Ελένη Βαρθάλη, «Παραστάσεις του συρμού»

Ι
Όταν πέθανε απ’ το κρύο ο πλανόδιος κιθαρωδός,
στον υπόγειο σταθμό της πλατείας Βικτωρίας,
τον έσυραν απ’ το στεγασμένο αντηχείο του
αφήνοντάς τον έκθετο
στην άκρη της ξύλινης γέφυρας
με τα σιδερόφρακτα κάγκελα.
Μοναχά το ‘να χέρι του προεξείχε,
απ’ την αρχή πάλι
να χορδίζει τα παράφωνα,
να ισιώνει τους σκεβρωμένους τόπους.

ΙΙ
Κάθε φορά που πετάνε οι στέγες
και πόρτες δεν υπάρχουν,
σε υπόγειες σήραγγες των σιδηροδρόμων
με οδηγούν τα βήματά μου.
Κάθομαι κατάχαμα
στις πιο σκοτεινές ράγες
παρακολουθώντας το συρμό
και το απρόσιτο,
καθώς σπινθηρίζουν στο σκοτάδι.
Καμιά εξαπάτηση
παραδέχεσαι και προσπερνάς.
Τώρα θαρρώ ευκολότερα
είναι τα θραύσματα
της άλλης μέρας.

ΙΙΙ
Πάντα ο κόσμος
στους υπόγειους σιδηροδρόμους,
κάτι περιμένει
με τεντωμένο πρόσωπο
και μια γραμμή-εφημερίδα αδιάβαστη
στο χέρι.

Εσύ σε ποιο θα επιβιβαστείς βαγόνι
και ποιου θεού είσαι παιδί;

~
από τη συλλογή Χρονολισθήσεις, εκδ. Ιωλκός, 2020
πηγή

Η Ελένη Βαρθάλη γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται στη Χαλκίδα όπου και διαμένει. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου Φίλοι του Γιάννη Σκαρίμπα. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο. Οι Χρονολισθήσεις είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.