Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Βερονίκη Δαλακούρα, «Κάποιος πέθανε»

Κάποιος πέθανε. Και ενώ όλα είχαν ετοιμαστεί για την ταφή, συνέβη κάτι εξαιρετικό: ο νεκρός άρχισε να κινείται. Δίχως η καρδιά να λειτουργεί και με το αίμα ακίνητο στις φλέβες, ο άντρας σηκώθηκε, έκανε μερικά βήματα και έπειτα πάλι κατέρρευσε. Αυτό επαναλαμβανόταν κάθε μέρα. Βάλθηκαν τότε να του μιλούν, να του θέτουν παραπλανητικές ερωτήσεις. Απεδείχθη ότι ο πεθαμένος άκουγε, γιατί έγνεφε κουνώντας το κεφάλι. Η σήψη προχωρούσε. Το σώμα ήταν πια λειψό, οι ώμοι πεσμένοι, το κεφάλι ανίσχυρο στους ολιγόλεπτους καθημερινούς περιπάτους. Ήρθε τότε η φίλη του Α. αποφασισμένη να δώσει στον έρωτά της τη μορφή της θυσίας που θα τον εξάγνιζε. Το κορμί βημάτιζε στηριγμένο στην αγκαλιά της, έπειτα

αφηνόταν στα μπράτσα της να αναπαυθεί. «Θέλω να ζήσεις», του έλεγε. «Ω, μα τι λέω…» Κοιμόταν δίπλα του. Απαντούσε στα νεύματά του. Τις νύχτες τον σκέπαζε με τα ρούχα της. Ένα βράδυ του ‘πιασε τα χέρια τόσο δυνατά, που λίγη σάρκα απέμεινε στα δάχτυλά της. «Ποιος απ’ τους δυο είναι μέσα στον άλλο;» φώναξε. Κανείς δεν απάντησε. Φύλλα, φύλλα… σκέπασαν τους δρόμους.

~
Ελληνική ποιητική ανθολογία θανάτου του εικοστού αιώνα, εκδ. Καστανιώτη, 1996
πηγή


Η Βερονίκη Δαλακούρα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και Ανθρωπογεωγραφία στο Paul Valery, Montpellier (Γαλλία). Δίδαξε Ανθρωπογεωγραφία στο Πανεπιστήμιο της Κομοτηνής. Από το 1996, είναι καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση. Έχει μεταφράσει Γάλλους, Ισπανούς και Άγγλους συγγραφείς και ποιητές. Ποίηση: Η παρακμή του έρωτα (1976), Ο ύπνος (1982, 1995), Μέρες ηδονής (1991), 26 Ποιήματα (2004) κ.α. Πεζογραφία: Το παιχνίδι του τέλους, (διηγήματα, 1988),  Ο πίνακας του Χόντλερ, (διηγήματα, 2001). Μεταφράσεις: Απολιναίρ, Ποιήματα (1982), Α. Σ. Εξυπερύ, Ο Μικρός Πρίγκηπας (1982), Α. Ρεμπώ, Τα Γράμματα -΄Ενα ανέκδοτο κείμενο (1984), Σαρλ Μπωντλαίρ, Φανφαρλό (1996) κ.α.

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης