(1).jpg)
.png)
Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση έντονης δίψας, τότε συχνά χρησιμοποιούμε τη φράση «κοράκιασε από τη δίψα».
Τι σημαίνει όμως και από πού προέρχεται η φράση αυτή;
Πρόκειται για μία φράση με μεγάλη πορεία ζωής, καθώς προέρχεται από τη μυθολογία της Αρχαίας Ελλάδας και προέρχεται από έναν κόρακα που άθελά του προξένησε μεγάλο κακό (και για αυτό και τιμωρήθηκε) από τον θεό Απόλλωνα.
Κάποτε, οι κάτοικοι μίας ορεινής περιοχής αποφάσισαν να κάνουν μία θυσία στον θεό Απόλλωνα. Όμως, το ιερό νερό που χρησιμοποιούσαν για να πραγματοποιήσουν τη θυσία αυτή βρισκόταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Αναζητώντας το κατάλληλο πρόσωπο που θα μπορέσει να φτάσει ως εκεί για να το φέρει, προθυμοποιήθηκε ένας κόρακας με αποτέλεσμα να στείλουν αυτόν.
Ο κόρακας που κέρδισε την εμπιστοσύνη των κατοίκων εξαιτίας των φτερών του, ξεκίνησε να πραγματοποιεί την αποστολή του. Φτάνοντας όμως στον προορισμό του και κρατώντας μία μικρή υδρία, τα μάτια του έπεσαν επάνω σε μία άγουρη συκιά. Αποφάσισε να κάνει υπομονή μέχρι οι καρποί της να ωριμάσουν με αποτέλεσμα να ξεχάσει την αποστολή που του είχε ανατεθεί.
Μετά από δύο ημέρες, ο κόρακας είδε επιτέλους να βγαίνουν οι ώριμοι καρποί από τη συκιά και έφαγε αρκετούς. Έπρεπε όμως να βρει μία αιτιολογία ώστε να δικαιολογήσει την αργοπορία του και έτσι άρπαξε ένα φίδι με το ράμφος του και μαζί με την υδρία τη γεμάτη νερό επέστρεψε στους κατοίκους.
Όταν οι κάτοικοι τον ρώτησαν γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ, ο κόρακας κατηγόρησε το φίδι πως μόλις πήγαινε να μαζέψει το νερό με την υδρία εκείνο το έπινε όλο και η πηγή ξεραινόταν.
Ο κόρακας όμως δε γνώριζε πως το φίδι ήταν του θεού Απόλλωνα ο οποίος και αποφάσισε να τιμωρήσει τον ψεύτη κόρακα για το ατόπημά του.
Από εκείνη την ημέρα, όποτε ο κόρακας ήθελε να πιει νερό, η πηγή αυτομάτως ξεραινόταν. Το μαρτύριο της δίψας είχε γίνει πια τόσο ανυπόφορο για τον ίδιο, ώστε μέχρι και ο ίδιος ο θεός στο τέλος να τον λυπηθεί και να τον κάνει ένα αστέρι στον ουρανό.
Και έτσι, πέρασε στη λαϊκή παράδοση και στην καθημερινή μας συνομιλία η φράση «κοράκιασα από τη δίψα». πηγή
Τι σημαίνει όμως και από πού προέρχεται η φράση αυτή;
Πρόκειται για μία φράση με μεγάλη πορεία ζωής, καθώς προέρχεται από τη μυθολογία της Αρχαίας Ελλάδας και προέρχεται από έναν κόρακα που άθελά του προξένησε μεγάλο κακό (και για αυτό και τιμωρήθηκε) από τον θεό Απόλλωνα.
Κάποτε, οι κάτοικοι μίας ορεινής περιοχής αποφάσισαν να κάνουν μία θυσία στον θεό Απόλλωνα. Όμως, το ιερό νερό που χρησιμοποιούσαν για να πραγματοποιήσουν τη θυσία αυτή βρισκόταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Αναζητώντας το κατάλληλο πρόσωπο που θα μπορέσει να φτάσει ως εκεί για να το φέρει, προθυμοποιήθηκε ένας κόρακας με αποτέλεσμα να στείλουν αυτόν.
Ο κόρακας που κέρδισε την εμπιστοσύνη των κατοίκων εξαιτίας των φτερών του, ξεκίνησε να πραγματοποιεί την αποστολή του. Φτάνοντας όμως στον προορισμό του και κρατώντας μία μικρή υδρία, τα μάτια του έπεσαν επάνω σε μία άγουρη συκιά. Αποφάσισε να κάνει υπομονή μέχρι οι καρποί της να ωριμάσουν με αποτέλεσμα να ξεχάσει την αποστολή που του είχε ανατεθεί.
Μετά από δύο ημέρες, ο κόρακας είδε επιτέλους να βγαίνουν οι ώριμοι καρποί από τη συκιά και έφαγε αρκετούς. Έπρεπε όμως να βρει μία αιτιολογία ώστε να δικαιολογήσει την αργοπορία του και έτσι άρπαξε ένα φίδι με το ράμφος του και μαζί με την υδρία τη γεμάτη νερό επέστρεψε στους κατοίκους.
Όταν οι κάτοικοι τον ρώτησαν γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ, ο κόρακας κατηγόρησε το φίδι πως μόλις πήγαινε να μαζέψει το νερό με την υδρία εκείνο το έπινε όλο και η πηγή ξεραινόταν.
Ο κόρακας όμως δε γνώριζε πως το φίδι ήταν του θεού Απόλλωνα ο οποίος και αποφάσισε να τιμωρήσει τον ψεύτη κόρακα για το ατόπημά του.
Από εκείνη την ημέρα, όποτε ο κόρακας ήθελε να πιει νερό, η πηγή αυτομάτως ξεραινόταν. Το μαρτύριο της δίψας είχε γίνει πια τόσο ανυπόφορο για τον ίδιο, ώστε μέχρι και ο ίδιος ο θεός στο τέλος να τον λυπηθεί και να τον κάνει ένα αστέρι στον ουρανό.
Και έτσι, πέρασε στη λαϊκή παράδοση και στην καθημερινή μας συνομιλία η φράση «κοράκιασα από τη δίψα». πηγή