Γιάννης Αντιόχου, «Ένας Μιλητικός Προφήτης»

(…) And pray to God to have mercy upon us
And I pray that I may forget
These matters that with myself I too much discuss
Too much explain
Because I do not hope to turn again (…)
T.S. Eliot, Ash Wednesday, I

Όλη τη μέρα σταυροκοπιόταν επιπόλαια
αυτός ο καθ’ έξιν θεοσεβούμενος αλήτης
που πασπάτευε αριθμούς και χρόνους
μακαρίζοντας την τύχη του
ανήμερα της επετείου
του παρολίγον θανάσιμου τραυματισμού του

Κι όταν έφτασε η νύχτα
—ποτέ άλλοτε δεν του είχε φανεί τόσο εξαντλημένη
όπως σε χάρτινο φαναράκι το φως που σώνεται θαμπώνει
κι ελάχιστο απλώνει—
προσπαθώντας να θυμηθεί
στον αζήτητο προπέρσινο Αύγουστο
την αιώρηση του οχήματός του
έγειρε στο πλάι
δικαιώνοντας τα λάθη της ζωής του

Μα όλα του τα χρόνια
ίδιο το γεγονός
την ώρα που πλημμύριζαν τα μάτια
κι έπλεε μέσα τους ο μόρος
ένας μιλητικός προφήτης αναδυόταν
ουρλιάζοντας το όμικρον και το ύψιλον του
σαν του βοριά κατεβασιά
σπάζοντας τα σύμφωνα του στα δόντια των τρωκτικών
που τις νύχτες ροκανίζουνε τη μνήμη
κι αρθρώνοντας το άλφα του
μακρύ, θαυμαστικό και στεντόρειο:

Α!
Κάποτε δεν θα μετρούν
κάποτε δεν θα’ ναι χρόνος
μήτε το τικ τακ
αλλά ο καιρός της ακριβούς συμμετρίας
Κι ο άνθρωπος αμνήμων
μέτοικος σε τοπία με χαμηλά όρη
με πράσινα βάτα κι αγκάθια στα δάχτυλα
κατάφορτος οδύνη
θα γέρνει σαν κυρτωμένο τόξο στην περιδίνησή του

Υπόγειος θα’ ναι
και μισοσβησμένος ο νέος κόσμος
Συντονισμένος στον βόμβο μιας σελήνης θρυμματισμένης
συναιρώντας ό,τι μέλλει ν’ αποκαλύπτει
ολάκερο τον χρόνο

Και να!
Βλέπω το ανύποπτο να κρούει τα μάτια των πληροφορημένων
έτσι όπως οι κόρες τους
διασταλμένες ανασύρουν την πιο αναξιόπιστη μνήμη
Αυτή την ευθεία γραμμή
που όπως και να’ ναι
θα καμπυλώνει πάντα στο αέναο

Σας είχαν προειδοποιήσει
πως κάποτε δεν θα ξημέρωνε
αφού αρκούσε αυτός ο ένας
που θα διάλεγε να πολλαπλασιαστεί με διχοτόμηση

Τώρα κάθε τριβλίο
και η υπογραφή του

Μια μονοσήμαντη
μα εντελώς ακίνδυνη
νέα ανθρωπότητα

Όπως και να το κάνεις όμως
στην ενδοχώρα των μητροπόλεων
ακόμη διασώζονται σκελετοί κτηρίων
και υπόγεια κτίσματα οικούνται νυσταγμένα
Καταφύγια των επικηρυγμένων
Το ιδιώνυμό τους έγκλημα
η μνήμη
που αθόρυβα διπλώνεται σε παλιόχαρτα
για να επιδοθεί στις σβησμένες παλάμες
όσων ακόμα ενθυμούνται

Δεν ξέρω
Ποτέ δεν ήξερα
γιατί αυτή πρέπει να επιβιώνει
Αυτό το υγρό
σαλιάρικο τέρας του μυαλού

Έτσι όπως το πεύκο ξεραίνει
και ρίχνει τις βελόνες του
καρφώνοντας τα οστά του παρελθόντος
και οι υποσχέσεις του “για πάντα”
θραύσματα βλάσφημα σε πληγώνουν
όλο και κάποιος Θεός θα καιροφυλαχτεί στο τίποτα
Ωτακουστής των θρήνων και των ιαχών σας
θα απλώνει το παντοδύναμο χέρι του στο πόμολο της μνήμης
ανοίγοντας μια πόρτα που ποτέ δεν υπήρξε
ψαύοντας ό,τι στραφταλίζει στην επικράτεια των νεκρών

Σωπαίνοντας
ελλοχεύοντας
εφιππεύοντας σαν τον Βελλεροφόντη
την επιφάνεια μιας θολερής θάλασσας
υπάρχει αυτός ο ένας που ανακινεί την ιλύ
αλλιώς τα χεράκια των βρεφών
καθώς διαρρηγνύουν τις μήτρες της εκκόλαψης
κινούμενα σπασμωδικά να αποκρυπτογραφήσουν
το σκαιό φως της οκυτοκίνης
που ερεθίζει τα τυφλά τους μάτια
όπως το υποχλωριώδες νάτριο

***

Στον φωτεινό σταυρό του ουρανού
στο προς δυσμάς αστέρι
το μοναδικό λευκό φως που απέμεινε
εξαργυρώνει τη μνήμη των προγόνων
ψύχοντας την ενθύμηση

***

Προλέγω
πως εκατό έτη
θα πορεύεσαι αθόρυβα
διπλώνοντας παλιόχαρτα με λέξεις
δημιουργώντας το πιο αδιάβαστο όραμα
εξαντλώντας τον ωφέλιμο σου χρόνο

Α!
Να μη μιλώ
Να μη μιλώ για σένα
Να σιωπήσω περιμένοντας να ξεψυχήσει
το σαλιάρικο τέρας της μνήμης σου
Επέτειοι τα μαλακά του δόντια
εκκρίνουν το σκότος του δρόμου
φτύνουν όλα όσα οι επικηρυγμένοι
αναμιμνήσκονται για να υπάρχουν
Μόνο τα όνειρά σου
από ορθάνοιχτα παραθυρόφυλλα
κυματίζουν προς το θάνατο

Αν και δεν ξέρω
Αν και δεν ξέρω
Όλο κάτι άδεια σχήματα
και χαραγμένα ελληνικά γράμματα
τινάζονται στο θρήνο της νύχτας

Στο φαιό και στο σκιώδες
λάμνουν με βιολετί σάβανα οι μνήμες σου
ρυθμικά πλαταγίζοντας ως κουπιά τις επετείους
στη ραφή της γλώσσας του τέρατος

Και καθώς οι ενδορφίνες ξετυλίγονται κλωστές και νήματα
σε διαγράφουν
κάνοντας το χρόνο σου ατελεύτητο

Έχοντας γεράσει
Έχοντας γεράσει
λείπεις της σαρκός σου
και τα εύθρυπτα οστά σου
καρφώνουν οι βελόνες των πεύκων
αλλιώς καθένας τραβά μπροστά
κι απαλείφεται
σαν το σαμιαμίθι
που το ξυπόλητο πέλμα σου τρομάζει
κι εξαφανίζεται στη σαΐτα του καλοκαιριού

Πάψε να μνημονεύεις επετείους
αφού εσαεί
μόνο τα όνειρα έσονται
που πάντα είναι δυσκολότερα από τη ζωή
Α! Και το σκοτάδι
που ξεκουράζει την ακμή του σώματος
την αίσθηση
την ηδονή
τον πόνο
βυθίζοντας στην αχρονία
τη βιογραφία σου

Κι όσα του χρόνου απομεινάρια
επιμένεις να ιστορείς
να θυμάσαι
να τιμάς
διόλου δεν κερδίζεις την Αιωνιότητα
αφού αν δεν σε αναγνωρίζει κανείς
απλά δεν υπάρχεις

***

Αυτό που ξέρω
Αυτό που ξέρω σίγουρα για σένα
είναι πως πάντα κάποιοι
θα ανοίγουν τα μάτια τους μέσα στο όνειρο
καθώς ο Ίκαρος θα αναφλέγεται
ακόμα και σε σκοτεινό ορίζοντα
βουτώντας στη θολή και ρυπαρή θάλασσα της παραίσθησης
που σου χορήγησε
παυσίπονο
παυσίλυπο
η Αδελφή Αθανασία
~

από τη συλλογή Εκπνοές, Ίκαρος, 2014
πηγή

 

Ο Γιάννης Αντιόχου (ποιητής και  μεταφραστής) γεννήθηκε στον Πειραιά το 1969. Είναι κάτοχος MBA και ΜSc της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με εξειδίκευση τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Έχει μεταφράσει τα "Γράμματα γενεθλίων" του Τεντ Χιουζ, ("Μελάνι", 2005), ποιήματα της Άννας Αχμάτοβα και αυτοχείρων Αμερικανών ποιητών και μια βιογραφία της Άννας Αχμάτοβα. Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, δημοσιεύοντας, ποιήματα, δοκίμια και μεταφράσεις (ΑΝΤΙ, Index, Ποίηση, Δέκατα, Δέλεαρ, Μανδραγόρας, Poetix) και ποιήματά του υπάρχουν σε διάφορους συλλογικούς τόμους. Τίτλοι βιβλίων: Ανήλικης νυκτός παρίστιον δέρμα (Γαβριηλίδης, 2003). Romeo and Juliet Τρία ποιήματα (Δέλεαρ, 2004). Στη γλώσσα του (Γαβριηλίδης, 2005). Curriculum Vitae (Μελάνι, 2006). Εισπνοές (Ίκαρος, 2009). Εκπνοές (Ίκαρος, 2014). Διάλυσις (Ίκαρος, 2017). Αυτός, ο κάτω ουρανός (Ίκαρος, 2019 - Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2020)
η ιστοσελίδα του ποιητή yiannisantiochou.6te.net