Ουίσταν Ώντεν (Wystan Hugh Auden), «Προτεραιότητες»

Ξύπνησα στην αγκαλιά της θέρμης του κορμιού μου κι άκουγα
την καταιγίδα να γλεντάει τον καταιγισμό της στη χειμωνιάτικη σκοτεινιά
όμως το αυτί μου, όπως κάνει πάντα στη λαγοκοιμισμένη μέθη μου,
έπιασε δουλειά, να μεταφράσει τις παρεμβολές της χλαπαταγής,
ερμηνεύοντας τα αέρινα φωνήεντα και τα υδάτινα σύμφωνα
σε ένα ερωτικό τραγούδι συνταιριασμένο για το Δικό σου Όνομα.
Δεν πήγαινε στα δικά μου γλωσσικά γούστα, όμως έστω κι έτσι,
μάλλον άτσαλα και τραχιά, το τραγούδι ήθελε να σε παινέψει,
αναγνώριζε σ’ εσένα το θείο γέννημα της Σελήνης και του Ζέφυρου·
είχες δυνάμεις που δαμάζουν πραγματικά και φανταστικά τέρατα,
κι υμνούσε την επιμονή σου να βρίσκεσαι σε μιαν ορεινή χώρα,
αλλού πράσινη επίτηδες κι αλλού γαλάζια για καλή τύχη.
Ήταν φωνακλάδικο τραγούδι που με βρήκε ολομόναχο
και μου ξανάφερε μια μέρα παράξενης βαριάς σιωπής
που ακόμα κι ένα φτάρνισμα ακουγόταν ένα μίλι μακριά, με πήρε
στην κορφή της λάβας δίπλα σου, σε μια στιγμή άχρονη όσο η ματιά
σ’ ένα τριαντάφυλλο, σπάνιο ακριβώς σαν την παρουσία σου,
τόσο αλλοτινή, τόσο πολύτιμη, τόσο απόλυτα εδώ.
Και όλο αυτό σε μια στιγμή που δυστυχώς πολύ συχνά
ένας είρωνας διάβολος με ενοχλεί ζητώντας κομψά αγγλικά,
προβλέποντας έναν κόσμο όπου κάθε αγιασμένος τόπος
είναι θαμμένος στην άμμο όπως το συνηθίζουν στο Τέξας,
γιατί πήραν λάθος πληροφορίες απ’ τους ξεναγούς
κι οι ευγενείς καρδιές χάθηκαν σαν θρησκευτικές ιδεολογίες.
Κοιμήθηκα όλο το πρωινό με ευγνωμοσύνη δίχως να ομολογήσω
πόσο πίστευα όσα έλεγε η καταιγίδα στο τραγούδι της
και ήσυχα έστρεψα την προσοχή μου σ’ αυτό που όντως γινόταν
–τόσο πολλά κυβικά μέτρα στη δεξαμενή μου, κόντρα
σ’ ένα λιονταρίσιο παλιό καλοκαίρι– κι έβαλα προτεραιότητες:
χιλιάδες έζησαν χωρίς αγάπη, αλλά κανείς χωρίς νερό.
~

μετάφραση: Belica-Antonia Kubareli

πηγή - επίμετρο

 

Ο Ουίσταν Χιου Ώντεν (Wystan Hugh Auden) (1907, Γιορκ της Αγγλίας -1973, Βιέννη) υπήρξε ο ύπατος ποιητής της γενιάς του, που ονομάστηκε «Γενιά του Ώντεν» είτε αλλιώς, «Γενιά του ’30». Τον είπαν ποιητή του τέλειου στίχου. Εισήγαγε την καθημερινή γλώσσα στην αγγλική ποίηση γράφοντας στίχους πολιτικούς και στοχαστικούς, δραματικούς και τολμηρούς. Χωρίς σταθερό εισόδημα και μόνιμο επάγγελμα, γενναιόδωρος και ταπεινός, έμπρακτα φιλάνθρωπος, πεισματικά αδιάφορος για την εμφάνισή του, υπήρξε ωστόσο υποδειγματικά απαιτητικός με το έργο του. Με την πεποίθηση πως το ποίημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, σε κάθε νέα έκδοση των Απάντων του επέστρεφε στα τετρακόσια περίπου ποιήματα που απαρτίζουν το corpus, για να προσθέσει ή να εξοβελίσει κάποιο, να διορθώσεις ένα στίχο, ν’ αποκρυσταλλώσει το σύνολο, συμφωνώντας με τον Βαλερύ πως «ένα έργο τέχνης δεν το ολοκληρώνεις ποτέ, απλώς το εγκαταλείπεις». Πέρασε τη ζωή του διδάσκοντας λογοτεχνία σε πανεπιστήμια. Τη νύχτας της 28ης-29ης Σεπτεμβρίου 1973, μετά από μια δημόσια ανάγνωση στη Βιέννη, έσβησε στον ύπνο του από καρδιακή προσβολή, μέσα σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. «Την εποχή που πέθανε ο Έλιοτ (1965), ο οποίος είχε κληρονομήσει τη θέση του Γέητς, ήταν αυτονόητο πως ο Ώντεν είναι πράγματι ο διάδοχός του» (Encyclopaedia Britannica).