με πεζά κείμενα κι έναν τόμο με μεταφράσεις αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης. Ποίησή της έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Της έχουν απονεμηθεί: Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008 για το βιβλίο της «Λιμός», το Βραβείο Ποίησης 2015 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού «Αναγνώστης» για το βιβλίο της «Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης» και το Βραβείο Καλύτερης Ποιητικής Συλλογής 2017 «Ζαν Μορεάς» από το «Γραφείον Ποιήσεως» για το βιβλίο της «Παράκτιος οικισμός».
Τίτλοι βιβλίων (Ποίηση): Τα άλογα του Μυροβλήτου (1974). Ηγησώ (1979). Χώμα (1985). Η προσευχή του αναιδούς (1991). Το κυπαρίσσι των εργατικών. (1995), Φορτίο (1997). Προς τα κάτω (1999). Ελάχιστα πριν (2005). Λιμός (2007). Πώς Αυτοκτονούν οι Ασσύριοι (2010). Ο τρόμος ως απλή μηχανή (2012). Το ελάχιστο Ψωμί της Συνείδησης (2014). Παράκτιος οικισμός (2017). Είκοσι τέσσερις χτύποι και σιωπή (2019). Ευγενής ναυσιπλοϊα (2021)
