Τάσος Πορφύρης, «Εικόνες από παρωχημένο χρόνο»

Ι
Έντεκα μήνες το χρόνο το σπίτι είναι δικό τους, μπαίνουν
από παντού κανένας δεν τούς εμποδίζει ψάχνουν για μια
φωτογραφία των δισέγγονων στο ξεχασμένο λεύκωμα
αφημένο επίτηδες στην εταζέρα τού τζακιού πλάι στις
δικές τους. Το καλοκαίρι βρίσκουμε απομεινάρια από κούτσουρα
στο τζάκι - παλιά θαλπωρή - με τα δέντρα γυμνά στον κήπο
και τη βροχή ν᾿  ακούγεται καθώς ροβολάει κουβαλώντας
αστραπές κι αστροφεγγιές στη βυθισμένη μας στέρνα.
    
II
Ο πατέρας καθισμένος κάτω απ’ την περγουλιά στην αυλή
ν’ αγναντεύει τη «Μπέρτσια» απέναντι και μακρύτερα
τη «Ρονίτσα». Τα δέντρα τους που διαγράφονται στις κορφές
από την εποχή που νομίζαμε πώς ο κόσμος εκεί
τελείωνε και δεν μάς χρειαζόταν κανένας άλλος.
Ο χρόνος όμως κρατούσε το τσεκούρι του κι άνοιγε
δρόμους για μια θαυμαστή περιπέτεια ολόκληρης
ζωής που κράτησε λίγο τόσο απελπιστικά λίγο.

III
Δεν ωφελούν τα δάκρυα. Αλλά τι είναι εκείνο που
ωφελεί τώρα που δεν υπάρχει καιρός να διορθωθεί
καμιά ζημιά και μέρα με τη μέρα μάς περικυκλώνει
η ερημιά. Ακούγονται οι οιμωγές της, απόμακρες
στην αρχή, με τον καιρό πιο κοντινές ορισμένες κάνουν
πως δεν ακούνε ή υποκρίνονται διώχνοντας τις
απειλές, ορθώνοντας το ανάστημα, πουλώντας ακριβά
το τομάρι τους, γνωρίζοντας «πως ο εφιάλτης θα φανεί
στο τέλος και οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε».
~
από τη συλλογή Χρονοσυλλέκτης, 2011

Ευχαριστώ την Αγγελική Κ. που μου έστειλε το ποίημα
Ο Τάσος Πορφύρης διαβάζει ποιήματά του

Τάσος Πορφύρης: «Γεννήθηκα στον Άγιο Κοσμά Πωγωνίου το 1931 από γονείς αγρότες. Το 1938 μετανάστευσα με την οικογένειά μου στην Αθήνα όπου ο πατέρας μου είχε ανοίξει μαζί με τον πρώτο του ξάδελφο μαγαζί -ζαχαροπλαστείο- στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου 24. Τον Δεκέμβριο του 1941 πίσω στο χωριό από τον εφιάλτη της πείνας. Παραμονή μέχρι τον Δεκέμβρη του 1945 –τέσσερα χρόνια, τα χρόνια της εφηβείας, των πληγών, του έρωτα, της κατοχής, του αντάρτικου-. Τον Δεκέμβριο του 1945 πίσω στη «Βαβυλώνα». Μέση Β’ Εμπορική Σχολή στην οδό Λευκωσίας 60 στα Πατήσια, αποφοίτηση το 1949, έχω φίλους από το 1946 από τη Σχολή. Εξήντα χρόνια και ‘βάλε’ μια ζωή. Το 1955 δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης» το ποίημά μου: «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα». Συνεργάστηκα με τα περιοδικά: Μαρτυρίες, Σημειώσεις, Φηγός, Ηπειρωτικό Ημερολόγιο, Ζωσιμάδες, Οροπέδιο, Πλανόδιον και Μανδραγόρας»

Τίτλοι βιβλίων: Νεμέρτσκα (Γεμεντζόπουλος, 1961). Tο εγκαταλειμμένο σπίτι (Θεσμός, 1968). Flash back (Λύσεις, 1971). Τοπίο (Λύσεις, 1973). Η πέμπτη έξοδος (Σημειώσεις, 1980). Τα λαβωμένα (Έρασμος, 1996). Πολυφωνικόν, ανθολογία Ηπειρώτικης ποίησης, (Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων, 2002). Σώμα κινδύνου (Ύψιλον,  2004). Η δοντάγρια, διηγήματα (Σοκόλης, 2006). Έρημα (Ύψιλον, 2008). Χρονοσυλέκτης (Ύψιλον, 2011). Νεμέρτσκα, ποιήματα 1961 - 2011 (Εκδόσεις των φίλων, 2011). Τα σπίτια, πεζογραφήματα. (Πανοπτικόν, 2013). Οι μέσα μας πληγές (Ύψιλον / βιβλία 2015). Ισόβια Θλίψη Ύψιλον / βιβλία 2019. Ρωσσοχώρι, Δροσιά και λίγο από Σταμάτα (Ρώμη, 2020)