Η αλήθεια να λέγεται, έστω και στο τέλος.
Δεν έχει τίποτε το ηρωικό η ποίηση, δεν μπορεί να ’χει
γιατί περνώντας σαν σεισμογράφος από τις καρδιές
τις καθημερινές βόλτες, το φαΐ, τη δουλειά και τον έρωτα
υποκλέπτει τα τηλεφωνήματα της ψευτιάς μας.
Κάνω ποίηση σημαίνει αφήνω κατά μέρος σύμβολα, και
Δεν έχει τίποτε το ηρωικό η ποίηση, δεν μπορεί να ’χει
γιατί περνώντας σαν σεισμογράφος από τις καρδιές
τις καθημερινές βόλτες, το φαΐ, τη δουλειά και τον έρωτα
υποκλέπτει τα τηλεφωνήματα της ψευτιάς μας.
Κάνω ποίηση σημαίνει αφήνω κατά μέρος σύμβολα, και
ένας καθρέφτης είναι ο αναγνώστης, που με βλέπει
προχωράει πιο πέρα από τον υδράργυρο, με πολυμερίζει:
δεν γίνεται να πουλήσω φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Η αλήθεια μου λέει: δεν είσαι ο ήρωας, δεν μπόρεσες να γίνεις
δεν άλλαξε το υλικό, δεν έγινε της δράσης∙
απ’ το πρωί ως το βράδυ αποθέματα, αποσβέσεις, τόκοι, λήξεις
– τη νύχτα δεν γίνεται πόλεμος μόνο με περισπωμένες.
Γιατί νύχτα τρυπώνω στην ποίηση, προσωρινή φωλιά
εκεί βγάζω τα σπασμένα της μέρας, εκεί πληρώνω
σ’ αυτήν τοποθετώ όσα κρυφά απ’ το φως θα επιθυμούσα
(κρυφά, να μην το μάθει ο τραπεζοδιευθυντής
και κόψει με μαχαίρι την προεξόφληση).
Η αλήθεια, τέλος, λέει κακά τα ψέματα κι οι ενδόμυχες προθέσεις
τούτη εδώ η ποίηση γίνεται από ένα σαρκίο
που πνίγηκε μέσα στο σύστημα πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις.
~
Από τη συλλογή Δ Ξ Θ (1975)
Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Σε κατάσταση πολιορκίας στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009)
προχωράει πιο πέρα από τον υδράργυρο, με πολυμερίζει:
δεν γίνεται να πουλήσω φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Η αλήθεια μου λέει: δεν είσαι ο ήρωας, δεν μπόρεσες να γίνεις
δεν άλλαξε το υλικό, δεν έγινε της δράσης∙
απ’ το πρωί ως το βράδυ αποθέματα, αποσβέσεις, τόκοι, λήξεις
– τη νύχτα δεν γίνεται πόλεμος μόνο με περισπωμένες.
Γιατί νύχτα τρυπώνω στην ποίηση, προσωρινή φωλιά
εκεί βγάζω τα σπασμένα της μέρας, εκεί πληρώνω
σ’ αυτήν τοποθετώ όσα κρυφά απ’ το φως θα επιθυμούσα
(κρυφά, να μην το μάθει ο τραπεζοδιευθυντής
και κόψει με μαχαίρι την προεξόφληση).
Η αλήθεια, τέλος, λέει κακά τα ψέματα κι οι ενδόμυχες προθέσεις
τούτη εδώ η ποίηση γίνεται από ένα σαρκίο
που πνίγηκε μέσα στο σύστημα πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις.
~
Από τη συλλογή Δ Ξ Θ (1975)
Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Σε κατάσταση πολιορκίας στη συγκεντρωτική έκδοση Πηγαίος κώδικας (2009)
Ευχαριστώ την κ. Αγγελική Κ. που μου έστειλε το ποίημα
Ο Γιάννης Kαρατζόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946. Αποφοίτησε από το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (Μ.Β.Α.) από το Brunel University της Μεγάλης Βρετανίας. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες, αφιερώματα, περιοδικές εκδόσεις, εφημερίδες και έχουν αναρτηθεί στο Διαδίκτυο. Έχει συστηματικά δημοσιεύσει κείμενα λογοτεχνικής, πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης και κριτικής σε λογοτεχνικά περιοδικά, επωνύμως ή με το ψευδώνυμο Γιάννης Mακεδονίτης, και έχει δημοσιεύσει μελέτες για τη λογοτεχνία και την Iστορία της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε συνιδρυτής και μέλος του προεδρείου της Λέσχης Γραμμάτων και Tεχνών Bορείου Eλλάδος, μετά το 1975 και είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Τίτλοι βιβλίων: "Ένα καλοκαίρι", ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη 1970. "Δ Ξ Θ", ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη 1975. "Πρατήριο καυσίμων", Mπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1982. "Aποσβέσεις", εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη 1987. "Aποτελέσματα χρήσεως", Ίκαρος, Aθήνα 2006. "Πηγαίος κώδικας", Ίκαρος, Αθήνα 2009. "Εγγραφές κλεισίματος", εκδ. Ρώμη, Θεσσαλονίκη, 2017




(1).jpg)
.png)
